'Juist gesluierde vrouwen zijn vrij'

DE GROOTSTE concurrenten van de Volkskrant in Delfshaven zijn Al Kifah Al Arabi (Het Arabisch Verzet) uit Beirut en Al Mustakillah (De Onafhankelijke) uit Londen....

Hun man in Delfshaven heet Khalet Chouket.

De onberispelijk geklede 29-jarige Chouket studeerde rechten in Marokko en daarna internationaal recht in Den Haag. Dat ene jaar in Nederland beviel hem zo goed, dat hij zijn kranten overreedde zijn standplaats te verplaatsen van Marokko naar Delfshaven.

Sinds vier jaar studeert hij islamologie aan de universiteit van Leiden. Hij schrijft zijn scriptie over de participatie van moslims in het Nederlandse politieke leven. Hij zegt aan geen enkele organisatie te zijn verbonden, behalve dan dat hij sympathiseert met GroenLinks.

De honger naar nieuws uit het Westen is enorm in de Arabische wereld, zegt Chouket. Hij kan wekelijks vijf stukjes over Nederland kwijt. Ruim de helft gaat over Delfshaven. 'Mensen in Beiroet, Caïro en Tunis hebben politieke relaties met de Arabische mensen in West-Europa en willen op de hoogte blijven.'

Of het nu het tweede festival van islamitische muziek is, een lezing over de lage opkomst van Arabieren bij de Nederlandse verkiezingen of een studiedag onderwijs in levende allochtone talen, Chouket stuurt zijn verslagen naar zijn kranten in Beiroet en Londen.

Als Arabische Delfshaven-watcher vraagt hij zich af waarom in een wijk waar 68 procent allochtoon is, de criminaliteit groter is dan in witte woongebieden van Nederland. 'Ik stel me in de krant ook de vraag waarom in Delfshaven zwerfvuil ligt en in de Nederlandse buurten niet. Het is een soort klacht aan de Nederlandse samenleving. Zo heb ik ook geschreven over de problemen die Arabische - met name Marokkaanse - jongeren hebben in Delfshaven en welke toekomst voor hen mogelijk is. Iedereen praat hier over de multiculturele samenleving, maar in de praktijk past de overheid dat idee niet toe. Ze is conservatief, gericht op beheersing. De politie speelt de belangrijkste rol bij het oplossen van problemen, terwijl de oorzaak van die problemen cultureel en sociaal-economisch zijn.

'Ik heb drie keer een zwarte school bezocht. Ik schrok. Veertig leerlingen in een klas, dat is nog meer dan in Tunesië. Als je kijkt naar het slechte onderwijs, de rommel op straat, het gebrek aan contact tussen overheid en bevolking, en de criminaliteit, dan zou je Delfshaven bijna de Derde Wereld van Nederland kunnen noemen.'

Chouket schreef ook over islam en drugs, en over de vele families die betrokken zijn bij de drugshandel. 'Er zijn Marokkanen in Delfshaven die zeggen dat de islam geen moeite heeft met drugs. Maar drugs zijn volgens de islam net zo verboden als alcohol.'

Hij heeft ook geschreven over de participatie van vrouwen in de samenleving. Chouket: 'Sommige mensen beweren dat vrouwen volgens de islam thuis moeten blijven. Ik ben daartegen. Vrouwen moeten juist participeren. Nederlanders zien de hidjab (de hoofddoek) als het teken van een traditionele vrouw die binnenblijft. Maar het is precies andersom. De vrouw die binnenblijft, draagt geen hoofddoek. Een gesluierde vrouw is vrij deel te nemen aan het maatschappelijke verkeer. Ze is benaderbaar. Zo beschouwd zouden Nederlanders een moslimvrouw die een hoofddoek draagt, eigenlijk als iets positiefs moeten beschouwen, een teken van de wil tot integratie met behoud van geloof.'

Volgens Chouket bestaat er in Nederland geen islamitisch fundamentalistisch gevaar. De meeste islamitische intellectuelen hier zijn niet radicaal zoals in Brussel, Londen of Parijs. 'De islamitische organisaties zijn actief in de Nederlandse politiek. Het is belangrijk dat zelforganisaties met de autoriteiten kunnen samenwerken. Dat voorkomt dat fundamentalisme een kans krijgt.'

In Brussel, Londen en Parijs is de sociale positie van jongeren veel slechter dan in Nederland, zegt hij. Daar proberen fundamentalisten jongeren aan te praten dat hun gastland hen geen kans geeft. 'Hoewel de situatie in Delfshaven niet goed is, denk ik toch dat jongeren hier meer kansen krijgen.

'Om die reden zeg ik dat Nederland ondanks alles de beste plek is voor Arabische mensen. In Nederland zitten nota bene drie Marokkanen in het parlement. In Groot-Brittannië wonen al honderd jaar Arabische mensen, maar daar is het nog geen van hen gelukt door te dringen tot het Lagerhuis.

'De situatie in Nederland is niet goed, maar ook niet gevaarlijk. En ach, er bestaat in de wereld nu eenmaal geen enkele samenleving zonder armoede.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.