Mannen zijn nu eenmaal onopvoedbaar

VOLGENS onderzoeker M. Jacobs zou er een nieuwe vadersoort zijn opgestaan. De emotionele vader, de man die dol is op kinderen, wiens kinderwens zo mogelijk nog groter is dan die van zijn vrouw en die juichend van plezier achter de kinderwagen loopt....

Althans, dat lijkt zo. Want bij het verder lezen van het artikel over deze promovendus en zijn onderzoek bleek al snel dat het met die emoties enorm meeviel. Vader was bereid gemiddeld ruim twee uur van zijn kostbare werktijd in te leveren om zich met zijn nageslacht bezig te houden, terwijl de jonge moeder daar als vanouds meteen twee dagen tegenaan smijt.

Ook de taakverdeling thuis bleek onveranderd traditioneel. De meeste mannen dachten dat vrouwen bij uitstek geschikt zijn om voor de kinderen te zorgen, terwijl het een typisch mannelijke taak zou zijn om voor de inkomensverdeling zorg te dragen.

Kortom, onder dat zogenaamde emotionele vaderschap zitten twee oude bekenden verscholen, als wolven in schaapskleren. Ten eerste is daar de traditionele vader, de clichématige man die 's avonds thuis achter de krant zit en geen antwoord geeft wanneer een van de kinderen hem iets vraagt. Zo'n man die wanneer er een uitje naar het strand is georganiseerd, als eerste in de auto zit en aan zijn bezwete, bepakte vrouw vraagt 'of ze wel drinken bij zich heeft', en die wanneer hij sporadisch boodschappen gaat doen, een lijstje vraagt waarop zijn vrouw moet schrijven wat ze allemaal nodig heeft.

Ten tweede de carrièrevader, die alles in zijn leven als een project beschouwd en ook het krijgen van en opvoeden van kinderen zo aanpakt. Zulke vaders bemoeien zich veel meer met de kinderen, ze maken zich druk over de schoolkeuze, de rapporten en het huiswerk, kopen leerzaam speelgoed en scholen hun kinderen voortdurend in kennis en weetjes.

Maar geen van beide vadersoorten gaat naar de Hema om bordjes voor het verjaarspartijtje te kopen en geen van hen weet de kledingmaten van zijn kinderen.

Nu zijn wij vrouwen, onder leiding van de feministen, al heel lang bezig om mannen op hun huiselijke plichten te wijzen. Er wordt op gehamerd dat het heel belangrijk is om de taken binnenshuis goed te verdelen. Er wordt achter de voordeur van menig gezinnetje hard over gestreden.

Steeds weer verschijnen er cijfers in de krant waaruit blijkt dat vrouwens sinds ze massaal zijn gaan werken, het steeds drukker hebben gekregen terwijl mannen hetzelfde zijn blijven doen.

En wat heeft al dat gepraat over rechten en plichten, verantwoordelijkheid en opwaardering van de zorgtaken nu eigenlijk opgeleverd? Helemaal niets. Het enige dat mannen geleerd hebben, is het sociaal wenselijke antwoord te geven. Verder hebben ze niets veranderd aan hun gedrag.

Misschien wordt het daarom tijd om op dit punt de strijd te staken. Als er na twintig jaar nog zo weinig bereikt is, ziet de toekomst er somber uit. Bovendien blijkt uit tal van onderzoeken dat mannenhersens nu eenmaal anders functioneren dan vrouwenhersens. Wat dat betreft lijkt het nature-nurture debat gewonnen door nature.

Of mannen nu niet willen zorgen of het gewoon niet kunnen - laten we ons daar niet meer druk over maken. Het is een enorme verspilling van energie om mannen te dwingen tot iets waar ze duidelijk niet toe in staat zijn.

Liesbeth Wytzes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden