'Marokkaanse vaders kom je niet tegen op de voetbalvelden'

Buiten slentert een veelkleurig publiek met cola en patat in de zon. Binnen, in het Rotterdamse buurthuis Frimangron, discussiëren vijftig Marokkaanse jongeren over de vraag of het zin heeft hun ouders bij hun opvoeding te betrekken....

Van onze verslaggeefster

Ineke Jungschleger

ROTTERDAM

Gooien jouw ouders ook altijd de uitnodigingen voor de ouderavond weg? Ja natuurlijk, in Marokko hebben de ouders niks met de school te maken. Wij moeten ze leren dat het hier anders werkt. 'Wij moeten voor onze ouders een brug vormen van de Marokkaanse wereld naar de Nederlandse', zegt een havo-scholiere met een hoofddoek. Zo denken de meeste meisjes erover, zondag in het buurthuis.

De meeste jongens neigen naar de opvatting van Khalid Sinouh (22), keeper van FC Haarlem: 'Vanwege hun leeftijd is het heel moeilijk nog iets aan onze ouders te veranderen. Wij, de tweede generatie zullen het zelf moeten doen.' Marokkaanse vaders zie je niet op de velden van de amateurclubs, zegt Sinouh. 'Een trainer moet keuzes maken: neem ik de Marokkaanse of de Nederlandse jongen? De Nederlandse vader brengt z'n zoon met de auto, maakt een praatje met de trainer. Dat geeft vertrouwen, dus neemt de trainer die Nederlandse jongen en niet die Marokkaan. '

Khalids eigen vader is een uitzondering, zegt hij. Zijn moeder trouwens ook: 'Zij spreekt vier talen.' De Sinouhs kwamen uit de stad en niet van het platteland, zoals de meeste Marokkaanse gastarbeiders. Dat maakt een wereld van verschil.

Khalid is lang, zelfbewust en heeft een Amsterdams accent. Vanaf het podium vertelt hij dat hij is uitgenodigd om aan Rotterdamse Marokkanen te vertellen hoe hij het zover gebracht heeft. 'Hoe hoger je komt, hoe meer tegenstand', zegt hij. Iedereen wil keeper worden, daar hebben ze geen Marokkaan voor nodig. 'Doorzettingsvermogen heeft mij op de been gehouden. '

De scholieren hangen bewonderend aan zijn lippen. Maar de straatjongens, die organisatrice Latifa Saquir (22) zo graag eens in gesprek wilde brengen met een held uit eigen kring, laten zich niet zien.

Saquir, gastarbeidersdochter, volgt de hogere beroepsopleiding voor maatschappelijk werkster. Zij is lid van het bestuur van Eurabia, een Marokkaanse studentenverening. Een groepje studenten aan de Erasmus Universiteit besloot anderhalf jaar geleden dat het goed voor hun zelfvertrouwen was om op een gestructureerde manier met elkaar te praaten over hun eigen cultuur. Zo ontstond Eurabia.

Van de universiteit naar het buurthuis van de straatkinderen is voor jonge Marokkanen geen grote stap, zegt Latifa. 'Het zijn onze neefjes die zo veel negatieve publiciteit krijgen omdat ze op het criminele pad raken. We kennen ze en we begrijpen vaak ook hoe het komt.'

Azeddune Benhaddou (28), vrijwilliger in het jongerenwerk, verklaart de situatie: 'Iedereen is bevooroordeeld want de media geven een negatief beeld van Marokkaanse jongeren. Ze worden geweigerd bij discotheken en bij sollicitaties. Helaas: er moet geld op tafel komen, dus het ligt voor de hand dat ze na zes, zeven keer solliciteren de criminaliteit ingaan.'

Verontwaardig gesnuif klinkt door de microfoon: de voetballer maakt zich kwaad. 'Wat zes, zeven keer solliciteren? Mooi makkelijk om het allemaal op de maatschappij te gooien. Hoe vaak dacht je dat ik gesolliciteerd had? Zeker 25 keer.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden