Column Sylvia Witteman

Met gestreken bloesjes zaten huisgenoot P. en ik trots te zijn in de trein

Mijn dochter was ­onlangs iets moeilijks gaan studeren, en net toen ik de naam van die studie eindelijk zonder stotteren uit mijn strot kreeg was ze alweer klaar. Nu al, kind?! Ja, daar bleken toch alweer drie jaren voorbijgevlogen, in een vloek en een zucht. Nou ja, meerdere vloeken en zuchten, maar toch, het leek wel gísteren dat zij haar eerste woordje sprak (‘poes’), ach, u kent dat wel.

Daar reisden huisgenoot P. en ik al naar de stad waar ze haar bul zou ontvangen. Met gestreken bloesjes zaten wij trots te zijn, in de trein. Even later keken we in een grote zaal vol andere trotse ouders naar ons kind, dat tussen tweehonderd lotgenootjes zat te zweten in zo’n zwarte nylon toga, met zo’n mal vierkant hoedje op heur harses.

De fameuze mars Land of Hope and Glory knalde door de zaal, wat nergens op sloeg, maar de tranen sprongen me in de ogen, wat al helemáál nergens op sloeg. Daarna werd het echt leuk. De een na de ander stapte het podium op, de meisjes met open toga’s zodat je hun feestjurk en hoge hakken kon zien, de jongens veelal slungelig, op gympjes. Intussen werd van elke laureaat een grote kinderfoto op een doek ­geprojecteerd, met daarnaast de titel van zijn/haar afstudeerscriptie.

Dat zorgde voor vermakelijke contrasten. Zo zagen wij een naakt 2-jarig knaapje in een rubber kinderbadje zitten met een onderbroek op zijn hoofd, blijkens het bijschrift was hij zojuist afgestudeerd op ‘The Dynamics or Viral Load and Disease Severity in Children with Respiratory Syncytial Virus’. Een kleuter die ginnegappend in een trapauto zat had zich bekwaamd in ‘Oscillatory Signatures of Second Language Word ­Learning’. Een meisje dat met een slabbetje om pap zat te eten wist inmiddels alles van ‘The Myth of Voting Climate Consciously: an Empirical Analysis of the Relationship between CO2 Emissions, Economic Growth and the Dutch ­Political Administration.’

Ook mijn dochter kwam in beeld als 3-jarige, met kuikenachtig pluishaar, een zweem van jam op haar kin en een scriptietitel waarvan ik het vierde, zevende en twaalfde woord moest ­op­zoeken.

Ook zij kreeg wel degelijk haar bul. Daarna ‘nam een onbekrompen schenken een aanvang’, zoals Gerard Reve eens schreef. Aan het diner, vervolgens, was de stemming zeer feestelijk, maar ik verzuimde niet telkens onopvallend haar glas naar het midden van de tafel te schuiven, om het voor omstoten te behoeden.

Daar ben ik mee begonnen toen zij als peuter zelfstandig eten en drinken leerde.

Er is geen sprake van dat ik er ooit mee zal ­ophouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden