Column Sylvia Witteman

Met die twee belandde ik voor een tekening waarop Rembrandt twee mensen had afgebeeld, bezig met wat kinderen ‘een potje neuken’ noemen

Omdat ik de schetsen van Rembrandt wilde zien liep ik ‘s ochtends het Rijksmuseum in, waar het vol bleek te zijn met mensen die dat óók wilden. Voor me in de rij stond een stel van een jaar of 45, de vrouw een goedlachse blondine die er veel aan had gedaan om een lekker wijf te blijven, de man wat zwaar gebouwd, en in het opzichtige bezit van een zegelring.

Er was iets met hun kaartjes. Ze waren te vroeg, oordeelde de suppoost (het museum werkt bij drukte met zogeheten ‘time slots’) en moesten later op de dag terugkomen.

‘Kom op, vriend, ik kom hier speciaal voor uit Vinkevéén!’ riep de man, alsof het Moermansk was. Hij trok een joviaal gezicht en begon op de suppoost in te praten, waarbij hij schor lachte, veel knipoogde, en de suppoost telkens familiair op de bovenarm klopte. Uiteindelijk mochten ze toch door.

Met die twee belandde ik voor een tekening waarop Rembrandt een man en een vrouw in een ledikant had afgebeeld, bezig met wat kleine kinderen ‘een potje neuken’ noemen. De vrouw, ruggelings onderop, had de gelaatsuitdrukking van iemand die amper wakker is, maar toch aangenaam verrast; de man lag tussen haar opgetrokken benen, en ze hield haar armen om zijn middel. Tot dusver niets aan de hand, maar na goed kijken bleek ze een dérde arm te hebben, die ontspannen naast haar op bed lag. Een foutje van Rembrandt? Een grapje? Het gaf de tekening iets levendigs, als zo’n flipboekje waarvan de je bladzijden langs je duim laat glijden zodat de prentjes lijken te bewegen.

‘Moet je kijken, Peet’, lachte de blondine. Haar man gaf geen antwoord maar keek ontsteld op zijn telefoon, en ademde sissend uit. ‘Peet’ zei de blondine weer en stompte hem in zijn zij. Verwilderd keek hij op, en sprak: ‘Fred zegt dat er een nieuwe bák in moet...’

De blondine trok ronde ogen van onbegrip. ‘Mens! De versnéllingsbak!’ hernam Peet. ‘Gebroken schákelvork, zegt Fred! Er moet een hele nieuwe bak in!’ De blondine was niet zichtbaar aangedaan. ‘Goh’ zei ze. ‘Maar dat hoeft toch niet nú? Kijk nou effe...’

De man frunnikte aan zijn telefoon. ‘Sorry schat, ik ga gelijk de garage bellen’ zei hij. ‘Blijf jij maar lekker kijken, dan zie ik je zo wel in die, hoe heet dat, kantine...’ haastig liep hij de zaal uit.

De vrouw keek hem even na, en daarna verontschuldigend naar mij. ‘Die blíjft er nog eens in’ constateerde ze kalm.

En, met een geamuseerde blik op het prentje: ‘Drie armen. Nog mazzel dat ze geen drie bénen heeft. Waar moest die vent dan op mikken?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.