Column Aaf Brandt Corstius

Je moet wandelen niet ineens hiken gaan noemen omdat dat spannender klinkt

In een café luisterde ik een gesprek tussen twee meisjes af. De een ging op wereldreis en nadat ze alle landen had opgenoemd die ze wel of misschien toch niet ging aandoen, waarbij haar gesprekspartner zichtbaar bevangen werd door een combinatie van jaloezie en allesoverweldigende verveling, besprak ze de belangrijke kwestie: welke schoenen neem ik mee?

Ik ging nu vanzelf op een alertere stand, want over deze vraag kan ik ook uren nadenken, en dan alleen al als ik een weekend naar Limburg ga (drie paar schoenen). 

Ze zou haar slippers meenemen, zei ze, en haar Teva’s, en ‘een paar oude gympen om te hiken’.

Dat vond ik een mooi streven, maar ik bleef hangen aan dat hiken. Ik heb het inmiddels heus wel door: jonge mensen wandelen ook. Maar zij noemen het niet wandelen, zij noemen het hiken.

Wandelen is: met nordic-walkingstokken, bruine hoge schoenen, ANWB-paddestoelen, koffie in de thermos, vogels spotten en daadwerkelijk vogels kunnen herkennen. Wandelen is bejaard. Hiken is: in een heel kort broekje, door de heuvels boven de Hollywoodletters, superbruin worden op een natuurlijke manier, bijzondere natuurfenomenen zien en daar goed gelukte selfies bij maken, en dit alles tijdens een yogaretreat of wereldreis.

Maar het is dus eigenlijk hetzelfde. Het is je ene voet voor je andere zetten en op die manier een zekere afstand afleggen. Ik ben een enorme fan van wandelen, maar ik vind niet dat je het ineens hiken moet gaan noemen. Dan doe je alsof het een sport is, iets wat cool is, dat een zekere mate van thrill en spanning heeft, en hoewel dat zo kan zijn, op een bergkam bijvoorbeeld, is het ook dan nog steeds wandelen. Dan is het spannend wandelen. En als je terug in het dal bent, is het weer gewoon wandelen. Maar het blijft: wandelen.

Ik heb er trouwens vertrouwen in dat het woord wandelen weer terug zal komen, want zo gaat dat met sporten die vooral bestaan uit de ene voet voor de andere zetten. Van die heel basale sporten – daar verzinnen mensen een tijdje een andere term voor, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet nodig.

Kijk maar naar hardlopen. Dat heette eerst hardlopen of rennen. Toen heette het trimmen. Toen heette het joggen. En nu heet het weer hardlopen. Omdat dat is wat het is: hard lopen. Trimmen wilde niemand meer zeggen, omdat je dan denkt aan een oom met een zweterige zweetband en een glimmend kort rood broekje, die onder het rennen ook ineens op een stellage van drie boomstammen buikspieroefeningen gaat doen omdat die op zijn trimparcours staan.

Niemand trimt meer, iedereen loopt weer gewoon hard. Dat zal met wandelen ook gebeuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.