Koekoeksklokken

Discussie thuis over minaretten. Ik vind een grote moskee met toeters en bellen een vanzelfsprekende verschijning in een wijk waar veel moslims wonen....

Ach, vindt mijn echtgenoot, een architectonisch fraaie moskee mag pal naast de grote kerk staan. Liever dat dan een idioot gerenoveerd stadhuis of dito schouwburg zoals je die weleens ziet: voorkant authentiek, achterkant als een kubistische betonnen luier. Dan liever een Aya Sophia tegenover de Blauwe Moskee. Wat hij niet ziet zitten, zijn islamitische getto’s gedomineerd door minaretten: die zouden pas een teken van segregatie, afwijzing, islamisme zijn.

Als remedie ziet hij de grootsteedse moskee, opengesteld voor seculier gebruik: lounge, hamam, restaurant en winkel. Gastvrij voor iedereen, niet alleen voor sissende baardmannen. Oerhollandse handelsgeest ontmoet Levantijnse decadentie, zo kan het ook.

Kortom: een discussie over de zichtbaarheid van de islam in West-Europa is er een over smaak, emoties, dagdromen of doemscenario’s. Het is een modieuze discussie over imago’s, want de kern wordt niet geraakt: wat te doen met de kloof tussen mensen die afwachtend zijn over de ontwikkeling van de islam en zij die zeker weten dat de islam onze ondergang wordt? Wat te doen met die groeiende gevoeligheid tegenover de symbolen van de islam die onterecht als racisme wordt weggezet? En actueel: wat te doen met die grote waffel van islamitische landen die nu Zwitserland kapittelen vanwege ‘discriminatie’ en ‘racisme’. De gotspe: in die praktijken blinken ze zelf uit.

Het minarettenreferendum in Zwitserland is typerend voor de Europese onmacht en verwarring. Neem je zo’n verbod letterlijk, dan is dat een zinloze frats die geen enkel integratieprobleem oplost. Ook zonder torentje blijft een moskee een gebedshuis, ook buiten de moskee kunnen jihadisten het opblazen van de Matterhorn bekokstoven. Het verschil zit hem in het wegpoetsen van wat pijnlijk is. Omdat het in een democratie niet past een omstreden godsdienst te verbieden, dan maar zijn zichtbaarheid ausradieren?

Het is verleidelijk in deze wanhoopsdaad eenzelfde wereldvreemdheid te signaleren als bij de politieke correctheid: de kop in het zand. De politiek correcten willen de problemen rond de islam ontkennen, de minaretverbieders willen symbolen van erkende problemen wegschminken. Uit het zicht, van de lever, geldt hier. Maar het minarettenverbod, hoe ridicuul ook, is eveneens een daad van verzet. In de Zwitserse kranten gaat de discussie ook over burgers die de kloof met de politiek en de politieke correctheid spuugzat zijn. Een populistische revolte dus, gebracht als gebonk tegen het torentje van de muezzin.

Nu buitelt de wereld over dat ‘islamofobe’ Zwitserland heen. Angst voor de islam is zowat het hoogste morele vergrijp geworden en dat moet met veel kabaal gezegd. Dat kan veilig gebeuren: koekoeksklokken vaardigen geen fatwa’s uit.

Maar de morele verontwaardiging tegen islamofobie is ook een plaag aan het worden, even mallotig als dat minarettenverbod. Hier te lande was Nederland Bekent Kleur er als de kippen bij om SGP’er Kees van der Staaij die ‘terughoudendheid’ met minaretten bepleitte, discriminatie aan te wrijven. Rare club is dat. Altijd maar die demonstraties met veel tromgeroffel tegen ‘racisme’ in het algemeen, maar nooit hoor ik voorzitter René Danen zijn troepen mobiliseren als Joden op straat worden gemolesteerd.

Leeg was ook de recente actie ‘Liefde Begeert Wilders’ van cabaretière Nilgün Yerli die de PVV’er uit ‘liefde en empathie’ onder bloemen en liefdesbrieven ging bedelven. Maar dezelfde avond praatte ze op tv over ‘Geert’ met zijn ‘fascistische’ uitspraken als een ‘bedreiging voor de beschaving’. De zoveelste kip zonder kop.

Dan Kamerlid Tofik Dibi. Hij lanceerde een oproep om in het integratiedebat te kijken naar successen. Richt je spotlight op sport, cultuur, politiek! Alsof het daar alleen maar goed gaat, alsof daar geen Tariq Ramadan oreert, geen tentoonstellingen verboden worden, geen schrijvers bedreigd. Als klap op de vuurpijl ook nog de kansarme broer Paul Wilders: een en al verontwaardiging tegen de ‘xenofoob’, maar hij lift wel gretig mee op diens succes, met een eigen politieke blog.

In vergelijking met dit mediageile narcisme is zo’n minaretverbod ontwapenend eerlijk. Anderzijds: zo’n moskee biedt inmiddels een vertrouwd West-Europees gezicht. Ja, daar zit spanning tussen. En daar valt beter mee te leven dan met loze verontwaardiging.

Reageren? vk.nl/opinie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden