Kom dames, wees ook eens positief

NA tientallen jaren van eenzame omzwervingen kunnen lesbische en andere vrouwen in Amsterdam weer naar de vrouwendisco. Eerdere pogingen om zoiets te beginnen liepen meestal op niets uit, maar de oprichtster van deze gelegenheid was er toch van overtuigd dat veel vrouwen snakken naar een plek waar ze iemand kunnen...

De disco is nota bene extra aantrekkelijk gemaakt door de installatie van een op het urinoir geïnspireerde constructie, zodat vrouwen net als mannen staand kunnen plassen. Ik zie daar zelf het nut niet van in, ten eerste vind ik dat je nooit iets na moet apen, en ten tweede verkies ik zitten in elke situatie boven staan, maar als er behoefte aan is aan staand plassen moet het natuurlijk kunnen.

Je zou zeggen, daar zijn ze dolenthousiast over, de vrouwen die uitgaan. Maar nee hoor. In de krant die er aandacht aan besteedde was het een en al zurigheid en laatdunkendheid. Een vrouw wist meteen al dat het niets zou worden, want zij gaf nooit meer dan 25 gulden uit op een avond, was niet van plan daar ooit wat bij te leggen, en stond onder haar kennissen bekend als een big spender. Zo, die zat.

Een Oostenrijkse, kennelijk erg verwend op het gebied van uitgaan, vond de hele lesbo-scene in Amsterdam te treurig voor woorden, in café Saarein zaten dikke oude vrouwen rode wijn naar binnen te gooien, en alle lesbo's in Amsterdam waren lelijk, dik en veel te verlegen. En daar zaten ze dan met z'n allen aan de bar, gezellig te wachten tot deze self fullfilling prophecy waar zou worden en de tent weer dicht moest. Er was er niet één die het initiatief prees, er zin in had, kortom iets opgewekts liet horen.

Het gaat mij er niet om dat er een vrouwendisco geopend is, of de hoeveelste dat is, en wat er de kansen van zijn. Maar hier werd overduidelijk aangetoond dat veel vrouwen zo graag zuur, negatief en geringschattend over zichzelf praten. Als iets door en voor vrouwen georganiseerd is, zijn vrouwen er zelf als de kippen bij om te zeggen dat het wel niets zal zijn. Terwijl vrouwen de neiging hebben iets op voorhand af te wijzen, doen mannen juist andersom. Die vinden iets leuk tot het tegendeel bewezen is. Dat lijkt me een eigenschap die eerder overgenomen zou moeten worden dan het vermogen om staand te plassen.

Waarom nemen vrouwen zichzelf niet eens wat serieuzer, en kunnen ze niet de grootmoedigheid opbrengen om te zeggen dat iets een goed idee is, of er mooi uitziet, in elk geval iets leuks? Het lijkt me niet meer dan logisch dat er naast honderden homokroegen ook eentje is waar homoseksuele vrouwen elkaar kunnen ontmoeten, al toont dat ook meteen aan dat vrouwen hun libido wat ingetogener beleven dan mannen. Het mag dan niet meteen aan de hoogste eisen voldoen, maar ga daar dan niet onmiddellijk over zaniken.

Zou het soms zo zijn dat vrouwen liever sjansen bij de groente-afdeling van Albert Heyn, en helemaal geen behoefte hebben aan nachtelijk vertier, zodat ze verongelijkt tegen elkaar kunnen zeggen dat er helemaal niets voor ze is, en zie je wel dat ze gediscrimineerd worden? Wat willen ze nou, klagen of dansen? Of wordt zo'n disco pas een succes als een man er de baas is?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden