Paulien Cornelissein 150 woorden

‘Ja, ik ben hier!’, riep ze, en daarna: ‘Niemand ziet mij’

null Beeld

Ik kwam een gebouw binnen waar ik een afspraak had. Aan het einde van de ruime hal was een receptie, maar die bevond zich achter een plastic coronascherm. Er viel veel licht van buiten op dit scherm, waardoor je die hele receptie niet kon zien. Pas toen ik in de buurt van het scherm stond, zag ik door de spiegeling een vrouw intensief naar mij zwaaien. ‘Ja, ik ben hier!’, riep ze, en daarna: ‘Niemand ziet mij.’ Deze uitspraak had de titel van een documentaire over feminisme kunnen zijn, waarbij het plastic scherm dan misschien als metafoor voor het glazen plafond kon dienen.

‘O sorry’, zei ik, ‘het spiegelt nogal.’

‘Ik sta de héle dag te zwaaien’, verzuchtte de receptioniste. Ze leek me niet geïrriteerd, hooguit gelaten.

Daarna bracht ze me een kopje thee, dat we allebei aanraakten, waardoor we alsnog aan elkaar werden blootgesteld. Toen verdween ze weer achter haar scherm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden