Het eeuwige levenKees Los (1940-2020)

Meer een krantenmaker dan een schrijver

Hij was een en al on-verstoorbaarheid tussen alle opgewonden standjes. Kees Los kon als geen ander bij de Volkskrant het nieuws relativeren

Kees Los.

Hij was de laatste eindredacteur bij de Volkskrant die nog hele bijbelteksten uit zijn hoofd kon opzeggen, en preciezer die van de Statenbijbel: ‘Welzalig hij die in der bozen raad, niet wandelt noch op ’t pad der zondaars staat’, zo citeerde hij op de krant de psalmberijming uit 1778.

Niet dat Kees Los gelovig was. ‘Kees gelooft zelfs niet meer dat hij gelooft. Hij weet het zeker’, schreef Jan Tromp in 2002 toen Kees Los afscheid nam van de krant. Maar van Gods literaire werk bleef hij door zijn opvoeding een fan. Over de dood zei hij een keer: ‘Het komt u niet toe dag noch uur te kennen.’ Dat was voor hem de vroege ochtend van donderdag 13 februari. Hij wordt overleefd door zijn vrouw Donneke en twee dochters.

Los was voor de Volkskrant 24 jaar lang een bekwaam eindredacteur die begrijpend taalgebruik hoog in het vaandel had staan. Hij kwam in 1978 in dienst. Twee jaar later was hij al de reddende engel toen de krant een dozijn redacteuren op pad had gestuurd om de troonbestijging van Beatrix en de krakersrellen te verslaan. Aan het einde van de chaotische dag en avond bleek niemand aan de opening van de krant te hebben gedacht. ‘Wie schrijft er nu verdomme de opening?’, riep hij in wanhoop. Het was de enige keer dat Kees Los zich zo liet gaan.

Toen paus Johannes Paulus II vijf jaar later naar Nederland kwam en de Volkskrant weer een dozijn verslaggevers erop afstuurde, kreeg hij op voorhand de taak ervoor te zorgen dat het dit keer niet mis zou gaan. Alle deadlines werden gehaald.

Los zou later naar de buitenlandredactie gaan, waar hij de bescheiden portefeuille Scandinavië invulde. Hij was een professionele vakman tussen vele opgewonden standjes. Toenmalig hoofdredacteur Pieter Broertjes noemde hem een bikkel die zijn eigen gang ging. Hij was redacteur van het boekenkatern Folio en daarna chef Buitenland en chef Media. Zijn laatste functie bij de krant was eindredacteur van het Magazine.

Op de krant was hij een gesloten boek tussen de vele open boeken. Hij kon goed relativeren. Zijn favoriete componist was J.S. Bach, hoewel hij een keer een collega opdroeg de hele Mozart-collectie bij een Kruidvat-filiaal op te halen. Alle muziek daarna stelde niet zoveel voor, net zoals al het nieuws na 1950 eigenlijk ook niet zoveel voorstelde. ‘Het leven is te kort om het echt serieus te nemen’, merkte hij weleens op.

In 2002 maakte hij gebruik van een vut-regeling. Hij las veel, hield van muziek en was dol op zijn kleinkinderen. De afgelopen tijd sukkelde hij behoorlijk met zijn gezondheid. Zo moest er een onderbeen worden afgezet. Daarnaast had hij weinig eetlust. Eén dag nadat hij naar een hospice in Amsterdam was overgebracht, overleed hij op 79-jarige leeftijd.

Kees Los werd in Rotterdam geboren in een gereformeerd gezin van vier jongens en drie meisjes. Later verhuisde het gezin naar Voorburg.

Zijn vader was directeur van meubelfabriek Pander die voor de oorlog ook houten vliegtuigen maakte. Kees koos voor een studie Frans, maar maakte die niet af. Zijn eerste baan was die van verslaggever bij de Nieuwe Haagsche Courant. Daarna werkte hij bij Tubantia, Trouw en het VU Magazine, voordat hij in 1978 bij de Volkskrant kwam. Collega Joris Cammelbeeck herinnert hem als een ‘onverstoorbaar eindredacteur’.

‘Hij was meer een krantjesmaker dan een schrijver. Daarom heeft hij ook zoveel eindredactie- en cheffuncties vervuld.’ Volgens zijn dochter Annemarie zag hij het opzetten van katernen voor boeken en reizen en het Magazine als hoogtepunten van zijn carrière.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden