Eeuwige Leven Karin Kraaijkamp

Karin Kraaijkamp (1927-2018) was een gouden meid uit de zwart-wittijd van de televisie

Karin Kraaijkamp

Haar roem was in de begintijd van de televisie zo groot dat dat trambestuurders tingelden als ze haar zagen en haar auto regelmatig moest worden overgespoten omdat kinderen zich rond het voertuig verdrongen en er krassen op kwamen.

Toen ze in 1955 bij de Vara kwam, koesterde omroepster Karin Kraaijkamp de illusie dat televisie mensen dichter bij elkaar zou brengen en daardoor de wereld zou verbeteren. ‘Een beetje naïef’, stelde ze achteraf vast.

Ze behoorde met haar collega-omroepsters Tanja Koen, Hannie Lips (‘Tante Hannie’) en Ageeth Scherphuis tot de televisiepioniers. Ze naaiden nog hun eigen jurken en moesten zelf ontdekken wat een goede omroepster nodig had: uitstraling, houding en articulatie. Toen meer mensen televisie kregen, werd ze een vertrouwd gezicht in de huiskamer. ‘Als ze naar mij zwaaiden, zwaaide ik terug. Mensen waren vijftig jaar geleden nog schattig. Die lievigheid is verdwenen’, zei ze in 2003. Ze overleed 25 juni na een kort ziekbed.

Karin Kraaijkamp werd als Karine Jonker geboren in een idealistisch gezin in Amersfoort. ‘Haar vader was vegetariër en pacifist, haar moedereen soefi iemand die de wijsheden van verschillende religies probeerde te verenigen’, vertelt dochter Mirjam die aanvankelijk ook Karin heette.

Na de montessorischool in Utrecht ging ze naar de Werkplaats Kindergemeenschap van Kees Boeke in Bilthoven, waar ze naartoe fietste. Na de oorlog werkte ze enige tijd in Engeland op een kostschool voor gevluchte Joodse kinderen.

Terug in Nederland deed ze een opleiding tot verpleegkundige en werkte ze bij het Jeugd Rode Kruis in Amsterdam. Maar toen ze trouwde met de sociaal psycholoog Joop Kraaykamp (hij schreef zijn naam met een y, zij met een ij) moest ze ontslag nemen. Ze kregen twee kinderen.

Na enige tijd wilde ze weer aan het werk. Gijs Stapperhoef, hoofd drama van de Vara, hoorde haar naam noemen door iemand die haar had gezien bij een toneelvoorstelling op school. Ze werd uitgenodigd voor een screentest. ‘Er waren allemaal mooie meiden maar die konden niet praten’, zei ze daar later over. Vanaf 1955 was ze gastvrouw van de Vara. Twee keer per week kondigde ze de programma’s aan en aan het eind van de avond wenste ze aan het eind de kijkers welterusten.

Ze ging ook grote evenementen presenteren, zoals Miss-verkiezingen, het Grand Gala du Disque en de nationale songfestivals (1956, 1957 en 1959). In 1956 was ze erbij toen in Londen de eerste Eurovisie-uitzending de lucht inging.

In 1961 deed ze nog de nieuwjaarsshow voor de Vara, waarin ze ook zong. Maar ze wilde uit het keurslijf van die ene omroep stappen en koos voor een freelance-bestaan. Ze presenteerde programma’s voor de VPRO en de Avro en, samen met haar tweede echtgenoot Maarten van Wamelen, ook bij de Tros.

Op zondagochtend deed ze de show Kleur in uw leven voor radio-piraat Veronica. Ze ging ook omroepsters coachen. Ze verzorgde bedrijfsavonden en leidde de landelijke felicitatiedienst Happy Service waarbij ze hoofd was van driehonderd hostesses die pakketten met promotieartikelen en voorlichting bij jonge ouders bezorgden.

In 1985 zei Tros-coryfee Joop Landré tegen haar: ‘We hebben de oude-jongensclub, je zou een oude-meidenclub moeten oprichten’. ‘Dan wordt het een Gouden Meiden club’, antwooordde Kraaijkamp. Sinds die tijd ontmoet een groep omroepvrouwen elkaar regelmatig bij bijeenkomsten van de Gouden Meiden Club.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.