Eindelijk weekend John Körmeling

John Körmeling vergaapt zich aan het ideale Duitse ontwerp

Kunstenaar John Körmeling moet en zal u iets laten zien. Een ontwerp dat geniaal is én het ultieme openbaar vervoerssysteem.  

John Körmeling. Beeld Erik Smits

John is de geestelijk vader van het Draaiend Huis in Tilburg, van Happy Street op de Shanghai Expo van 2010 en van Artiesteningang in het Antwerpse park Middelheim. ‘Conceptueel design’, wordt zijn stijl genoemd en daar verwacht je een bepaald type mens bij. En een huis in die stijl, moeilijke bril, georganiseerd.

Neen. John – bouwvaktenue, prima natuurlijk zicht, inhoud boven verpakking – bewoont een huis in Eindhoven waar een junk ooit de waterleiding heeft gesloopt, vrij recent een illegale tweedehands autoverkoper uit de tuin is vertrokken en het wegens rammelramen ’s winters tobben is bij hooguit 15 graden. In zijn atelier kom je via een gat in de muur, de keukentafel is vorig jaar opgestookt en overal, óveral ligt, hangt, staat, drapeert iets, van vergeten eierdoppen tot papiertjes met wiskundige formules, van geruilde kunst tot bergen kleding en daartussen dan John, pratend, pratend, pratend.

We smeken of de fotografie niet gewoon hier mag (‘Dit húís!’), maar voor hem is deze explosie normaal, John wil naar Wuppertal. Meer specifiek: kijken naar de monorail in Wuppertal, wat hem betreft het enige logische type openbaar vervoer. ‘In Amsterdam en Rotterdam worden metro’s aangelegd op 35 meter beneden NAP. Zó stom, veel te duur en je ziet niets als je naar buiten kijkt. En in Utrecht zijn ze in de weer met een achterhaalde tramlijn. Daarom wil ik naar Duitsland! Het nummer gaat toch over design?’

Nou dan.

Probleempje: ‘De monorail is hartstikke dicht na een ongeluk, da’s gewoon kut.’

Toch gaan (‘Reparaties zijn ook mooi om naar te kijken’), onderweg benoemt hij nog eens de voordelen. ‘Je zit in een sigaar boven de grond, erin zitten is een feest. Terwijl trams? Dat is zo veel massa voor het kleine aantal mensen dat erin past. En het zijn levensgevaarlijke monsters. Ik denk dan: pak een systeem dat werkt en pas het overal ter wereld toe. Maar ja, aan blijvende oplossingen is geen geld te verdienen.’

En dan is-ie daar: gehavend, maar geniaal. De man, zijn huis en de monorail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.