Konijnenhemel

Bij het uitlaten van de hond van de buren zag mijn jongste dochter van vier een dood konijntje op het voetpad liggen....

'. . . denk wel dat ie door een auto overrijd is. . .' opperde m'n dochter. Toen ik zei dat hier geen auto's mogen komen dacht ze dat het ook een brommer geweest zou kunnen zijn. '. . . hij huppelde gewoon zo (waarbij m'n dochter door de knieën gaat en het voordoet) over de weg en kwam zo boem tegen de brommer. . .'. Haar fantasie ging verder: '. . . misschien heeft een ekster hem wel doodgepikt. . .'.

Ik legde uit waarom ik dacht dat dat niet waarschijnlijk was. Suggereerde dat ie misschien iets verkeerds, iets giftigs had gegeten. Dat opende geheel nieuwe perspectieven voor m'n dochter. '. . . misschien heeft ie wel een wortel gegeten die van iemands fiets was gevallen die bedorven was. . .' zei ze enthousiast.

Ik moest bekennen dat het een mogelijkheid was. '. . . maar misschien had ie ook wel een paddestoel gegeten of eraan gelikt, want dat doen konijntjes wel die in de natuur leven, niet die in een hok leven, maar dat kunnen ook wel verkeerdes zijn en dan kan je ziek worden en er ook dood aan gaan. . .eten konijnen eikels?' Ik zei dat ik het niet wist. '. . .anders zou het kunnen dat ie een verkeerde. . .'

Tja. We waren op een punt van de wandeling dat we rechtsaf moesten terug naar huis. Na een aarzeling vroeg m'n dochter met iets voorzichtigs in haar stem of we nog een keer naar het konijntje konden kijken. Ik denk dat op zo'n moment veel ouders twijfelen wat 'het beste' is voor hun kind. Ik besloot dat we nog een keer gingen kijken. Ze was opgewonden over m'n besluit. Ze gaf het konijntje met de punt van haar laars even een duwtje en sommeerde de hond er maar niet met z'n snuit aan te zitten.

'. . . wat gaat er nu met hem gebeuren. . .?' Ik vroeg wat ze zelf dacht. '. . . denk wel dat ie naar de konijnenhemel gaat. . .' Alle beesten hebben bij onze dochter een eigen hemel sinds m'n vrouw een paar jaar geleden vertelde dat de goudvis naar de vissenhemel was gegaan. '. . . maar hoe komt ie daar nou. . .?'

Ik probeerde iets uit te leggen over het verschil tussen lichaam en geest, maar dat lukte niet best. '. . . misschien legt iemand hem wel op een schep en brengt hem naar de hemel. . .' Ik wist niet zo goed hoe te reageren, maar dat vond ze niet erg. Haar fantasie was genoeg. De achterdeur was nog niet open of ze zei tegen haar moeder: 'We hebben een dood konijntje gezien. . .'

Andries Stevens, Utrecht

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 233. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom. Ze kunnen, mits voorzien van naam en woonplaats, worden gestuurd naar: Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden