Meester, de held van de klas

Het basisonderwijs is vooral een vrouwenzaak, hooguit 15 procent van de onderwijzers is man. Het ministerie van Onderwijs streeft naar een hoger aantal mannen voor de klas. Terecht, vinden deze vier Hollandse meesters.

Meester Arno. Beeld Ivo van der Bent

Arno Bleeker

Meester Arno (34) is afgestudeerd aan de kunstacademie en in opleiding voor leraar Beeldende Vorming. Hij is onderwijsassistent op de Willemsparkschool in Amsterdam-Zuid.

'Laatst las ik mijn kleuterklas een verhaal voor over Jezus, ik vroeg of ze wisten wie dit was. 'Die stond toch op een kruispunt?', zei een 5-jarig meisje. Ik kwam in mezelf niet meer bij en antwoordde dat ze het bijna goed had.

'Ik had op de basisschool zelf ook een meester. Hij heette Kees en ik vond hem geweldig. Hij had lef en gaf les met humor en luchtigheid. Hem probeer ik nog altijd in ere te houden. Als ik merk dat kinderen te onrustig zijn voor een rekenles, zet ik een grappig nummer op als Push th' little daisies van Ween en mogen ze er even op dansen. Om daarna wel meteen aan de sommetjes te gaan. Zoiets werkt hartstikke goed. Ik hoop straks aan de slag te kunnen in de bovenbouw; ik vind het leuk om te sparren met leerlingen, dat kan alleen als ze wat ouder zijn. Een collega van mij geeft al meer dan dertig jaar les. Soms is hij misschien een zuurpruim, maar hij is wel een ijzersterke leraar. Hij durft op zijn eigen manier les te geven. Authentiek en niet volgens een of andere methode of voorschrift. Dat probeer ik zelf ook. Ik ben op deze school begonnen als conciërge. Toen was ik op het schoolplein nog een soort klimrek voor de kinderen. Gelukkig waren ze snel gewend aan mijn meer serieuze rol als meester-in-wording. Maar 'basisschoolleerkracht' blijft denk ik een juffenbaan. Mannen zijn meestal competitiever ingesteld en daar heb je in het onderwijs weinig aan. Waardering haal je niet uit bonussen of promoties, maar uit een kind dat je letterlijk en figuurlijk ziet groeien.'

Mike Nijskens

Meester Mike (35) is sinds vijftien jaar meester. Hij werkt ook als adviseur in het onderwijs. Geeft nu les aan groep 1 en 2 op een school in Rotterdam-West.

'Als kleuterleraar doe je het goed als de kinderen met je willen trouwen, dat willen ze tenslotte verder alleen met hun ouders. Gelukkig heb ik heel wat aanzoeken gehad. Het leuke aan deze leeftijd vind ik de verwondering. Op school werken we nu met het thema ziekenhuis, dus ging ik met mijn klas naar de apotheek. Want 'meester Mike had hoofdpijn'. Van het pakken van een doosje aspirine tot het afrekenen, alles is spannend én een leermoment voor die kleintjes. Als ik dan naar die enthousiaste gezichtjes kijk: fantastisch.

'Van mijn eigen lagere school kan ik me één meester goed herinneren. Toen een paar klasgenootjes van thuis geen brood hadden meegekregen, gaf hij zijn eigen boterhammen weg. Ik was pas een jaar of 6, maar kennelijk heeft het een blijvende indruk gemaakt. Zo'n meester wilde ik ook worden.

'Ik werk op een school in het centrum van Rotterdam; 90 procent van de leerlingen is allochtoon. Taalachterstand, weinig geld of een vader die zich nauwelijks bemoeit met het kind: bij ons op school is dit allemaal meer dan normaal. In Kralingen of Amsterdam-Zuid gaan kinderen met hun ouders naar een expositie in het Rijksmuseum en naar de Efteling, onze leerlingen zijn al reuze blij met een middagje speeltuin. Ik vind het mooi met deze kinderen te werken; je bent een nog belangrijkere bouwsteen van hun fundering dan van kinderen van een witte school. Laatst kwam ik een vader tegen van een oud-leerling. Het jongetje was inmiddels 15, de vader vertelde dat zijn zoon zo blij was geweest met mij als meester: duidelijk en gestructureerd, maar u had ook tijd voor grapjes.' Die jongen doet het nu hartstikke goed. Hij is niet het verleidelijke foute pad op gegaan, heeft netjes zijn havo afgemaakt. Dat maakt me dan enorm trots.'

Meester Mike. Beeld Ivo van der Bent

Simon van Arkel

Meester Simon (35) is sinds zeven jaar kleutermeester op de Watergraafsmeerse Schoolvereniging in Amsterdam.

'Meester-zijn is niet mijn grootste liefde - dat is muziek - maar een liefde is het zeker. Het mooiste aan kleuters vind ik dat ze niet weten hoe het hoort: 'Ik wil niet met jou spelen, want jij deed niet lief' is toch lekker duidelijk? Eigenlijk jammer dat ik ze in twee jaar juist die eigenschap moet afleren. Ik ben creatief en kan dit het best kwijt bij groep 1 en 2. Hogere groepen zijn voor mij te klassikaal. Als kind vond ik school verschrikkelijk. Ik was dyslectisch, maar voelde me dom. Ik lette niet op en fantaseerde liever over auto's en gitaren. Door mijn eigen schoolervaring kan ik me beter inleven in kinderen; ik snap wat ze niet snappen. Jongetjes worden sneller als 'moeilijk' gezien, een meester begrijpt ze vaak beter dan een juf. Juffen straffen beweeglijkheid eerder af. Toen ik een jongetje in de klas had dat alleen maar schietspelletjes wilde doen, liet ik hem een kartonnen tank knutselen. Dagen was hij ermee bezig, rustig en gefocust. Oké, ik moest nog een paar keer zeggen 'niet met je tank op andere kinderen richten' - maar uiteindelijk werkte het. Ik heb het meest met kinderen waar ik het hardst voor moet werken. De braveriken heb je vanaf het begin mee, het leger bouw je op met de stouterds. De kunst is om op het goede moment omgekeerde psychologie toe te passen.

Op kinderpartijtjes van vrienden kom ik niet, na het werk hoef ik even geen koters om me heen. Ook heb ik zelf geen kinderwens; het past niet in mijn leven. Ik speel in een band, brouw mijn eigen bier, schrijf muziek en kinderboeken. Of ik over twintig jaar nog meester ben, geen idee. Ik word in ieder geval niet het type dat op zijn 60ste ongeïnspireerd de sinterklaasvieringen afwerkt.'

Meester Simon Beeld Ivo van der bent

Kees Kwadijk

Meester Kees (32), geeft les aan groep 7/8 van basisschool de Havenrakkers in Broek in Waterland.

'Met mijn 32 jaar ben ik voor mijn leerlingen allang een oude man. Toen ik tijdens de pabo stage liep, scheelde ik maar zes jaar met de kinderen van groep 8 én was ik een van de weinige meesters. Ik voelde ik me een soort Justin Bieber met al die giechelende meisjes om me heen. Het niveau van de pabo vond ik behoorlijk laag. Als je als leraar-in-wording moeite hebt met breuken: succes straks met uitleggen aan je klas. En de kleuterlessen vond ik verschrikkelijk: blokfluiten, friemelwerkjes, niks voor mij. In groep 7 en 8 kan ik mijn brede interesse kwijt en mijn liefde voor geschiedenis.

Kinderen voelen zich bij mij snel op hun gemak, ik ben rustig van aard. Ook verdiep ik me in hun belevingswereld, ik sta niet alleen aan de zijlijn. Letterlijk: ik voetbal vaak een potje mee. Al moet je niet one of the guys worden, dat werkt averechts. Dan verlies je respect. Mijn toneelhobby is handig, want als meester acteer je vaak: toen een jongetje laatst een pestkop had geslagen, voelde ik me niet kwaad, maar ik moest wel boosheid overbrengen. Pestkop of niet, een ram verkopen kan niet.

Soms voel ik me eenzaam tussen al die juffen. Meesters laten eerder dan juffen het boekje voor wat het is, durven sneller een eigen invulling te geven aan de les. Kinderen leren het best als ze alle zintuigen gebruiken. Als ik iets over een tijdperk vertel, laat ik ze dingen zien en voelen, van mammoettand tot een stuk zilvererts. Ook neem ik ze mee naar buiten; van een boer in de buurt mag mijn klas een stukje weiland gebruiken. Een schep in de hand, radijsjes en kool verbouwen, de kinderen genieten ervan. Als leraren beweren dat ze voor dit soort dingen geen tijd hebben: onzin. Gewoon tijd voor maken.'

Meester Kees. Beeld Ivo van der bent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden