het Eeuwige leven Lau van Ravens

Lau van Ravens (1922-2018), arbiter die bijna sportman van het jaar werd

Lau van Ravens was in de jaren na Leo Horn de beste scheidsrechter van Nederland. Maar hij zal vooral worden herinnerd vanwege legendarische fouten.

1968. Ajax werd kampioen van Nederland. Ongeveer 2 minuten voor het eind van de wedstrijd stroomden de gespannen supporters het veld op in de veronderstelling dat het eindsignaal al had geklonken. Scheidsrechter Lau van Ravens had de grootste moeite om het veld weer vrijgemaakt te krijgen. Beeld ANP

Op 3 november 1971 speelde Sporting Lissabon thuis tegen Glasgow Rangers in de Europa Cup voor Bekerwinnaars. In Glasgow hadden de Portugezen met 3-2 verloren. Thuis werd het 3-2, waardoor een verlenging noodzakelijk was. Beide ploegen scoorden één keer. De Nederlandse scheidsrechter Lau van Ravens besloot strafschoppen te laten nemen.

Sporting won de penaltyserie en barstte in juichen uit. Van Ravens was vergeten dat het uitdoelpunt van de Schotten in de verlenging dubbel telde. ‘Moest ik na afloop bekennen dat ik fout zat. Iedereen bij elkaar geroepen; bestuur, pers, je schaamt je kapot. Daar heb ik ’s avonds op mijn hotelkamer om gehuild’, zei hij.

Jarenlang was Van Ravens de beste scheidsrechter van Nederland. Maar vooral enkele van zijn fouten zijn legendarisch. Tijdens het WK van 1970 in Mexico begon hij de tweede helft van het duel West-Duitsland-Marokko, terwijl de keeper van Marokko nog in de kleedkamer zat. Gelukkig zagen de Duitsers die 1-0 achter stonden het ook niet, waardoor ze vergaten de bal in het lege doel te schieten.

In de kwartfinale tussen Uruguay en de Sovjet-Unie keurde hij het beslissende doelpunt van Uruguay goed, hoewel de bal eerder duidelijk over de achterlijn was geweest.

Lau van Ravens overleed 23 oktober op de hoge leeftijd van 96 jaar in Rijswijk (ZH). In een interview met het AD in 2005 constateerde hij toen al de de enige scheidsrechter van zijn generatie te zijn die nog leefde. ‘Ik ben 82. Ik had pas een reünie en dat denk je ook, Jezus, iedereen is dood. Ik ben ook de enige van mijn familie die nog over is, ik had twee zusters en een broer. Ook die zijn er niet meer.’

Van Ravens floot in de jaren zestig en zeventig 68 internationale wedstrijden, waaronder Schotland tegen Engeland op Hamden Park voor 138 duizend toeschouwers. Hij was minder ijdel dan Leo Horn voor hem en Frans Derks na hem, maar niet minder kordaat en eiste respect in een tijd dat respect voor autoriteit ter discussie kwam te staan. ‘Ik wens aangesproken te worden met ‘mijnheer Van Ravens’ en niet met Lau.’

Hij was de zoon van een havenarbeider uit Schiedam. Voor de oorlog was hij zelf voetbalkeeper bij SVV. Na de oorlog werd hij scheidsrechter. In 1957 floot hij zijn eerste wedstrijd in het betaalde voetbal. Zijn internationale debuut maakte hij in 1966 met de interland DDR tegen Zweden. Drie jaar later floot hij de Europese finale voor bekerwinnaars met Barcelona, waarna hij als een van de 55 scheidsrechters naar het WK in Mexico mocht. De helft van de scheidsrechters kreeg geen wedstrijd toegewezen, Van Ravens twee. Hij viel op door zijn enorme loopvermogen, zijn gebaartjes en eigen interpretatie van de regels.

Spelers liepen met hem weg, omdat hij alles zag. Toen in 1971 de bekerfinale tussen Ajax en Sparta (2-2) overgespeeld moest worden, wilden beide ploegen dat Van Ravens opnieuw zou leiden. Als scheidsrechter deed hij serieus mee aan de verkiezing van sportman van het jaar, waarbij hij in 1970 na Ard Schenk, Rinus Israël en Joop Zoetemelk vierde werd.

Na het seizoen 1971-’72 ging hij als scheidsrechter met pensioen. ‘Voor arbitrage kreeg hij alleen een onkostenvergoeding. Zijn brood verdiende hij als drankvertegenwoordiger voor Oranjeboom, hoewel hij zelf geen druppel dronk’, zegt zijn zoon Rob van Ravens.

Ook na zijn pensioen bleef voetbal zijn passie. Zo was hij referee in de Mini-voetbalshow van de NCRV en KNVB-waarnemer. Tot op hoge leeftijd ging hij kijken bij Haagse amateurclubs als VUC, Quick en HBS. Van Ravens trouwde twee keer en kreeg twee kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden