ColumnIbtihal Jadib

‘Mama, je moet nu gaan werken zodat je eindelijk geld hebt om de bso te betalen!’

Ibtihal Jadib Beeld
Ibtihal Jadib

Haastig draven we het schoolplein op, we zijn nog net op tijd voor de bel. Een laatste kus en dan lopen mijn twee hooligans naar binnen, rugzakjes in de hand. Wat zien ze er lief en beschaafd uit, zo op afstand. Terwijl ik met een paar andere moeders nog sta te kletsen, hoor ik ineens mijn dochter over het plein roepen. Ze staat bij de kapstok in de gang en heeft een raam opengeduwd om een belangrijke mededeling naar buiten te brengen: ‘Mama! Je moet nu gaan werken zodat je eindelijk geld hebt om de bso te betalen!’ Ze richt haar blik onmiskenbaar op mij, bovendien kennen de andere moeders me dus het heeft geen zin om te doen alsof het mijn kind niet is. ‘Oké lieverd,’ probeer ik beleefd, ‘we gaan het daar vanmiddag over hebben, ga maar snel de klas in’. ‘Néé!’, haar been begint al te stampen, ‘Ik wíl vanmiddag niet naar huis. Ik! wil! Naar! De! bso!’ Ze besluit de andere moeders een toelichting te geven: ‘Mijn mama heeft geen geld voor de bso, Eva’s mama wel. Maar mijn mama gaat vandaag werken voor geld en dan kan ik met Eva spelen op de bso.’ Ik knik het gezelschap vriendelijk toe en maak me uit de voeten.

Mijn kinderen groeien op in een rijkdom waarvan ze zelf nog geen weet hebben. Zelf kom ik uit een nest waar het woord ‘geld’ steevast verbonden was met het woord ‘zorgen’, we hadden het niet slecht en mijn moeder kon met weinig middelen verrassend stijlvol voor de dag komen, maar het was voortdurend puzzelen en schuiven. Alles werd zo veel mogelijk gespreid betaald, de uitverkoop werd nauwlettend in de gaten gehouden en de onvermijdelijke computer voor schoolwerk konden mijn zus en ik samen kopen dankzij onze bijbaantjes. Trots liepen we de Mediamarkt uit met een enorme doos onder de arm; twee jonge tienermeisjes die zorgvuldig hadden zitten sparen en rekenen. Mijn man is opgegroeid in een vrijstaand huis. Hij begrijpt niets van de paniek die bij me uitbreekt als er een blauwe envelop op de deurmat valt, maar die pavlovreactie krijg ik er nooit meer uit.

De vanzelfsprekendheid waarmee onze kinderen kunnen kiezen tussen voetbal of rugby, paardrijden of ballet vind ik ongemakkelijk. Ze zullen toch niet verwend raken, alles maar normaal gaan vinden? Ik besloot dat het tijd was om een spaarvarken in de woonkamer te zetten en ze af en toe een muntje te laten verdienen met klusjes in huis. Ook ben ik ze in de speelgoedwinkel gaan vertellen hoeveel iets kost, waarbij ik de 4-jarige geregeld het bos in stuur met de tekst: ‘Dat kost héél veel, dan moet de spaarpot vol muntjes zitten.’ Ten slotte legde ik uit waar dat geld vandaan moet komen, zalvend beschreef ik het fenomeen werk en de daaruit voortvloeiende beloning. Dat laatste heeft mijn dochter goed in haar oren geknoopt, want nu oppert ze te pas en te onpas hoeveel ik volgens haar nog moet werken teneinde in haar wensen te kunnen voorzien. De opbrengst van mijn bewustwordingscampagne bestaat vooralsnog uit genante scènes in winkels en op het schoolplein over de armlastige moeder die ik in haar ogen ben.

Ik hoorde laatst op de radio een reclameboodschap met de leus: Financieel gezonder leven begint met praten over geld. Waarschijnlijk ben ik daar iets te vroeg mee begonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden