Interview Kevin Janssens

Kevin Janssens kwam voor zijn filmrol 17 kilo aan: ‘Voor mij was het een kostuum dat ik aantrok’

De Vlaamse acteur Kevin Janssens gebruikte zijn lijf als kostuum in De Patrick. Hij hoopt dat de filmkijker een mens ziet op een naturistencamping, niet een naakte, dikke acteur.

Kevin Janssens in De Patrick. Beeld K2-filmbeeld

Er zijn van die zinnen die je liefst al wilt inslikken voordat je ze hebt afgemaakt. Een grappig bedoelde opmerking bijvoorbeeld, over de manier waarop een Nederlands publiek mogelijk anders zal kijken naar het eigenzinnige De Patrick - een film die zich volledig afspeelt op een naturistencamping - dan een Belgisch publiek.

Het wordt nog pijnlijker als de Vlaamse acteur en hoofdrolspeler Kevin Janssens (40), nog geen minuut eerder aangeschoven, halverwege de zin al kritisch een wenkbrauw optrekt.

‘U zegt?’

Dan moet je het dus nog een keer herhalen ook.

‘Eh, dat de bioscoopbezoeker in Nederland eerder op de piemel van Pierre Bokma zal letten dan op die van u. Omdat hij de bekendere piemel is, bedoel ik.’

Korte stilte.

‘Ah, oké. Gaat het interview alleen hier over? Want dan moet ik u teleurstellen en stop ik er nu mee.’

Janssen maakt een grapje. Of half, toch zeker. Hij blijft in ieder geval zitten op het zonovergoten terras in Vlissingen, waar De Patrick later zijn Nederlandse première zal beleven tijdens het filmfestival Film by the Sea. ‘Het is grappig dat werkelijk elke journalist daar mee begint, met die vragen over dat naakt. Nee, het stoort me niet, maar ik vind het om eerlijk te zijn een beetje kortzichtig. Omdat de film daar niet over gaat.’

Daar heeft hij een punt. Dat alle acteurs het grootste deel van de tijd bloot rondlopen lijkt misschien het meest opvallende van het droefgeestige De Patrick, maar dat went razendsnel. Voor je het weet kleven de ogen aan Patrick, de zwijgzame zoon van middelbare leeftijd van een stel dat de naturistencamping runt. Hij is een meubelmaker zonder ambitie, domweg tevreden, tot hij in één noodlottige week zowel zijn favoriete hamer als zijn vader verliest. Hij onderneemt vervolgens een fanatieke zoektocht naar zijn gestolen stuk gereedschap. En dat wordt deze droogkomische whodunit hoe langer hoe meer een existentiële queeste van een emotioneel gemankeerde man.

Het is een opvallende rol voor Janssens, die in Nederland vooral bekend is als Kenneth, de bijna psychopathische, afgetrainde, pokdalige crimineel uit D’Ardennen (2016), en als Jurgen, een ex-kickbokser met valse gebit en haarnetje uit de de serie Undercover (2019). Stoere kerels met sixpacks, een grote bek en een klein hartje - het tegenovergestelde eigenlijk van de in zichzelf gekeerde, stille Patrick.

‘De eerste keer dat ik het script las, dacht ik: waarom vraagt Tim (Mielants, regisseur) me in hemelsnaam voor deze rol? Ik zag mezelf er totaal niet in. Maar na drie, vier keer lezen begon ik verliefd te worden op het personage. Wel zei ik tegen Tim: hij moet minder tekst hebben, zodat je als kijker echt in zijn hoofd moet kruipen. En uiteindelijk is het een man geworden die juist wat kwetsbaarheid betreft heel dicht bij me ligt.’

In recensies wordt hij vaak beschreven als autistisch. Zie jij hem zo?

‘Helemaal niet. Hij is vooral steeds met zijn hoofd ergens anders - zo heb ik hem gespeeld. En dat hij geen of weinig verlangens heeft, niet meedoet aan de ratrace van de maatschappij geeft hem bijna iets boeddhistisch. Ik denk dat het vooral met ons te maken heeft, met de gejaagdheid van nu, dat we iemand die emotioneel niet openstaat of sociaal terughoudend is meteen een label willen opplakken.’

Het is niet alleen een ander soort rol - u bent volstrekt onherkenbaar. U bent in zeven weken tijd 17 kilo aangekomen, u hebt een onooglijk bloempotkapsel. Ik realiseerde me pas dat u het was bij de aftiteling.

‘Mooi. Ik ben al die kilo’s aangekomen om Patrick een hart en ziel te geven. Voor mij was het een kostuum dat ik aantrok.’

Daarom begon ik eigenlijk ook over het naakt. In De Patrick gebruikt u uw lichaam op verschillende manieren als kostuum. Tim Mielants vroeg u bijvoorbeeld om dikker te worden zodat u dan ook mentaal een ander mens zou worden, vertelde hij.

‘Dat was inderdaad zo. Ik ben heel die periode enorm depressief geweest. Fysiek gebeurt er veel als je zo veel aankomt - je gaat anders bewegen, je ademhaling wordt anders en daardoor kom je in een andere mindset. En door suikerrushes heb ik me heel somber gevoeld.’

U stopte bakken Häagen-Dazs-ijs in de magnetron zodat u die sneller naar binnen kon werken. Was u echt non-stop aan het eten?

‘Ik kon niet anders. Ik zat aan een paar duizend calorieën per dag. Na het opstaan ging ik direct naar de Burger King. Twee cheeseburgers en een chocolade milkshake. Daarna naar de bakker voor een paar Berlinerbollen. ’s Middags pasta, veel pasta. Häagen-Dazs drinken. ’s Avonds bruine bieren en pizza. Dag een is leuk; dag twee is verschrikkelijk omdat je je dan realiseert dat je nog drie maanden moet.’

Zag u uzelf dan nog als u in de spiegel keek?

‘Ja, want die verandering is heel geleidelijk - het valt je zelf niet op. Er waren twee momenten dat ik ermee werd geconfronteerd. Toen ik voor een trouwerij mijn kostuum uit de kast pakte en de broek niet eens meer over mijn billen ging. Moest ik een trainingsbroek aan - de rest paste niet meer. En toen ik in een zwembad dook en een vrouw hoorde zeggen: ‘Is dat Kevin Janssens? Die is zichzelf wel aan het laten gaan, hè?’ Dan denk je wel: shit. Maar tegelijkertijd wist ik: het is een goed teken. Ik verander. Mensen zien het.’

Beeld K2-filmbeeld
Beeld K2-filmbeeld

Als acteurs veel aankomen voor een film krijgt dat altijd veel aandacht.

‘Ja, iets te veel aandacht, vind ik.’

Voelt het niet als een prestatie waar u trots op bent?

‘Nee, helemaal niet. Ik vertel het je omdat je ernaar vraagt. Het is gevaarlijk ook, hè? Op voorhand heb ik tegen mijn lichaam gezegd: oké, we gaan iets ergs doen, maar het komt goed - als een soort psychologische voorbereiding. Ik ben twee keer naar de dokter geweest en die waarschuwde me: je moet oppassen. Je lever is vervet, je cholesterol is torenhoog.

Ik heb wel met een diëtist gekeken of ik op een redelijk gezonde manier kon aankomen, maar dat zou te langzaam gaan. Dus toen heb ik zelf wat dingetjes opgezocht. Die Häagen-Dazs-tip kwam van Colin Farrrell die voor The Lobster twintig kilo is aangekomen - als hij het kan, dan kan ik het ook, dacht ik. Maar knap? Nee. Ik hoef daar geen bloemen voor.’

Beeld K2-filmbeeld

Eigenlijk ziet u er in elke rol weer volslagen anders uit. Heeft u dit soort transformaties nodig als acteur?

‘Nee. Ik vraag me niet bij elke rol af hoe ik nu weer eens zal transformeren. Het ontstaat altijd vanuit het personage. Daar moet het bij kloppen. In Undercover bijvoorbeeld speel ik een ex-kickbokser, dus ik dacht: zijn tanden zijn er ooit uitgeslagen geweest. Hij moet een vals gebit hebben. Zoiets ontstaat dan bijna intuïtief.

‘Patrick kon natuurlijk geen kerel zijn met een stoppelbaard en een sixpack, maar Tim en ik wilden er ook niet de grote pruiken- en plaksnorrenshow van maken. Dus hebben we besloten om het haar gewoon zo af te knippen zoals mensen die geen geld hadden voor de kapper dat deden in de jaren tachtig. Gewoon, hup, de schaar erin. Dan krijg je zo’n pagekopje. Maar goed, waar het mij om gaat is dat ik een geloofwaardige Patrick kon neerzetten. Dat je als kijker een mens ziet die op een naturistencamping woont, en niet een blote acteur die 17 kilo is aangekomen. Dat zou ik jammer vinden.’

Maar als u mensen daarmee nu de bioscoop in lokt en ze vervolgens een mooie film over rouwverwerking voorschotelt?

‘Maar je ziet bijna niets hè, van dat naakt? Ik vind dat ze gewoon moeten komen omdat een leuke, fijne, interessante, gelaagde film is die de kijker nergens bij het handje neemt.’

Pierre Bokma

Pierre Bokma is een van de campinggasten in De Patrick. Regisseur Tim Mielants wist niet hoe bekend hij was in Nederland omdat hij hem vooral uit het theater kende. ‘Ik dacht dat ik echt een ontdekking had gedaan. Tot ik iemand dat vertelde en die zei: maar Tim, dat is wel zo’n beetje de Marlon Brando van Nederland.’

Bokma zei juist ja omdat hij de hele tijd naakt zou moeten spelen. Mielants: ‘Zelf heb ik als kind een naturistencamping bezocht en wat ik interessant vond is dat naakt daar geen seksuele lading heeft. Tegenwoordig is bloot alleen nog maar seksueel. Pierre snapte meteen dat zo’n nudistencamping een interessante allegorie kon opleveren. ‘En ik hoop dat het dan ook de hele draaiperiode keihard regent’, voegde hij er aan toe.’

Debuutfilm De Patrick is eigenzinnige tragikomedie ★★★★☆

Het is een vondst van regisseur Tim Mielants: die situeert zijn debuutspeelfilm op een naturistencamping. Niet vanwege het gluurdersmotief of eventuele blootkolder; de alomtegenwoordige geslachtsdelen in de tragikomedie De Patrick oogsten geen lach of opwinding. Ze zijn er gewoon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden