Column

Meisjes gaan niet in hun eentje de hort op

Hoe voed je als Marokkaanse ouders je Nederlandse dochters op? De ouders van Hayat bewogen mee. Maar een meisje naar New York laten gaan?

Beeld Eva Roefs

Mijn zusje wil in New York studeren. Ze is nu tweedejaarsstudent en ploetert braaf op een mooie cijferlijst voor de selectie van het uitwisselingsprogramma. Ze woont nog thuis, uiteraard, want hoezeer mijn ouders ook zijn geëvolueerd van de opvoeding die zij zelf hebben gehad, een 18-jarig meisje op kamers is echt nog een brug (of twee) te ver. Nu is thuiswonend studeren niet eens zo suf meer, want kamers zijn onbetaalbaar geworden, maar mijn zusje is vooral aartslui. Ze heeft een bijzonder talent voor het in ontvangst nemen van goede zorg en ik vraag me oprecht af of ze weet hoe de wasmachine thuis werkt. Dat hele thuiswonend studeren vindt ze wel ontspannen allemaal.

Toch heeft ze grootse plannen. Nergens is het leuker studeren dan in New York; ze weet het zeker. Thuis is nu de pleuris uitgebroken, want New York is erg groot en ver weg. De eerste reactie van mijn ouders was dan ook een ferm 'nee'. Een meisje dat aan de andere kant van de wereld de hort op gaat, dat is gevaarlijk. En onbetamelijk. Ze mocht dit jaar in Marokko niet eens naar het zwembad met haar nichtjes. De dames kregen mannelijke begeleiding mee die erop moest toezien dat ze niet werden lastiggevallen door jongens. Dat kwam erop neer dat ze hun neefjes dagenlang hebben gesmeekt voordat die eindelijk tijd hadden om mee te gaan naar het zwembad. Geen gemakkelijke opgave, want die neefjes waren in de zomervakantie net zo lekker aan het flirten met allemaal leuke meisjes.

Ik kreeg er spontaan jeuk van. Waarom moeten meisjes altijd vragen om ergens naartoe te mogen, terwijl jongens kunnen gaan en staan waar ze willen? Goed, ik vind het in Marokko ook relaxter als ik een man bij me heb, aangezien je daar voortdurend wordt aangesproken door alles wat een leuter tussen de benen heeft, maar misschien kan dit op een andere manier worden opgelost. In plaats van de meisjes thuis te houden, kunnen we ze een taser meegeven. Dan kunnen ze elke viezerik een krachtig signaal geven dat-ie z'n leuter bij zich moet houden. Lijkt me vrij effectief. Maar ja, dat zal wel weer onvriendelijk worden gevonden.

Het blijft zoeken, want hoe voed je als Marokkaanse ouders je Nederlandse dochters op? Die arme ouders van mij hebben al de nodige strijd achter de kiezen van kind nummer één tot en met drie, en nu staat de laatste te rellen aan de poort.

Mijn zusje mag trouwens al blij zijn dat m'n ouders überhaupt het gesprek aangaan. In mijn tijd was op een dergelijke aankondiging onmiddellijk een slipper naar m'n hoofd geslingerd: ben je helemaal besodemieterd. Een laat diner op mijn werk was al ingewikkeld genoeg. De eerste keer reageerde mijn moeder uiterst begripvol. Ze zou m'n baas wel bellen en hem uitleggen dat zij nette meisjes opvoedde die 's avonds om tien uur thuis moesten zijn. Mijn baas zou dat niet alleen begrijpen, maar bovendien respecteren en dan wist hij gelijk dat hij een serieuze werkneemster in zijn bedrijf had. Je begrijpt: mijn moeder en mijn baas hebben elkaar nooit ontmoet, noch gesproken. Nergens voor nodig. Ik was dankbaar voor de slechte reputatie van de NS en belde tussen de tweede en derde gang van het diner naar huis om te zeggen dat de treinen ho-pe-loos waren vertraagd, ik mijn overstap ge-na-de-loos had gemist en het nu zéker nog een uur of twee zou duren voor ik thuis was. Na een paar zorgvuldig uit elkaar geplande late avonden trad er gewenning op en ontdekten m'n ouders dat je laat thuis kunt komen zonder in de prostitutie te zijn geraakt of ander onheil over jezelf te hebben afgeroepen. Een paar weken geleden hadden mijn moeder en ik het er nog over en barstte ze in lachen uit: 'Jeetje kind, wat waren we bekrompen en idioot!' Ze wilde ook alleen maar dat we goed terecht zouden komen in Hollanda.

Dat meegroeien met hun kinderen doen die ouders van me eigenlijk prima. Al zit New York nog wel in de categorie 'groot onheil'. Mijn moeder kijkt zwaar ongelukkig en vraagt of ze alsjeblieft naar Londen wil, dat is maar een uurtje vliegen. Mijn zusje gilt meteen: 'Jáá, dat is ook een toffe stad!' Ze kijkt me triomfantelijk aan. Later vertrouwt ze me toe dat ze Londen al te gek vond, maar wist dat ze hoog moest inzetten voordat ze dat voor elkaar zou krijgen. Marokkaanse meisjes zijn strategische onderhandelaars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden