Magazinemakers

Met een brok in haar keel: Barbara van Beukering over de rubriek ‘Je kunt het maar één keer doen’

Pinkt u regelmatig een traantje weg bij het lezen van de rubriek Je kunt het maar één keer doen? Maker Barbara van Beukering houdt het ook niet altijd droog.

Barbara van Beukering Beeld Linda Stulic
Barbara van BeukeringBeeld Linda Stulic

Enigszins naïef zette Barbara van Beukering haar privémailadres een jaar geleden onder de eerste aflevering van haar rubriek Je kunt het maar één keer doen. Wie ook zijn verhaal wilde doen, kon haar mailen. ‘In één week kreeg ik zeshonderd mailtjes, werkelijk waar. Ik ben wekenlang bezig geweest om iedereen te antwoorden.’ En hoewel ze daarna nooit meer haar mailadres onder de rubriek zette, krijgt ze via haar sociale media nog altijd tien tot twintig nieuwe aanmeldingen per week. ‘Als je iemand verliest is je omgeving in het begin heel meelevend en geïnteresseerd, maar na een aantal maanden gaat iedereen verder met zijn leven. Dan is het heel fijn als je je verhaal nog eens kunt doen.’

De rubriek kwam voort uit Van Beukerings boek met dezelfde titel, waarvoor ze bekende Nederlanders interviewde over het verlies van hun dierbaren. Toen haar hele agenda vol boekpromotie werd leeggeveegd vanwege de pandemie, ontstond het idee voor een achtdelige reeks in dit magazine, met ‘gewone mensen’. De reeks was zo’n overweldigend succes, dat die een vaste plek kreeg.

Van Beukering gaat altijd persoonlijk langs bij de mensen die ze spreekt, zelfs in het holst van de lockdown peinsde ze er niet over om te videobellen. ‘Gesprekken duren minimaal twee uur. Mensen moeten altijd wel een keer huilen, meestal vaker. Daarom ga ik altijd naar ze toe. Soms moet ik zelf ook een traantje wegpinken. Maar het zijn niet altijd tranentrekkers. Ik vind de verhalen vaak ook heel mooi, intiem en dierbaar.’

Ze noemt het het meest dankbare werk dat ze ooit heeft gedaan. ‘Mensen ervaren het als een monumentje voor hun dierbaren en bedanken me altijd uitvoerig dat ik naar ze heb geluisterd. Als het eenmaal geplaatst is zijn ze helemaal gelukkig over de hoeveelheid reacties die ze krijgen. Het is troostrijk. Het verlies van een dierbare verwerk je nooit. Je moet ermee leren leven, en dat lukt uiteindelijk wel, maar het blijft een levensveranderende gebeurtenis.’

Het is een belangrijk onderwerp, vindt ze. ‘Hoe meer je erover praat en leest, hoe minder eng de dood wordt. Ik hoop dat mijn rubriek ertoe bijdraagt dat je af en toe een verhaal leest waarbij je denkt: zo wil ik het ook graag. Zelf was ik altijd heel erg bang voor de dood, maar dat ben ik door het schrijven van mijn boek en de rubriek niet meer. Mijn kijk op afscheidnemen is er ook door veranderd. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is voor je nabestaanden. Als je in staat bent om goed afscheid te nemen, kunnen je nabestaanden veel beter doorleven met het feit dat jij dood bent dan wanneer het een afschuwelijk sterfbed was.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden