PostuumKees Hin (1936-2020)

Kees Hin (1936-2020), een zoekende, denkende, nieuwsgierige filmer die zonder vooropgezet doel te werk ging

Voor Kees Hin, die zondag op 83-jarige leeftijd overleed, was filmen een manier om naar de wereld te kijken. Om zijn gedachten te ordenen en te zoeken naar wat mooi, opmerkelijk of belangrijk is. Meer dan honderd films maakte hij, even afwisselend als persoonlijk.

Documentairemaker en regisseur Kees Hin in zijn huis in Amsterdam (1994).Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Hin, geboren in Amsterdam in 1936, wilde al vroeg filmmaker worden, net als zijn vader. Die vond dat geen goed plan en dirigeerde zijn zoon richting een studie psychologie. Na het overlijden van zijn vader in 1957 stopte Hin resoluut met de studie om zich alsnog op film te richten. Toen de Amsterdamse Filmacademie werd opgericht, behoorde hij tot de eerste lichting studenten. Een jaar later kon hij aan de slag als camera-assistent bij de film Het mes van Fons Rademakers. Hin keerde niet meer terug naar de Filmacademie, maar leerde het vak verder in de praktijk.

Hij werkte twee jaar als assistent van Bert Haanstra (onder meer bij diens documentaireklassiekers Alleman en Zoo) voordat hij in 1965 zijn debuut maakte als regisseur met de documentaire Onderaards, een film in opdracht van de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Het scenario was van schrijver K. Schippers, met wie Hin nog veel vaker zou samenwerken. In de jaren zeventig maakten Hin en Schippers een reeks televisieprogramma’s over kunst voor de NOS; vooral portretten van kunstenaars, onder wie Jan Hanlo en Armando.

Anders dan zijn tijdgenoten maakte Hin zelden politiek geëngageerd werk; naar eigen zeggen was hij daar te verlegen voor. In 1985 regisseerde hij zijn eerste speelfilm, Soldaten zonder geweren, over de Februaristaking. Een rode draad valt lastig te benoemen in zijn oeuvre van lange en korte opdrachtfilms, documentaires, speelfilms, televisiewerk en video-installaties, maar toch waren zijn films herkenbaar. Of ze nu gaan over vrijwilligers (Grootstad, 1980), over fietsers (De fietser, 2018) of over nooit gemaakte films (Cinéma Invisible, 2004), altijd drukte Hin er als kunstenaar zijn stempel op.

Hin was ook actief als docent (aan de Rijksakademie in Amsterdam) en bekleedde bestuursfuncties bij filminstanties als Eye in Amsterdam en het Rotterdamse filmfestival IFFR. Voor zijn gehele oeuvre ontving hij in 1985 de L.J. Jordaanprijs.

Een zoekende, denkende, nieuwsgierige filmer was hij, die zonder vooropgezet doel te werk ging. Pas tijdens het filmen vond hij de momenten waar hij, zonder het van tevoren te weten, naar op zoek was; een indirecte manier om tot de kern te komen. ‘Het niet zeker weten en dan toch toeslaan’, noemde Hin dat in een interview met het kunsttijdschrift Metropolis M. ‘Als een vlindervanger die het tussengebied wil vangen, het niet-zeker-weten-gebied. Dat vluchtige gebied in je netje proberen vast te houden en dat dan aan elkaar zien te monteren.’

Hij nam de kijker graag mee in zijn verwondering, maar zijn stijl was nooit dwingend of controlerend. Niet voor niets noemde hij zijn portret van de kunstenaar Jaap Hillenius Poging om dichterbij te komen (2016). Meer kon je niet doen als filmmaker, vond Hin: een poging doen. En dichtbij komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden