lust & liefde

Merel is verdrietig én tevreden: ze verlangt naar een relatie, maar heeft het alleen ook goed

Ze verlangt naar een relatie en wil misschien moeder worden. Maar niet tegen elke prijs. Want in haar eentje heeft Merel het ook best leuk.

null Beeld Saša Ostoja
Beeld Saša Ostoja

Merel (39): ‘Ik heb een tijdje gedacht dat alles vanzelf weer goed zou komen, maar ik weet dat niet zo zeker meer. Het is alsof ik tegen de stroom in zwem. Twee jaar geleden ging mijn relatie uit, hoe ga ik nog moeder worden? Deze tijd is zo weinig speels, zo kaal en stil dat het is alsof alles voor mij wordt beslist, wat een onbekende ervaring is.

‘Ik heb mijn leven altijd zelf ingericht. Mijn ouders lieten mij actrice worden en danser en tekstschrijver omdat ze mij die zelfontplooiing gunden, maar ineens voelen de gevolgen van al die vrijheid als een te ruime jas. In de podiumkunsten valt al een jaar niks te beleven, daar zal ik nu niet de man ontmoeten die ik zoek, en op datingapps ga ik liever niet. In gedachten zie ik mijn foto onder de lusteloze duim van een swipende veertiger uit beeld verdwijnen. Ik ben er te trots voor en te eigenwijs en tegelijk zeurt het in mijn hoofd: iedereen die nu wél op die datingapps zit, regelt het met elkaar, de appdaters zijn in deze tijd in het voordeel. Als straks alles open is, blijkt iedereen voorzien. Dan zijn alle leuke, slimme, grappige mannen op en zullen ze nooit weten dat ik hun liefde had kunnen zijn. Want ik was al die tijd onzichtbaar. ’s Avonds voor ik in slaap val, omhels ik mezelf, twee armen om me heen: de mijne. Dat voelt goed. Maar op zulke momenten vraag ik me ook af: gaat er nog wat gebeuren op korte termijn? Komt er nog wat van die man? Ik verlang naar een relatie, ik zou misschien voor een kind willen zorgen en heb behoefte aan een kader dat me zowel verder helpt als begrenst. Ik zou graag bij één iemand willen landen.

‘Hoe gaan we er nu voor zorgen dat jij een man krijgt’, zei een vriend laatst en ik schrok. Want hij bedoelde het goed, maar ik moest aan mijn eigen moeder denken die na de scheiding van mijn vader alleen is gebleven en schuw werd als het gaat om mannen: mijn schrikbeeld. Ze zegt dat het fijn is, je eigen gedoetje, dat ze alles op haar eigen manier kan doen en dat het prima is zo. Maar haar onafhankelijkheid en stoerheid maken haar eenzelvig, en dat is niet mijn gedroomde toekomst. ‘Dan moet je toch echt volume gaan maken’, drong die vriend vervolgens aan, dus juist wél op datingapps gaan en heel vaak afspreken en dan maar kijken wie er na goed schudden op de zeef achterblijft. Grappige adviezen, maar voor mij werken ze niet, ik wacht liever tot ik zomaar ineens verliefd word, als ik er niet op voorbereid ben. Alleen: hoe ensceneer je ‘zomaar’? Er is nog iets anders wat speelt, iets wat parallel loopt aan de wens een man en kind te hebben: ik kan het goed vinden in mijn eentje. Die eigen armen waarmee ik me omhels, bevallen me zoals gezegd best. Zo best dat ik soms bang ben dat ik straks net als mijn moeder gemakzuchtig word en vanaf mijn ivoren toren beweer dat het leven alleen veel beter is dan samen. Ook al weet ik beter. Ik zie mensen om me heen verpieteren, maar ik verveel me niet snel. Twee lange relaties heb ik gehad, de eerste duurde elf jaar, de tweede, met een veel jongere man, heb ik na vijf jaar beëindigd. Met hem had ik het een tijdlang geweldig, met heel veel vrolijkheid en hartstocht, maar het ging scheef tussen ons toen ik merkte dat ik vooral voor hem zorgde en hij zich dat liet aanleunen. Met zijn vertrek nam ik afscheid van mijn tweede hoofdkussen en legde het overgebleven kussen in het midden van mijn bed, zodat ik niet langer de neiging had naar een lege plek te staren. Er volgden maanden van liefdesverdriet, maar wat bleef is de overtuiging dat liefde geweldig kan zijn.

‘Ook al vind ik nu comfort bij mezelf en mijn vrienden, de behoefte aan één exclusief iemand groeit weer. Maar niet tegen elke prijs. Er zijn zoveel gevoelens, zoveel gedachten, sommige verbonden met elkaar, andere tegenstrijdig. Ik ben én verdrietig dat ik alleen ben, én tevreden. Anders zou ik wel tot het uiterste gaan iemand te vinden, desnoods op een datingapp, anders zou ik wel tot het uiterste gaan zwanger te worden, desnoods in mijn eentje. Op dit moment overheerst vooral de nieuwsgierigheid naar de man van wie ik weet dat ik hem op een dag ga ontmoeten, want dat vertrouwen is er ook: het moet wel heel raar lopen als ik na twee lange relaties nu ineens de rest van mijn leven alleen zal blijven. Toch? Het besef dat het leven maakbaar is, iets wat mij en veel van mijn generatiegenoten met de paplepel is ingegoten, dat je alles wat je maar gelukkig maakt kunt kiezen, lijkt soms een gebod geworden. Ga dan daten, ga dan op die apps, krijg dan een kind. Je hebt je toekomst zelf in de hand. De gedachte dat ik een verkeerde keuze maak, houdt me iedere dag bezig. Soms denk ik: als ik maar niet verbitterd raak nu niet langer mijn wil richtinggevend is, maar willekeurige omstandigheden als lockdown en sociale isolatie. In hoeverre ga ik die omstandigheden forceren? Wat heb ik er precies voor over mijn twee doelen te halen? Wil ik die doelen halen?

‘Ik heb een brief geschreven aan mijn toekomstige zoon of dochter met de vraag of hij of zij geboren wil worden, gewoon om mijn gedachten op een rij te kunnen zetten, zodat ik straks als ik 50 ben, mezelf niet kan verwijten dat ik te lichtvaardig over dit beslissende moment heen ben gestapt. De keuze voor een kind is in de eerste plaats een manier om mijn eigen bestaan zinvoller te maken, dat snap ik best. Raar eigenlijk, en wat een verantwoordelijkheid om daar je kind mee op te zadelen. Het blijven lastige kwesties en zoeken blijkt ook hier geen garantie voor vinden. Ik ben weleens jaloers op anderen die gewoon maar wat doen.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Merel ­gefingeerd.

OPROEP

Tijden veranderen, en liefde en seksualiteiten veranderen mee. De moderne liefde kent zoveel meer vormen, open relaties, diepe vriendschap met een ex, online liefde, non-binaire liefde, liefde voor een donorouder. Corine Koole is voor deze rubriek en een podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde, over mensen in alle leeftijden, samenstellingen en vormen. Meedoen? Mail een korte ­toelichting naar: lust@volkskrant.nl.

Van Corine Koole verscheen onlangs: Verstoord verlangen. Over liefhebben, intimiteit en afstand houden, uitgeverij AmboAnthos, 224 pagina’s, € 20,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden