Met een bruidstaart langs de checkpoints

Nadia Habib is weddingplanner in Bagdad. In oorlogsgebied moet je inventief zijn om een feestelijke bruiloft te regelen. Dat is de onvermoeibare Habib....

Vraagje: hoe krijg je een bruidstaart van 15 verdiepingen met crème au beurre onder de brandende zon ongehavend langs acht checkpoints en door het hectische verkeer van Bagdad ?

Antwoord: boek Nadia Habib, een bijzonder inventieve weddingplanner.

Het bedrijfje van de 53-jarige Habib, een christelijke Irakese vol humor en met zoveel passie voor bruiloften en taarten dat zelfs haar eigen cliënten er soms liever het zwijgen toe doen, heeft twee oorlogen overleefd – dit is de derde – en een decennium van verwoestende economische sancties.

Want ondanks al het geweld gaat het dagelijks leven in Irak zijn gang, al is het soms heimelijk en onbeholpen. Stelletjes ontmoeten elkaar. Ze worden verliefd. En plannen bruiloften. ‘Er is nog niets veranderd’, zegt Habib, terwijl ze door trouwalbums bladert met de foto’s van de kunstige taarten die ze de laatste jaren heeft gemaakt. ‘We willen nog altijd dat alles perfect is op de dag dat we trouwen.’

Er is niets veranderd, maar toch is alles anders. Sinds de Amerikaanse invasie in Irak, drie jaar geleden, is Bagdad beland in een soort burgeroorlog. De lichamen stapelen zich op in de lijkenhuizen, hele bevolkingsgroepen verhuizen nu gemengde buurten ‘gezuiverd’ worden.

De westelijke wijken zijn in handen gevallen van de soennieten. Feestjes kun je daar niet meer houden. En in de oostelijke wijken, waar shi’itische islamisten de scepter zwaaien, is zingen en dansen verboden, zodat de traditionele bruiloftszangers niet meer kunnen optreden.

Nu het geweld toeneemt, trekken de Irakezen zich terug in hun eigen huis. Steeds minder stelletjes kiezen voor een bruiloft in een openbare gelegenheid. Nadia Habib organiseert nu twee of drie bruiloften per week, in plaats van de vijf of zes van vóór de invasie. Tuinfeestjes zijn uit den boze, uit angst voor bommen en mortiergranaten. Het aantal gasten is ook gekelderd: vroeger vaak vijfhonderd, nu zelden meer dan de helft. De bruiloftsfeesten worden overdag gehouden, zodat de gasten nog bij daglicht naar huis kunnen, vóór de avondklok ingaat.

Bijgestaan door haar goedlachse echtgenoot Hekmet Ayub (61) gaat Nadia Habib stug door. Voor elke wens van haar klanten vindt ze wel een oplossing. Bloemen? Ga voor plastic. Niemand kan zich nog geïmporteerde echte exemplaren veroorloven sinds de landroute vanuit Jordanië te gevaarlijk is geworden. Zelf ontworpen uitnodigingen? Er zijn haast geen drukkers meer, dus maak ze maar liever op de computer.

‘Als ze iets bijzonders of ingewikkelds willen, komen ze bij mij’, lacht Habib. In de jaren negentig begonnen de Irakezen, christenen zowel als moslims, hun bruiloften in clubgebouwen te houden in plaats van thuis. De feesten werden uitbundiger. Nadia Habib vervaardigde bruidstaarten met holle ruimtes erin, waarin duiven verborgen zaten. Ze somt haar succesvolste ontwerpen op: een reuzencake in de vorm van een stapel cadeaus; een kerk met dorpje; een drie meter hoge toren van taarten op voetstukjes omhuld door ballonnen, die opstegen toen er een lint werd doorgeknipt.

Maar sinds drie jaar kiezen bruidsparen weer voor korte, eenvoudige ceremonies. Want er kan van alles gebeuren: in juni werd een tante van een bruidegom in een zuidoostelijke wijk van Bagdad door een bom getroffen en moest het feest worden afgeblazen. In februari werden verscheidene bruiloften geannuleerd na een aanslag op een shi’itisch heiligdom die werd gevolgd door een reeks wraakmoorden. En telkens bleef Habib zitten met een stel onverkoopbare taarten, een schadepost van zo’n 110 euro per taart.

Ook het bakken zelf kent overigens zijn problemen. Bagdad heeft elke vier uur maar één uur stroom. De benzine die nodig is voor de noodgeneratoren is volgens de officiële prijs tien keer zo duur als een jaar geleden. Habib doet haar werk in een aanbouwtje aan haar huis, waar zeven diepvriezers en drie koelkasten staan. Haar tuin staat vol brandstoftanks en twee grote generatoren.

Maar vooral het geweld op straat wordt een steeds groter probleem voor Habibs strakke planning. Eind vorige maand wilde haar man naar de Ba’ab al-Sherji, een markt waar alles te koop is, van namaakpolitie-uniformen tot namaakbloemen – en die laatste wilde hij aanschaffen. Habib haalde hem over niet te gaan. Die middag ontplofte daar een bom en vielen er doden.

‘We zijn altijd bezorgd, zelfs als we lachen’, bekent ze, terwijl haar vingers nerveus op haar borst trommelen. ‘Ik ben zenuwachtig totdat ik de taart heb neergezet en het feest ten einde loopt.’

Een keer was ze met een taart onderweg naar een bruiloft toen een konvooi Amerikaanse Humvees haar de weg versperde. Het duurde zo lang, dat ze niet op tijd op het feest kon zijn. Hulpeloos moest Habib de wanhopige telefoontjes van de bruid aanhoren.

Dat laat Habib niet zich niet vaak overkomen. Wie in oorlogsgebied werkt, leert inventief te zijn. Zoals vorige week, toen de Hindiya Club in Karrada weigerde de airconditioning aan te zetten. Een probleem in die snikhete feestzaal. Maar Habib zette haar taarten in de auto en liet de motor draaien met de airco aan, tot vlak voordat het gelukkige paar arriveerde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden