Column Aaf Brandt Corstius

Jazeker, ik beoefen nog steeds mijn sexy midlifehobby: het bewandelen van het Pieterpad

U vroeg zich misschien af of ik nog over het Pieterpad wandel, mijn sexy midlifehobby die ik met twee vrienden uitoefenen, en het antwoord is ja. Dit weekend was het weer zo ver: in de vroege ochtend stapten wij in de bus, lieten ons afzetten in Schoonloo en keken schutterig en verlegen naar andere duo’s en trio’s die met hun wandelschoenen uit diezelfde bus waren gestapt. Toen besloten we met zijn allen stilzwijgend, want telepathie bestaat, dat we met ongeveer 20 meter afstand tussen elk groepje 24 kilometer gingen lopen, naar Sleen.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Want je wilt niet te dicht bij andere mensen lopen. Niet 24 kilometer lang. Je kunt ze wel passeren terwijl zij op een liggende boomstam hun boterhammetjes opeten, en dan zeg je ‘Hoi’ en dan zeggen zij ‘Hoi’ en dan is het goed.

Halverwege kwamen we langs een monument – een vierkante steen met daarop een ronde kei – dat gewijd bleek te zijn aan de oprichters van het Pieterpad. Ik dacht altijd dat het Pieterpad het werk was van driehonderd ambtenaren of ANWB-werknemers, of een bionische kruising tussen ambtenaren en ANWB-werknemers, die decennialang bezig waren geweest met pijlen op bomen schilderen en afstanden berekenen.

Maar nee. Het blijkt het werk van twee vrouwen die al op leeftijd waren toen ze het Pieterpad begonnen uit te zetten, en die vrouwen heten Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma. Aan Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma is dat monument dus gewijd en er blijkt zelfs nóg een monument te zijn voor Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma, maar dat staat verderop op de route. Ik verheug me op dat monument, want daarin zijn de afdrukken van hun wandelschoenen vereeuwigd.

Twee monumenten, is dat niet wat veel, zou je kunnen zeggen, maar ik vind het nog vrij weinig. Ik vind eigenlijk dat we om de 25 kilometer van het Pieterpad even stil mogen staan bij een of ander wanstaltig monument voor Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma, die op hun oude dag vier dagen per maand gingen wandelen en zo dat hele pad van Groningen naar Limburg uitzetten. En het vervolgens aan de man brachten bij een of andere wandelbond en het een sexy bestemming wisten te maken voor veertigplussers met wandelschoenen, en, of nee, dús tienduizenden mensen diep gelukkig maakten.

Hoe duurzaam en goeiig kan het worden? Een postume Nobelprijs voor de Vrede voor Toos en Bertje, anyone? Ja? Kan ik even wat handjes op elkaar krijgen voor dit idee? Precies, dat dacht ik ook.

Ik stond bij het monument niet alleen stil uit respect, maar ook omdat ik niet meer kon. De tweede dag moesten we nog 21 kilometer, van Sleen naar Coevorden. Ik meldde mijn wandelvrienden dat ik daarvoor teveel pijn aan mijn knie had.

Toos en Bertje hadden nooit pijn aan hun knie, dat weet ik zeker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden