Columnarthur van amerongen

Met een kater des doods plukte ik rode parkieten in de wijngaard van André Amaro

null Beeld

Het was in de jaren zeventig bon ton om in Frankrijk tegen kost en inwoning de lasten van arme wijnboertjes te verlichten. Die naastenliefde werd hoofdzakelijk ingegeven door geilheid want het hele charitatieve plukgebeuren draaide om neuken. Dat leek mij natuurlijk wel wat, nog even los van het gratis gezuip.

Ik liftte dan ook naar het zuiden maar bleef steken in Parijs.

Nu was het eindelijk zover en kon ik de druivenoogst doorkrassen op mijn bucketlist.

De Nederlands-Portugese kunstenmaker André Amaro nodigt ieder jaar rond deze tijd plukkers uit. Dré heeft even buiten Palmela een vinha ter grootte van een voetbalveld en produceert gemiddeld 2000 liter wijn.

Ik maakte deel uit van een eclectische posse: Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg en zijn bevallige levenspartner Dorothé, millennials, dames van kleur die rechtstreeks uit de disco de wijngaard indoken en een clubje jonge honden uit Rotterdam dat Keilecafe, club BIT en restaurant Bitter runt. Ik ken de Keileweg nog uit de tijd dat het een afwerkplek was maar inmiddels is 010-west tien keer zo hip als 020-noord volgens Merlijn Amaro, de zoon van André. Amaro betekent bitter.

Verder waren er nog woeste inheemse plukkers die wél werden betaald.

Plukken valt lang niet mee bij 30 graden en met een kater des doods. Gelukkig was er maar één soort druif: de rode periquita (parkiet). Portugal heeft een patent op lijpe druivennamen: tinta cão (hondeninkt), borrado das moscas (vliegenpoep), esgana cão (hondenwurger) en rabigato (kattenstaart).

Het ergste vond ik het gesleep met de manden. Boerinnen met armen als staalkabels zwaaiden met die loodzware monsters alsof het poepluiers waren maar ik stierf duizend doden. Nog nooit had ik zó naar een natte lunch gesnakt.

Na een paar glaasjes herstelwijn was ik volledig gerecupereerd en bralde ik uit volle borst Portugese oogstliederen mee.

Aan het einde van de dag begon het kneuzen der druiven. Dreetje vertelde mij dat de pisa a pé in Palmela verboden is voor vrouwen vanwege maandstondengevaar en dus liet de rebel zijn halfnaakte plukmeisjes los in de kuip.

Amaro moest als knaapje de kelders van de wijnhuizen schoonmaken. Daarin krioelde het van de ratten wanneer de vinificatie begon en dan moest de man met de twee fretten komen. Die liet zijn vrolijke knagers los en binnen een mum van tijd was de rattenpopulatie uitgeroeid. Het gekrijs ging door merg en been, zei André, die de kadavers moest opruimen.

Maandstonden, vliegenpoep, hondenwurger, rattenbloed: ik ga een wijnthriller schrijven.

Plukgeluk Beeld Gabriël Kousbroek
PlukgelukBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden