MEISJES VAN DERTIEN

Vijf. Nee, niet vijf. Five. Dat is een sleutelbegrip in mijn bestaan geworden. Deze mededeling vereist, besef ik, enige toelichting....

Net zoiets als de Backstreet Boys, of West Life; een jongensgroep die zeer populair is onder jonge tienermeiden. Natuurlijk is Five (bestaande uit Scott, Abs, Jay, Sean, en nou ben ik die vijfde verdomme alweer vergeten) héél anders dan al die andere groepen. Haast ik mij eraan toe te voegen. Want anders zwaait er wat, als ik straks thuis kom.

Mijn dochter is namelijk fan. Van Five. Fan is nog tamelijk zwakjes uitgedrukt. Natuurlijk draait ze hun muziek op cd. Natuurlijk bekijkt ze (gemiddeld een keer of vier per week) hun video. Rent ze, één en al opwinding, de kamer in om 'm harder te zetten, als Five weer eens op de tv verschijnt. Zapt ze, als de kans zich maar even voordoet, rusteloos heen en weer tussen TMF, MTV en The Box, in de hoop op hun Beeltenis.

En dat is nog lang niet alles. Vóór dag en dauw (minstens drie uur voor het postkantoor opengaat) is ze met een vriendin in de rij gaan staan. Voor kaartjes voor een concert in april. In Londen heeft ze godzijdank een Five-kalender voor het jaar 2000 op de kop getikt. Maar die ligt nog te slingeren op haar bureau. Want haar muren zijn al tot de laatste millimeter vol met posters, briefkaarten en logo's. Van Five, vanzelfsprekend.

Er is, vermoed ik, meer op komst. Via Internet is ze namelijk lid geworden van de Five-fanclub, en die beloven geregeld zorg te dragen voor het toesturen van het nieuwste materiaal. Met Five hoef je niet bang te zijn voor stilstand of verveling.

Internet speelt überhaupt een belangrijke rol. Ze heeft een site ontdekt waar ze met geestverwanten over Five kan chatten en dat is nu haar allerliefste bezigheid. Laatst stond er ineens een mij onbekend, maar buitengewoon aardig meisje voor de deur. Het bleek mijn dochters beste vriendin van de Five-site te zijn. Moderne tijden.

Five, kortom, is bepaald meer dan zomaar een popgroep. Ook meer dan een hobby. M'n dochter is 'in' Five; het geeft haar leven kleur, vormt de voornaamste bouwsteen voor een eigen wereld, los van die van thuis en school. Het is bijna een wijze van bestaan geworden.

Als moeder van zo'n dertienjarige bekijk je dat verschijnsel met enigszins gemengd gevoel. Leuk dat ze ineens op de piano tingelt om songs van Five te kunnen begeleiden. 'En m'n Engels gaat reuze vooruit door het chatten', roept ze opgetogen. Want ze praat en correspondeert over haar favoriete thema met soulmates tot diep in Australië. Maar ja, op Five kun je, voorzover mij bekend, helaas niet afstuderen.

En dus lopen de spanningen hoog op als er een aardrijkskundeproefwerk wacht, Franse woordjes, of lastige wiskundesommen. 'Ja, mam', klinkt het dan met nauw verholen irritatie, 'ik ga het heus wel doen. Eén minuut, even in m'n mailbox kijken.' Dicht gaat de deur van haar domein. Een half uur later sleur ik haar ruw uit de Five-hemel terug naar de door ons gedeelde aarde, met al die plichten en besognes. 'Uit, die computer!', klinkt het zo vastberaden mogelijk, 'ga aan je werk!'

Ik heb gelijk, vind ik. Verbeeld je dat ik het niet zou doen en haar zou laten zweven. Dan ging het vast en zeker fout op school en zou ze blijven zitten. Dat wil ze zelf ook niet! Nee, voor mijn optreden, gepaard soms met een forse dosis ergernis, is alle reden.

Van ons tweeën ben ik voorlopig nog de oudste en de wijste. Ik weet veel beter wat er te koop is in de wereld, wat je moet doen om daar een plek te veroveren en te behouden, een toegangsbewijs tot een hopelijk onbezorgde toekomst. (O ja? Fluistert diep in mij, hinderlijk, een tweede stem. Weet jij dat echt? Jij??!! Hoezo? Heb je de wijsheid in pacht? Laat me alsjeblieft niet lachen!)

Ook los van dit gezoem van eigen existentiële onzekerheid is er reden tot twijfel. Niet zozeer over hoe ik probeer op te voeden (om dat pedante woord maar te gebruiken), maar over de achterliggende motieven, de achtergronden van m'n af en toe hoog oplopende irritatie. Gun ik m'n dochter haar eigen kleine heile Welt soms niet? Ben ik misschien jaloers op zo'n wereldje vol dromen?

Of zou er nog iets anders aan de hand zijn? Niet dat ik haar dit eiland van geluk niet gun, maar het stoort me mogelijk dat ik het niet meer met haar kan delen. Toen ze nog klein was, genoot ik van haar pret met de konijnen op de kinderboerderij. Liep warm voor knuffels, later ook voor kinderfilms, voor soapseries, zelfs voor dat rare Japanse tamagotchi-spel. Nog één keer jong zijn, samen met je dochter, iets mooiers is er niet.

Nu is ze dertien, een aankomend pubermeisje, en ik wil best met haar de middelbare school weer door. Maar wat heeft dít nu te betekenen? Ze heeft haar werk al klaar. 'Ik ga naar m'n kamer', meldt ze op besliste toon. En sluit de deur. Daarachter hoor ik duidelijk de klanken van Keep on movin' (van Five). 'Blijf in beweging'. Helemaal niet zo'n gek motto, goedbeschouwd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden