Marije Vogelzang

Op een zonnige maandagmiddag gaat de 29-jarige Marije Vogelzang lunchen bij De Bakkerswinkel, een populair boterhammenrestaurant om de hoek bij haar werkplaats, in het Amsterdamse Westerpark....

Ze kijkt geruime tijd naar de menukaart, lijkt wat besluiteloos en bestelt dan de selectie van vier warme broodjes. Van het standaard arrangement wil ze graag de pastrami inruilen voor tonijnsalade.

'Ik ben niet dol op pastrami', zegt ze over de vleessoort waarvan ze gokt dat het varkensvlees is.

Voor een gelauwerd eetontwerpster heeft Marije Vogelzang hiaten in haar feitelijke kennis van voedsel, hetgeen ze ruiterlijk toegeeft. Wat de 'premolata' kan zijn op het broodje met sardines en tomaat? Ze heeft geen idee. Ze weet veel níét, zegt ze.

Ze werkt met koks, en kookt niet zelf. Als directeur van Proef, een werkplaats voor voedselontwerp in Amsterdam en een ontbijt- en lunchrestaurant in Rotterdam, bedenkt ze de concepten. Mensen denken soms dat ze de hele dag in potten en pannen staat te roeren. Vogelzang: 'Een grappige onmogelijkheid.'

Die dag werkt zij met haar medewerkers aan een 'bloemencorso van ham', die een paar dagen later vertoond zal worden in het Van Gogh Museum. Vijf soorten ham, waaronder een pata negra uit Spanje en een Limburgse slowfoodham, in roosjes gedraaid en verwerkt tot een draagbaar kostuum waar de toeschouwers de ham vanaf kunnen eten. Eten als versiering, daar houdt ze niet van. 'Eten moet gegeten worden.'

Het is een van de dogma's van de Stichting Slow Food, waarvan ze lid is.

Nog tot 4 november organiseert Vogelzang elke zondag een grappige proeverij in een Tilburgs gemaal: er is leidingwater uit alle provinciehoofdsteden van Nederland te proeven. Assen en Haarlem vindt ze vies. Groningen en Leeuwarden zijn lekker.

Overigens gebruikt ze de term 'lekker' slechts sporadisch. Smaak is subjectief.

Ze spreekt liever van 'mooi', net zoals topkoks het over een 'mooie jus' hebben.

Vandaag vindt ze het broodje met warme sardines en tomaat het interessantst.

'Grappige combinatie. Ik ken niemand die ooit sardines op brood eet.'

Marije ontwerpt geen gerechten maar eetervaringen, en niet alleen voor feesten en partijen. Ze wil zich met haar ontwerp ook bezighouden met kwesties als suikerverslaving, overgewicht, anorexia. Er schuilt toch een dokter of verpleegster in haar. Ze wijst naar haar schoenen: witte Birkenstock-instappers met gesloten neus. 'Verpleegstersschoenen', zegt ze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.