Postuum

Leo van Gansewinkel (1938-2019), van vuilnisman tot afvalmagnaat in Quote 500

In 1978 nam hij de eerste kliko’s van Nederland in gebruik. Leo van Gansewinkel bouwde praktisch uit het niets een afvalimperium op.

Leo van Gansewinkel Beeld Meulenhof

VVD-coryfee Hans Wiegel was een van zijn grote bewonderaars. ‘Ik ben jarenlang president-commissaris bij Van Gansewinkel geweest. En hij vertelde mij hoe hij ooit begonnen was. Hij wist niet wat hij wilde in het leven. En toen sprak hij de burgemeester van zijn eigen gemeente. Die zei: ‘waarom ga je ons huisvuil niet ophalen.’ En dat heeft geleid tot een imperium. Hij was een echte ondernemer.’

Leo van Gansewinkel overleed op 12 februari in het Zwitserse Luzern, niet ver van Meggen, waar hij sinds 2007 woonde op een landgoed aan de Vierwaldstättersee. Hij had ook een vakantiewoning in Spanje. Daarnaast had zijn investeringsmaatschappij de sprookjesburcht Hof van Rameyen in België overgenomen, dat voor 17,5 miljoen euro door de familie De Gruyter te koop was gezet. Met zijn ex-vrouw had hij twee zonen.

Van Gansewinkel vervulde de American Dream of eigenlijk de Brabantse droom: van vuilnisman tot afvalmagnaat. Hij veroverde daarmee een plaatsje in de top van de Quote 500.

Hij werd geboren in Soerendonk als oudste van een gezin van zes kinderen. Zijn vader Piet van Gansewinkel had een transportbedrijfje. Zoon Leo werkte daar eerst als chauffeur en reed het bedrijfsafval van Philips in Maarheeze naar de stort. ‘Het tarief was 5,85 gulden per uur, inclusief chauffeur. Ik wilde investeren in een grotere auto en vroeg bij Philips om een meerjarencontract. Dat kon niet’, zei hij tegen De Stem. In 1966 zette hij een eigen afvalbedrijf op.

‘Als oudste had ik een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik moest en ik zou een succes maken van mijn bedrijf.’ Hij ging andere gemeenten benaderen en bood aan afval te scheiden en recyclen. In 1978 nam hij de eerste kliko’s van Nederland in gebruik.

Uiteindelijk groeide Van Gansewinkel uit tot de grootste particuliere Nederlandse huisvuilophaler met meer dan vierduizend werknemers. In 2001 trok hij zich terug uit de directie. Zes jaar later verkocht hij zijn bedrijf voor 800 miljoen euro aan de opkoopfondsen KKR en CVC. Later werd het doorverkocht aan het Britse afvalbedrijf Shanks, dat het samenvoegde onder de nieuwe naam Renewi.

Van Gansewinkel bracht zijn kapitaal onder in investeringsmaatschappij De Raekt. Die investeerde in een nieuw afvalverwerkersbedrijf onder de naam Ortessa – een voortzetting van afvalverwerker Van Kaathoven. Zijn zoon Rob, nu baas bij De Raekt, was daar directeur. Ook investeerde hij in het miljoenenproject Hof van Cranendonck in Soerendonk waar een hotel, theater en museum hadden moeten verrijzen. Het project liep spaak. Van Gansewinkel schrok nooit van tegenslagen. ‘Zijn favoriete uitspraak was: ’t loopt zoals ’t loopt’, aldus Rob van Gansewinkel.

In 2014 kreeg hij ruzie met de fiscus waarbij beslag werd gelegd op zijn landhuis in Budel en collectie oldtimers. Zijn reputatie leed er niet onder. ‘In zijn dorp Maarheeze geldt hij als een lokale held. Te vergelijken met streekgenoot Wim van der Leegte van VDL’, stelde het Brabants Dagblad. In de plaatsen waar hij woonde, nam hij het altijd op voor de lokale gemeenschap door het sponsoren van allerlei activiteiten.

De belastingaffaire werd in 2016 geschikt met een naheffing. Inmiddels had hij al zijn villa in Budel met Engelse tuin en waterpartijen verkocht, waarna hij voornamelijk in Zwitserland woonde

Niettemin kwam de afvalboer ook daarna graag naar Nederland om zich onder het gewone volk te mengen. Vaak liet hij zich naar en van zijn favoriete kroegen Karkol in Maastricht of Jo d’n Urste in Valkenswaard rijden voor ‘een pilsje met veel schuim’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.