Koningin Tavi

De 13-jarige Tavi is de lieveling van ontwerpers. Haar modeblog trekt wereldwijd de aandacht...

Style Rookie heet het blog waarmee Tavi Gevinson dagelijks 35 duizend bezoekers scoort. Ze is 13, woont in een buitenwijk van Chicago en is een ‘genante’ 1.37 meter lang. Op haar blog schrijft ze grappig over haar favoriete ontwerpers en plaatst ze foto’s van zichzelf in outfits die ze bij kringloopwinkels bij elkaar sprokkelde. Maar sinds Tavi is ontdekt door modebladen wordt ze overladen met gratis kleding van grote ontwerpers, werd ze door het Britse Pop Magazine naar Londen gevlogen en op de cover gezet, belandde ze op de eerste rij bij de catwalkshows van Rodarte en Marc Jacobs en schreef ze een artikel voor Harper’s Bazaar. Als klap op de vuurpijl liet haar favoriete ontwerper Rei Kawakubo van Comme des Garçons haar naar Japan vliegen.

Over dit alles wil ze best met ons skypen. Zonder beeld, want haar webcam is stuk.

Waarom ben je zo gefascineerd door Rei Kawakubo en hoe is het om de kleding van je dromen opeens in het echt te kunnen dragen? ‘Alles wat Rei maakt is fantastisch, het is zo anders dan het werk van elke andere ontwerper. Ik heb zelfs een rap over haar gemaakt en die op mijn blog gezet. Ik had niet gedacht dat ze iemand was die alle blogs afstruint, maar blijkbaar heeft ze het gelezen en vond ze me geen obsessieve freak. De kleren zijn geweldig, maar ik zal nooit wennen aan het dragen van designerkleding. Ook al heb ik later een miljard dure kledingstukken in mijn kast hangen, ze zullen stuk voor stuk speciaal voor me blijven. Ik wil daarnaast ook altijd kleding van kringloopwinkels blijven dragen. Gisteren was ik voor het eerst sinds in maanden weer bij het Leger des Heils en wat ik daar zag was inspirerend en goedkoop. Ik heb een geweldige zwarte trui van een soort mohair, een blazer met een pauwenprint en een gestreept shirt van Gap gekocht, voor maar 2 dollar.’

Wat vinden je ouders van je modereisjes? ‘Mijn vader en moeder gaan altijd mee, ze wisselen elkaar af. Mijn moeder ging mee naar Japan en vond het geweldig. Ze houdt van kleding, maar geeft niet zo veel om mode. Ze kijkt vaak naar me met een blik die duidelijk maakt dat ze er niks van snapt. Soms geeft ze me kledingsuggesties, want dat doen moeders nu eenmaal. Maar dan gil ik altijd: ‘Mam, nee. Ik weet zelf wel wat ik wil dragen.’ Mijn vader ging mee naar de feestjes op de New York Fashion Week, waar hij opeens begon te dansen. Ik schaamde me dood, want ik durf zelf niet eens te dansen. Ik smeekte hem te stoppen, maar hij wees naar Larry Gagosian (een kunsthandelaar, red.) die ook aan het dansen was. Mijn vader zei dat ze bijna even oud waren en dat het best kon. Waarop ik antwoordde: ‘Maar pap, Larry Gagosian is cool.’’

Na de Fashion Week moest je weer terug naar de schoolbanken. Is dat wel vol te houden? ‘Ik heb geen keus. Niemand kijkt terug op zijn middelbareschooltijd en denkt: wauw, dat was de beste tijd van mijn leven. Ik heb goede en slechte dagen. Mijn cijfers lijden niet onder mijn blog. Mijn klasgenoten begrijpen niet waarmee ik bezig ben, ze vinden het ook niet zo interessant. Via internet heb ik vriendinnen gemaakt die wel in mode zijn geïnteresseerd.’

Heb je nog wel tijd voor leuke dingen naast je blog en school? ‘Ik probeer elke dag gitaar te spelen en dat lukt aardig. Ook lees ik graag boeken. Ik ben nu bezig in de autobiografie van modejournalist Diana Vreeland. Ze is supercool. Als ik geen zin heb om te bloggen, ga ik iets anders doen. Het is een hobby. Zodra het als werk begint te voelen, stop ik.’

Word je er niet moe van om telkens maar over je leeftijd te moeten praten? ‘Ik weet dat iedereen vooral in me geïnteresseerd is omdat ik jong ben. Maar dat kan me niks schelen. Ik schaam me er ook niet voor dat ik door mijn blog de mogelijkheid heb om geweldige dingen te doen. En ik weet heus wel dat aan alles een eind komt. Uiteindelijk zullen mensen hun interesse verliezen in mijn blog, maar dat is prima. Want het ging me uiteindelijk om de kleding en om deel uit te maken van de bloggergemeenschap, en niet om roem of media-aandacht. Ik hoop dat ik over een paar jaar nog steeds in staat ben om zo nu en dan reportages te maken voor tijdschriften, want dat is wat ik het liefst doe.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden