Het eeuwige leven Jelly Drijfhout (1949-2019)

Jenny Drijfhout was een pionier die kinderopvang als leerschool zag

Van een landarbeidersgezin in Groningen werkte ze zich na vele omzwervingen op tot iemand die meer dan twintig crèches onder haar hoede had.

Jelly Drijfhout benadrukte dat het doel van kinderopvang niet alleen was ouders te ontlasten, maar ook de kinderen wat mee te geven.

Ze had weinig op met het begrip kinderopvang. ‘Dat deed haar te veel denken aan het stallen van kinderen zoals je fietsen stalt’, zegt haar zoon Samir Bashara.

Jelly Drijfhout was een pionier in een sector die in de jaren negentig, toen Nederland een land van tweeverdieners werd, een grote vlucht nam. ‘Zij legde de nadruk op het pedagogische en opvoedkundige aspect van de crèche. Kinderen worden niet alleen gestald, ze ontwikkelen zich ook in de ­crèche.’

Sinds 1983 was ze actief in het Noord-Hollandse Hoorn. Ze ging werken bij een kleine crèche waar ze al snel aan het roer kwam te staan. Dat ontwikkelde zich in de loop der jaren tot Stichting Kinderopvang Hoorn met meer dan twintig vestigingen. Zes jaar geleden ging Jelly Drijfhout met pensioen. Ze was daarna actief in talrijke lokale besturen, zoals de Stichting Oud-Hoorn. In januari kreeg ze een hersenbloeding. Het bleek een gevolg te zijn van uitgezaaide longkanker. Jelly Drijfhout overleed 30 september op 69-jarige leeftijd.

Drijfhout was een bevlogen autodidact. Ze werd geboren in het Groningse archeologendorp Ezinge – bijgenaamd het Pompeii van het noorden – als één na jongste in een gezin van twaalf kinderen. Haar vader was een eenvoudige landarbeider. Twee kinderen overleden al jong. Geld voor een opleiding van de kinderen was er niet. De jongens moesten zo snel mogelijk een vak leren. De meisjes gingen naar de huishoudschool.

‘Als je daar naar de ulo ging, gold je al als een intellectueel’, zegt Samir. Veel van Jelly’s zussen gingen ‘in een dienstje’, hetgeen betekende dat zij tot hun huwelijk huishoudelijke hulp werden. Jelly verliet ook al op haar 15de jaar het huis en ging werken in een kinderziekenhuis in Soest.

Maar ze was ambitieus. Naast haar werk volgde ze cursussen, haalde een havo-­diploma en schoolde zichzelf tot hbo-niveau pedagogie.’ Samir: ‘Met vier vriendinnen besloot ze op een gegeven moment naar Schotland te gaan om daar te werken. Maar de een na de andere haakte af, waardoor zij als enige ging.’

Ze bleef reislustig. Op haar 26ste jaar ging ze naar Parijs. Op het plein voor de Notre Dame ontmoette ze een Iraakse vluchteling met wie ze een discussie kreeg of ze al dan niet wat moesten geven aan een bedelaar.

De discussie leidde tot een liefdesrelatie, waaruit haar enige zoon Samir werd geboren. Ze wilde echter niet blijven wonen in Parijs en haar man wilde niet naar Nederland, waardoor ze gescheiden gingen wonen en de relatie als een nachtkaars uitging.

Jelly kwam terecht bij een crèche aan huis van een vriendin. Nadat die vriendin had moeten stoppen door reuma, nam zij het over. Halverwege de jaren tachtig kwam er een aparte ruimte aan de Trommelstraat in Hoorn met de passende naam De Tamboerijn. Die groeide uit tot een grote organisatie, waarvan ze directeur werd.

‘Ze benadrukte continu dat het doel van kinderopvang niet alleen was de ouders te ontlasten, maar ook de kinderen wat mee te geven. Die spelen, maar achter dat spelen moet ook een gedachte zitten’, zegt Samir. Jelly kritiseerde ook de bureaucratie en de bezuinigingen in de kinderopvang.

Ze zou nooit een nieuwe relatie aangaan, maar bleef zich de rest van haar leven om kinderen bekommeren. Daarnaast was ze in Hoorn onder meer organisator van Internationale Vrouwendag.

In 2017 en 2018 was ze de drijvende kracht achter schoolwandelingen voor de jeugd in de stad Hoorn met titels als ‘Held of Schurk’ en ‘Verdien ik een standbeeld’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden