Isa Hoes: ‘Als er íets moois is aan Antonies dood, is het mijn nieuwe durf’

In de jaren nadat haar man zelfmoord pleegde, weerde Isa Hoes (50) zich als een leeuwenmoeder. De ‘bestselleractrice’ over lessen in rouw en een nieuw boek over ouder worden.

Isa Hoes: 'Voor de tv huilde ik, zo lelijk vond ik mezelf' Beeld Oof Verschuren

Isa Hoes gaat voor, de drie verdiepingen op van haar riante huis aan het Vondelpark. Bovenin, licht hijgend: ‘Welkom in mijn gouden kooi.’ Alle wanden van de woonkamer zijn goudkleurig geverfd, de keuken is zwart. Meteen: ‘Ik ben onlangs voor het eerst teruggeweest naar Zevenhoven.’

In het Zuid-Hollandse dorp Zevenhoven staat de boerderij waar ze tien jaar woonde met haar man Antonie Kamerling tot het moment dat hij zich op een woensdagmiddag in de herfst van 2010 het leven benam. Hoes vertrok kort daarna naar Amsterdam, met zoon Merlijn en dochter Vlinder, toen 11 en 5 jaar. ‘Mijn psychiater zei achteraf: ‘In elk handboek staat dat je dat nooit moet doen. Nóóit ingrijpende beslissingen nemen meteen nadat je iets heftigs hebt meegemaakt.’ Maar hij begreep het ook. We verhuisden van 450 vierkante meter naar een appartement van amper 40, boven de broer van Antonie. Met z’n drieën op één slaapkamer. Ik was heel angstig in het begin, dus dat voelde lekker veilig.’

Waarom ging je terug naar Zevenhoven?

‘De mensen die de boerderij destijds van me kochten, gaan flink verbouwen. Dus ze vroegen of ik het nog een keer wilde zien zoals ik het had achtergelaten. Dat wilde ik wel, al zag ik er ook enorm tegenop. Ik nam Ben Verbong mee, die Toen ik je zag gaat verfilmen. Misschien scheelde het dat ik er niet alleen doorheen liep, maar ik was verbaasd hoe licht het voelde. Er hing helemaal geen slechte vibe.’

Van het autobiografische Toen ik je zag, over haar leven met een manisch-depressieve man, zijn inmiddels bijna 300 duizend exemplaren verkocht. Het boek stond 86 weken in de Bestseller Top-60, de verfilming moet najaar 2020 in première gaan. ‘Bestselleractrice’ noemt ze zichzelf, ze is net zoveel acteur als schrijver. Hoes: ‘Dat ik in scènes kan denken, is handig voor Ben, de regisseur. Ik vertelde hem over een moment dat ik niet beschrijf in Toen ik je zag, maar dat wel geschikt is voor de film. Ik liep de badkamer in, waar Antonie al een uur aan het douchen was. ‘Sta je daar nou nog steeds?’, vroeg ik, waarop hij zei: ‘Ja, ik word geïnterviewd.’ Ik reageerde nog een soort lacherig: ‘Ah, en is het een leuk interview?’ Maar hij antwoordde: ‘Nee, ze maken me echt he-le-maal af.’ Ik zie natuurlijk dat dat een mooie scène is, waarmee je zowel zijn waanideeën als onzekerheid in één beeld vangt.’

Ze trekt een vrolijk oranje jas aan, lichtblauwe gympen. Door het Vondelpark naar restaurant Momo. Voor acteerklussen, zeker in het theater, bedankt ze tegenwoordig vooral. ‘Vijf avonden in de week weg zijn, dat kan Vlinder nog niet aan. En ik zelf eigenlijk ook niet.’ Ze zijn sinds kort samen in therapie, moeder en dochter (inmiddels 12 jaar). Hoes: ‘Toen de horror gebeurde, heb ik die twee als een soort moederleeuw onder mijn armen getrokken. Maar laatst kwam ik tot het inzicht dat ik ze vervolgens nooit meer heb losgelaten. Merlijn is négentien; als ik hem zo in mijn greep blijf houden, wurg ik ’m nog. Een jaar geleden wilde hij het huis al uit, maar ik voelde blinde paniek. Ik kon het nog niet aan.’

Isa en Antonie in 2010. Beeld ANP

Je bent kort na het overlijden van zijn vader ook met hem naar een therapeut geweest, toch?

‘Ik was toen nog bang dat hij dezelfde aandoening zou ontwikkelen als Antonie. Merlijn had veel verdriet en wilde niet naar school. Tegen de psycholoog zei-ie: ‘Ik mag van mijn moeder nooit chagrijnig zijn.’ Toen begreep ik het pas. Dat er verschil is tussen een puber die gewoon vaak chagrijnig is en mensen die depressief zijn. Merlijn is pas sinds een jaar echt aan het ontdekken wie hij is. Omdat-ie meer schijt heeft aan mij. Onbewust heeft hij zijn moeder al die tijd beschermd. Ik heb mijn eigen verdriet zeker niet altijd laten zien, maar toch hebben ze zich aangepast.’

En Vlinder?

‘Vlinder en ik zijn veel samen. Samen eten, samen in bed een boek lezen, samen op vakantie. Vriendinnen opperden voorzichtig dat het misschien iets té symbiotisch is. Ik vind het moeilijk haar los te laten en Vlinder heeft verlatingsangst. Wat goed te begrijpen is, maar mij ook benauwt. Want hoe lang gaat dat nog duren? Ik ben 50 jaar, wanneer krijg ik weer een eigen leven? Dat huis is natuurlijk écht een beetje een gouden kooitje, omdat ik 24/7 in mijn eentje verantwoordelijk ben voor de kinderen.’

Wat zeg je tegen een kind met verlatingsangst?

‘Ik weet niet of ik het goed doe, maar ik blijf graag eerlijk. Dus niet: ‘natúúrlijk gaat mama niet ook dood’, maar: ik kan het niet garanderen. Want wat als mij nu wél iets overkomt, dan gelooft Vlinder toch nooit meer ergens in?’

Jij wilde eigenlijk geen kinderen, omdat je bang was je vrijheid te verliezen. Maar Antonie wilde heel graag.

‘Grappig hè? Ik vraag me weleens af of we ook zo sterk waren geweest met z’n drieën als Antonie nog wel had geleefd. Hoe dan ook ben ik trots op hoe ik het heb gedaan, al ging het met vallen en opstaan. Ik heb een huis gekocht, altijd werk én aandacht voor de kinderen gehad. Ik heb het toch maar mooi geflikt.’

‘Het loslaten van haar kinderen wordt een nieuw afscheid voor Isa’, zei Marc-Marie Huijbregts, al 25 jaar een goede vriend van je.

‘Ik begrijp wat hij bedoelt, maar zo voel ik het toch niet. Mijn kinderen zíjn er gewoon nog.’

Beeld Oof Verschuren

Jouw vriendin Medina Schuurman, met wie je samen boeken schrijft, zei: ‘Isa heeft zichzelf heel erg ontwikkeld nadat Antonie er niet meer was. Ze móést toen wel sterk worden.’ 

‘Misschien was ik het al wel, maar had ik het zelf niet door. Omdat ik zo graag achter Antonie bleef staan. En zo veel plek was er naast hem niet, hè. Dat is geen kritiek, maar hij was altijd erg aanwezig. En ik vond dat wel prima. Ik probeer altijd overal het mooie van in te zien en als er dan tenminste íéts moois is aan zijn dood, dan is het dat ik mezelf heb durven neerzetten. Ik weet niet of ik dat had gekund met hem. Terwijl Antonie me wel alle ruimte gaf.’

Vijf jaar na de zelfmoord van Kamerling maakte Coen Verbraak de documentaire De Dood van een Vage Prins, waarin behalve leven en dood van de acteur (hij werd een meisjesidool door zijn rol als Peter Kelder in Goede tijden, slechte tijden, de soap waar hij zijn toekomstige vrouw Isa leerde kennen) ook werd onthuld hoe Kamerling en Hoes jarenlang in de ban waren van het gezelschap Fun Theater, dat ooit begon als een organisatie die theatercursussen gaf, maar zich steeds meer richtte op ‘persoonlijke groei’ en gaandeweg trekken kreeg van een sekte. In de documentaire komen vrienden en familie van beiden aan het woord, die vertellen hoe leden van de groep prominent vooraan zaten bij hun huwelijk en in het ziekenhuis waren toen Hoes beviel van zoon Merlijn.

Waarom heb jij nooit iets over die groep willen zeggen; ook in Toen ik je zag komen ze niet aan bod?

‘Omdat het altijd verkeerd wordt uitgelegd. ‘Ze zaten bij een sekte’, lees je dan. Antonie kan er niets meer over zeggen. Dus ik wilde het liever met hem mee begraven, snap je? Wat levert het op? Alleen door die stomme documentaire weten mensen ervan. Omdat niet iedereen die ervoor werd geïnterviewd besloot wijselijk z’n mond te houden. Dat vond ik jammer.’

Kun je je nog herinneren waarom jullie je bij die groep aansloten?

‘Antonie en ik waren zoekers. Dat deel ik nu met Medina, in onze kern zit veel onzekerheid. Daarbij ben ik nieuwsgierig. Ik durf te twijfelen, heb vaak het antwoord niet. Het verbaast me dat veel mensen zo stellig zijn.’

Maar wat zochten Antonie en jij er?

‘We waren op zoek naar onszelf, zoals zoveel mensen. We waren jong, onzeker en plotseling heel bekend geworden. En kwamen in contact met mensen die op ons level leken te zitten. Als ik er nu op terugkijk, zie ik dat wij te veel free spirits waren voor die groep.’

Vraag je je nu ook weleens af wat jullie bezielde, door die mensen zo’n prominente rol in je leven te laten spelen?

‘Antonie en ik hebben daar achteraf samen niet eens over gesproken, dus het voelt raar om dat nu ineens wel met jou te doen. Maar ja: ik zou willen dat ik niet zo lang met die groep mensen was omgegaan.’

Heeft het je ook iets gebracht?

‘Tijdelijk wel. Het gevoel dat je heel erg gezien wordt. Dat is tegelijkertijd ook de valkuil van dit soort groepen.’

‘Isa is niet met veel zelfvertrouwen opgevoed. En dan moet je toch de wijde wereld in’, zei Medina. 

'Ik weet zeker dat mijn ouders het niet kwaad hebben bedoeld, maar het gevoel dat zij mij niet echt zagen, heeft me wel erg gevormd, ja. Antonie was de eerste die dat wél deed.

Isa Hoes wordt als nakomertje geboren in een keurig Brabants gezin waar de kinderen hockeyen, paardrijden, piano spelen of aan klassiek ballet doen. Broer Onno is zes jaar ouder, de broer en zus daarboven tien en veertien jaar. Haar moeder raakt als veertiger weer zwanger; nog een baby was niet gepland en ook niet erg gewenst.

Isa is het enige kind dat niet gaat studeren en iets creatiefs wil doen. Nu: ‘Toen ik vertelde dat ik naar de toneelschool wilde, zeiden mijn ouders meteen dat met acteren geen droog brood te verdienen is. En daarna: ‘ach, doe lekker.’ Heel ouderwets, ze dachten duidelijk: je bent een meisje, jij hoeft later toch niet voor jezelf te zorgen.’

Ineens luid, met een stem die druipt van de ironie: ‘Nou, en kijk haar nu eens!’

Jouw moeder was Joods.

‘En natuurlijk heeft dat háár weer gevormd. Ze zat in haar eentje ondergedoken in Friesland, verloor veel familieleden en na de oorlog heeft ze haar verhaal nooit echt kunnen delen. Mijn ouders vonden het vooral belangrijk dat hun kinderen veilig waren en het goed hadden. Dat er financieel veel mogelijk was, dat we op vakantie konden en allemaal studeerden. Het ging erg om de buitenkant. Toen ik bekend werd, vond mijn moeder dat fantastisch. Ik ervaarde dat als pijnlijk. Het idee ‘die roem boeit toch helemaal niet, mam, zie míj!’ Nu denk ik: had ik dat toen maar tegen haar durven zeggen. Maar ik was een gevoelig kind en mijn moeder leek ook bang voor mijn emoties.

In 2013 ontstaat er ophef rond haar broer Onno (destijds burgemeester van Maastricht), als onder meer een selfie met ontbloot bovenlijf uitlekt die hij op datingapp Grindr heeft gezet.

‘Dat was zijn manier van bevestiging zoeken van buitenaf’, zei je toen ik je daar destijds naar vroeg.

‘Ja. Geen van ons is zelfverzekerd de wereld in gegaan, dus zochten we allemaal op onze eigen manier naar gezien worden. Mijn oudste broer heeft vijf jaar lang het contact verbroken, misschien was dat ook een vorm van aandacht vragen.’

Wat was jouw manier?

‘Acteren. Dat is toch het ultieme gezien worden? Hoewel: als acteur speel je een rol, dus word je dan wel écht gezien?’

Tegelijkertijd verstopte jij je op zolder toen je landelijk bekend werd als Myriam van der Pol in GTST.

‘Er stonden ineens fans voor de deur te gillen. Ik had geen idee hoe ik daarmee om moest gaan. Het was nooit de bedoeling dat ik op televisie zou komen, ik wilde theateractrice worden.’

Omdat je jezelf niet mooi genoeg vond voor het grote publiek.

‘Ik herinner me een moment dat ik voor de televisie zat te huilen toen ik mezelf terugzag in Goede tijden. Omdat ik dacht: ‘Zo’n lelijke vrouw, wat erg.’ Daarom wilde ik theater doen. Het publiek zit verder weg, ziet je minder goed.’

Wat verdrietig als je zelfbeeld zo laag is.

‘Ik heb acht jaar over de havo gedaan, daar werd ik extra onzeker door. Ik voelde me behalve lelijk ook heel dom. Als jongste in het gezin heb ik natuurlijk vaak bij gesprekken gezeten die ik niet helemaal kon volgen. Dat schreef ik niet toe aan mijn leeftijd, maar aan m’n intelligentie. Dat het bij ons thuis zo om presteren draaide, hielp niet erg. Het kon eigenlijk altijd beter.’

En toen zeiden ze op de toneelschool ook nog dat je ‘het foutje van het eerste jaar’ was.

‘Dat is ook iets wat je zelf oppikt, hè. Een ander had dat misschien niet eens gehoord. Maar ik dacht natuurlijk meteen: ZIE JE WEL...’

Even later, na de vraag of ze als actrice weleens een #MeToo-ervaring had: ‘Nee, gelukkig niet. Ik was er natuurlijk niet knap genoeg voor.’ Ze lacht er uitbundig om. Vraagt: ‘Wordt het niet te somber allemaal zo, denk je?’

Komende week verschijnt Het I’M Lijfboek, de opvolger van Te Lijf, dat Hoes wederom schreef met Medina Schuurman (ze zijn bevriend sinds de eerste opnamen van tv-serie Rozengeur & Wodka Lime, in 2001). Te Lijf gaat over ‘de kunst van het mooi ouder worden’, Het I’M Lijfboek staat vol tips ‘hoe de overgang te lijf te gaan met behulp van voeding, training en ontspanning’. Behalve het boek wordt ook een social-mediaplatform gelanceerd en staan de auteurs op 4 juni in het Utrechtse Beatrix Theater, met de voorstelling Te Lijf - geproduceerd door Hoes’ ex-zwager Albert Verlinde.

Het valt me op dat jullie aan de ene kant zeggen dat het belangrijk is wat liever voor jezelf te zijn, aan de andere kant willen jullie ‘knetterknap’ oud worden, schrijf je.

‘Onze maatschappij is erg op uiterlijk gericht, hè, dat is wel jammer van deze tijd. Het wordt ons ook opgelegd.’

Of we laten het ons opleggen. Het boek staat vol prachtige foto’s van jullie - je had ook voor wat meer naturel beeld kunnen kiezen.

‘Die foto’s zijn niet geshopt, hoor. Daarbij willen we graag de leukste versie van onszelf zijn, dat mag toch?’

Ik vroeg me af of het een verworvenheid is of een beetje sneu dat vrouwen boven de 50 nog zo graag een lekker wijf willen blijven.

‘Een beetje van allebei, denk ik. Het gelukkige lichaam is voor mezelf nog steeds een thema. We worden makkelijk 80 jaar of ouder. Dan is het fijn om zo fit en fris mogelijk te blijven. Maar soms zie je vrouwen erin doorslaan, met hun veel te strakke gezicht. Zelf kies ik liever voor de no trace face-behandeling. Twee keer per jaar botox, soms een filler, alles minimaal. En vooral: gezond leven.’

In het boek staan veel recepten, ook voor de onvermijdelijke overnight oats (in melk geweekte havervlokken, red.) en bananenbrood.

‘Voeding is een wezenlijk onderdeel van de overgang. Vaak wordt de spijsvertering trager, dus als je hetzelfde blijft eten als daarvoor, kun je dikker worden. Dat vinden de meeste vrouwen echt erg, wij ook. Bovendien moet je er tijdens de overgang voor zorgen dat je dagelijks genoeg vitaminen en mineralen binnenkrijgt, zodat je geen tekorten oploopt. Daarom hebben wij recepten verzameld met veel calcium, vitamine D2, jodium en magnesium.’

Eén van de meest gehoorde klachten bij de overgang is de droge vagina, schrijven jullie. Bij Pauw vertelde Medina laatst dat ze er zelf geen last van heeft. Een verminderde seksdrive komt ook vaak voor, maar jij zei in een eerder interview dat je juist méér zin had sinds je in de overgang bent.

‘En wat is precies je vraag?’

Het zou pas baanbrekend zijn als een knappe ervaringsdeskundige op tv eerlijk vertelde over haar droge vagina en gebrek aan zin in seks. Maar dat gebeurt dus nooit.

‘Nou ja, het ís gewoon zo dat wij er geen last van hebben. Maar de overgangsconsulent zei dat vaginale droogheid een groot thema is. Dat veel vrouwen haar huilend vertellen er met hun man niet over te durven praten, dat seks er een groot probleem door wordt. Medina heeft in Te Lijf overigens wel geschreven over haar overbeharing. Maar had ze dan tegen Jeroen Pauw moeten zeggen: ‘Oh, wat ik wél heb...!’ We willen vrouwen vooral laten weten dat ze niet alleen zijn. Dat veel anderen dezelfde klachten ervaren.’

Monter, na een hap sashimi: ‘Bovendien, wie weet kómt die vaginale droogheid bij ons nog, hè.’

Beeld Oof Verschuren

De ‘nieuwe superfood’ is volgens jullie ‘zelfliefde’. Verse gemberthee noemen jullie ‘kopjes liefde’.

‘Ja? Jij vindt dat zeker zweefteef?’

Een beetje wel.

‘Het is juist concreet. Als je uit de ratrace durft te stappen, leert van jezelf te houden en meer naar je gevoel luistert, word je zachter, ook voor de mensen om je heen. Dus dat is niet soft, eerder supersterk.’

Even later: ‘Ik moet ineens denken aan wat mijn moeder vroeger tegen me zei. ‘Jij bent altijd zo met jezelf bezig.’ Inderdaad, antwoordde ik, als ik het niet doe, wie dan?

Dat is wel de rode draad in mijn leven geworden. Ik heb een beetje moeite met het cliché dat je zelf de slingers moet ophangen, maar het is wél zo. Daarom kun je maar beter een beetje happy zijn met de persoon die je elke dag in de spiegel ziet.’

Je verloor in drie jaar tijd zowel je man als beide ouders. Én wees én weduwe. Wat heb je geleerd over rouw?

‘Ik weet nog hoe geïrriteerd ik was als mensen me boekjes over rouwverwerking gaven. Dat het in fasen gaat, enzo. Nu weet ik dat dat waar is. Het verdriet heeft een andere plek gekregen. Ik heb sinds een half jaar niet direct meer een brok in mijn keel als ik over Antonie praat. Toch de tijd die er overheen is gegaan. In het begin zeiden mensen dat ze me zo sterk vonden. Sterk?, dacht ik. Ik kon niet anders. Nu geloof ik dat je krijgt wat je aankunt. Ik heb het doorstaan, en met mijn boek ook nog andere mensen geholpen. Dat geeft veel voldoening.’

Op haar linkerpols een tatoeage met twee verweven initialen. Een ‘A’ en een ‘I’. Er was in die acht jaar nog geen nieuwe vaste partner. ‘Gek wel, hoor. Ik had verwacht dat ik snel weer iemand zou vinden. Kennelijk ben ik er nog niet klaar voor.’

Hoe komt dat, denk je?

‘Deels omdat mijn kinderen voorgaan. En ik vroeg me laatst af of ik Antonie wel al echt heb losgelaten. We zijn nooit gescheiden. De mannen met wie ik wél ben omgegaan, waren meestal een stuk jonger dan ik. Dan weet je misschien dat het toch niks serieus wordt.’

Lekker veilig.

‘Precies. Ik denk dat ik gewoon doodsbang ben. Het is de angst weer te worden verlaten. Mijn leven is nu overzichtelijk en ik heb bewezen dat ik dit kan. Met een nieuwe man moet je je weer kwetsbaar opstellen. Hoe je het ook wendt of keert: ik ben in de steek gelaten. Of misschien moet ik zeggen: hij heeft me verlaten. Antonie is weggegaan en we hebben geen afscheid kunnen nemen. Ik heb niet kunnen zeggen: ‘kom, zullen we er nog een nachtje over slapen?’

Stond er in zijn afscheidsbrief niet iets waar je mee door kunt?

‘Nee, daar was-ie te kort voor. Ik heb altijd gedacht dat de echte brief nog zou komen, maar dat is niet gebeurd.’

Jij hebt Antonie die middag gevonden. Raak je dat beeld ooit kwijt?

‘Na een half jaar kreeg ik er echt last van. Ik zag hem overal dood. Om die paniek te verminderen, heb ik EMDR-therapie gedaan.’

Eye Movement Desensitization and Reprocessing - voor mensen met trauma gerelateerde angstklachten.

‘Ja. De therapeut praatte me naar de ergste herinnering toe: het moment dat ik Antonie vond, terwijl de therapeut voor m’n ogen met zijn vingers heen en weer ging. Hoe het werkt, weet ik niet precies, maar het haalde de zwaarte van dat moment af. Na vier keer werd de herinnering minder heftig. Al raak je het beeld nooit écht helemaal kwijt.’

Gerommel in de bentobox vol sushi. ‘De paniek overvalt me nog weleens, nu om de kinderen. Dat ik ze niet kan bereiken en die angst voor onheil weer voel. Dat wordt straks misschien nog meer als ze allebei het huis uit zijn. Wat dat betreft heeft Marc-Marie gelijk: het wordt een nieuwe fase.’

Helemaal alleen in je gouden kooi.

Spottend: ‘Ja, lekker dan.’

Ineens: ‘Na Antonies dood had ik af en toe iets met een man. Dat ging over toen hij een relatie kreeg. Ik zag dat alleenstaande vriendinnen zo’n lijstje hadden, met mannen die ze kunnen bellen als ze zin hebben. Daar was ik best jaloers op. Dus toen die man weer single werd, spraken we af voor een etentje. De seks was altijd goed geweest, dus ik besloot hem voor te stellen sekspartners te worden, zonder verdere commitments. Ik voelde me al helemaal vrouw van de wereld. Toen ik het restaurant binnenstapte, hoorde ik hem bellen, met zo’n lief stemmetje. ‘Je dochter?’, vroeg ik nog. Maar nee, het was zijn nieuwe vriendin. ‘Néé’, riep ik, ‘ik wilde net voorstellen om...’’

Gemompel boven het bord sashimi. ‘Nou, dat werd dus ook niks.’ Ze wenkt de ober. Knipoog: ‘Doe mij dan nog maar een kopje zelfliefde.’

Beeld Oof Verschuren

CV Isa Hoes

13 juni 1967, geboren in Leiden

1987 Twee jaar toneelschool Maastricht

1989 Tv-debuut in Medisch Centrum West (TROS)

1990-1994 Myriam van der Pol in Goede tijden, slechte tijden (RTL4)

1993 Serie Vrouwenvleugel

1995-2000 Theater o.m. Mijn Bloed in Jouw Aderen, Gluck, De Minnaar

1997 Film All Stars, later gelijknamige serie

1997 Huwelijk met acteur Antonie Kamerling (overleden 6 oktober 2010)

2001-2006 Hoofdrol in tv-serie Rozengeur & Wodka Lime (RTL4) Daarna series als Windkracht 10, Lieve Liza

2008 Film Alibi

2009 Solovoorstelling Joke

2012 Toneelvoorstelling Verlies

2013 Boek Toen ik je zag (genomineerd voor NS-Publieksprijs, winnaar Psyche Media Prijs) en Doordraven en overeind blijven (met Barry Atsma). Film Chez Nous

2014-2017 Hoofdrol in serie Celblok H (SBS6)

2015 Hoofdrol in film De Ontsnapping, essay Kompas (voor Maand van de Spiritualiteit), samensteller bundel Gedichten die vrouwen aan het huilen maken

2016 Kinderboek Engel, samen met dochter Vlinder en Te Lijf: De Kunst van het mooi ouder worden (met Medina Schuurman)

Isa Hoes woont in Amsterdam, met zoon Merlijn (19) en dochter Vlinder (12).

Het I’M Lijfboek verschijnt op 24 april bij uitgeverij Kosmos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.