Sander Donkers in 150 woorden

Laat het maar aan mij over om zo’n mooi moment te verzieken

Sander Donkers

Op de brug staat, echt waar, een peuter in een roze balletpakje, met de ogen van Bambi, het haar van Annie en een hartverscheurend laagje babyvet. Uitgelicht door een aarzelend ochtendzonnetje draait ze wankele pirouettes en doet verwoede pogingen haar spekkige beentjes in een plié te krijgen.

Net als ik overweeg een hapje van haar te nemen, hoor ik het knauwende Amerikaans van de moeder, die vanachter een enorme lens, half door de knieën, het meisje aanspoort haar kinnetje hoog te houden, de schouders recht: ‘Yes, like that sweetie, smíííle, perrrfect!’

Ineens meen ik dingen zeker te weten. Dat de locatie van tevoren gescout is, het tijdstip gepland, het kind niet vrijwillig in het pakje gehesen. Dat ik kijk naar een strak geregisseerd project, bedoeld voor Facebook, de kerstkaart en de uitvergroting boven de bank.

Ja, laat het maar aan mij over om zo’n mooi moment te verzieken. Misschien moet ik maar eens op vakantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden