ColumnSylvia Witteman

Lastiger was dat mijn schoonmoeder vergat het gas uit te draaien, maar al gauw vergat ze ook te koken en at vooral nog chocola

null Beeld

De moeder van huisgenoot P. woonde al zo’n 35 jaar alleen; tot grote tevredenheid, want ze werd als tiende kind in een kleinbehuisd gezin geboren, en dan zijn rust en stilte een luxe.

Trouwens, haar drie jongens waren dan wel uitgevlogen, maar zij had Schubert, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald en de anderen nog. Honderden cd’s, een stereotoren en boxen als hutkoffers. Ach, wat had zij een plezier van die muziek! Dag in dag uit zat ze stralend te luisteren. Stralen kan ze heel goed.

Zo werd ze genoeglijk ouder. Ze geraakte in de 80. Ze werd wat vergeetachtig. Hoe werkte die stereotoren ook weer? Haar zoons plakten er stickertjes op. ‘Open’ ‘aan’ ‘uit’. Het hielp wel even.

Vervolgens wist zij ook niet meer altijd welke dag het was. Dat gaf niks, want als je zo oud bent hoef je op maandag niks anders dan op zondag. Lastiger was dat ze vergat het gas uit te draaien, maar al gauw vergat ze ook te koken en at vooral nog chocola. Ook chocola is luxe voor een tiende kind, maar je kunt er niet op leven. Van een rijzige vrouw veranderde ze in een mager vogeltje.

Haar zoons reden af en aan met pannetjes soep. Ook dat hielp wel even, net als de speciale klok, die haar vertelde of het ochtend, middag of avond was. Dan hoefde ze daarvoor niet meer bij de buren aan te bellen. De thuiszorg stopte haar ’s avonds in. Maar ze kwam er ’s nachts weer uit, om haar zoons te zoeken. Waarom lagen die niet in hun bed? Ach, waren die getrouwd? Daar hoorde ze van op. Stralend. ‘O, wat leuk!’ Maar ’s nachts vergat ze het weer en ging in paniek op zoek. Jas aan, hoed op.

Het besluit werd genomen. ‘Mama, je gaat in een heel gezellig huis in Amsterdam wonen, vlak bij ons, met mensen die goed voor je zorgen.’ Nu zit ze dáár stralend in het duister te tasten. Haar eigen huis was ze meteen vergeten. Het huis waar ze een halve eeuw heeft gewoond. Het huis dat snel leeggemaakt moest worden, zodat er een jong gezin in kan, trappelend van hoge woningnood.

Grauw van emotie kwam huisgenoot P. thuis, ‘met stukken van het oude nest bevracht’ (Elsschot). De stokoude stereotoren vol stickertjes (‘Een prachtig geluid!’, zei P.) Ikea-tassen vol cd’s. (‘Lang niet alles staat op Spotify!’, zei P.) En die gigantische geluidsboxen. Als imposante zwarte grafzerken staan die nu aan weerszijden van onze schoorsteenmantel. (‘Je ziet ze amper!’, zei P.)

We draaien haar cd’s. Schubert, Ella, Marvin en de anderen.

Een requiem voor iemand die niet dood is.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden