Meisjes zijn kostbaar, daarom gelden voor ons andere regels

Bij de kraamvisite voor haar dochter hoort Hayat tot haar spijt veel zorgelijker geluiden dan destijds bij haar zoontje.

Beeld Eva Roefs

We hebben weer een wurm in huis. Een roze. Ik ben er negen maanden ziek van geweest, maar nu ligt ze dan eindelijk op de bank. Het wurm is heel knap, want behalve wilde luchtdessins maken met haar knuistjes, kan ze ook scheel kijken, stevig boeren en zelfs al lachen. Dat laatste verwondert me zeer, want door wurm nr. 1 zijn we de eerste zes maanden gewoon weggekeken. Maar ja, wurm nr. 2 is dan ook een meisje, en meisjes zijn anders. Dat horen we al aan de teksten van het kraambezoek. Bij het zien van het wurm worden direct grote problemen voorspeld, want 'met die prachtige ogen gaat deze dame iedereen om haar vinger winden' en 'daar krijgt papa nog heel wat mee te stellen'.

Waarna de trotse vader onmiddellijk verkondigt met een knuppel alle brommerrijdende knapen bij de deur weg te zullen houden. Wat nog valt te bezien, want met een Nederlandse vader krijg je ook teksten als 'liever dat ze het veilig bij mij in huis doet dan stiekem op een smerige achterbank'. Bij die mededeling loopt mijn Marokkaanse harde schijf genadeloos vast en slaat de paniek me al om het hart. Het wurm zelf is zich ondertussen van geen kwaad bewust en kijkt alleen moeilijk als er een scheet uit moet.

Meisjes zijn kostbaar', zei mijn moeder altijd, daarom gelden voor ons andere regels. Fijn. Jongens gaan hun gang maar, want 'een man blijft hoe dan ook een man'. Meisjes daarentegen, daarmee kan van alles gebeuren waardoor ze kennelijk in iets geks veranderen. Marokkaanse ouders willen hun dochter zo saai mogelijk afleveren bij haar toekomstige man. Hoe minder avontuur achter de kiezen, hoe beter. Dus ik mocht niks. Dat ikzelf duizendmaal meer hunkerde naar atletiek en boeken dan naar zoenen in het fietsenhok, maakte geen klap uit. Mijn moeder nam geen risico's.

Toen ik in de brugklas zat, heb ik wekenlang gesmeekt, gezeurd en gestampvoet om naar een schoolfeest te mogen. Ik kreeg versterking van mijn zus, die in de derde klas zat van dezelfde school, waardoor mijn arme, vermoeide moeder op een slecht moment van de dag moet hebben toegegeven. Nou, dat was dus he-le-maal het einde. Letterlijk het einde, want we mochten daarna nooit meer. Toen onze vader ons kwam ophalen van het feest, stond een hevig vrijend stelletje pal in het schijnsel van zijn koplampen. Ze waren nog net niet voor het gemak op zijn motorkap gaan liggen. Mijn zus en ik keken elkaar aan en wisten dat voortaan alle schoolfeesten en kerstgala's aan onze neus voorbij zouden gaan. De hele weg naar huis heeft mijn vader er schande van geroepen.

Naast de bekende verboden (korte rokjes, seks, drugs, alcohol) waren er ook minder voor de hand liggende. Zo riep mijn moeder altijd trots dat zij vroeger zelfs geen vriendinnen had. Sterker, buiten de schoolklas kende niemand haar naam, want zij ging na de les direct naar huis. Ze had op straat niets te zoeken. Niemand in de wijk wist dan ook wie ze was. Ik stelde me dan een soort mysterieuze prinses voor die in het voorbijgaan van het gewone volk slechts de schaduw van haar lange zwarte lokken achterliet. Of een zielig eenzaam meisje. Hoe dan ook werden mijn vriendinnen met argusogen bekeken. Want in Marokkaanse tv-series zijn het opvallend vaak de vriendinnen die een kwaadaardig plan hebben (of een lekkere broer), waardoor de hoofdrolspeelster een 'misstap' begaat en binnen een week afglijdt van een maagdelijke schone met een veelbelovende toekomst, naar een heroïneverslaafde hoer. Zo snel kan het gaan in het leven.

Ik kijk naar mijn wurm en vraag me af welke verwachtingen en sociale indoctrinaties ik op haar kleine schoudertjes wil laten drukken. We hebben het in Nederland de laatste tijd vaak over behoud van onze cultuur, het beschermen van wat niet verloren mag gaan. Ook mijn ouders hebben bij onze opvoeding vastgehouden aan al wat hen was meegegeven. Maar waarom moet de volgende generatie van alles meezeulen, waarvan wij vinden dat het zo hoort? Waarom dragen we het estafettestokje niet gewoon over met de tekst: 'Wij hebben onze ronde gelopen, nu is het jullie beurt. De groeten!' Er is veel moois in de Marokkaanse cultuur dat de moeite van het doorgeven waard is. De totale verkramptheid over de vrouwelijke seksualiteit reken ik daar niet toe en help ik graag uitsterven.

hayat@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden