COLUMNJasper van Kuijk

Is het een kwestie van wennen of heeft Zweden ons zo geraakt dat we dit niet meer recht gebreid krijgen?

Jasper van Kuijk schrijft wekelijks over het tijdelijke verblijf met zijn gezin in Zweden (en de terugkomst in Nederland).

Ik sla een fractie van een seconde te traag af en achter me klinkt gelijk geïrriteerd getoeter. O ja, ik ben een kuttoerist, met mijn Zweedse nummerbord. Dat gaat er binnenkort af, na de importkeuring. Zweden trekt zich langzaam terug uit ons leven. Het pak Löfsberg Lila-koffie dat mee terugkwam is leeg en Zes gebruikt in zijn Nederlandse zinnen steeds minder vaak de Zweedse woordvolgorde.

Als ik na de eerste keer hardlopen in Nederland in mijn trainings-app kijk, blijk ik geen rondje te hebben gelopen maar een perfecte rechthoek. Lange kaarsrechte stukken en haakse hoeken. Als ik iets verder naar beneden scroll, zie ik de routes die ik in Zweden liep. Het kronkelt en slingert. We zijn inmiddels uit quarantaine, dat scheelt, maar het ingesloten gevoel blijkt daarmee niet verdwenen. Van wonen boven op een heuvel met uitzicht op velden en bos, naar wonen in de stad – hoe leuk die ook is – blijft toch een flinke overgang.

Vrienden van ons die eerder in het buitenland hebben gewoond hadden ons al voorbereid op reverse culture shock. Dat wat ooit in je thuisland vanzelfsprekend was, na je verblijf in het buitenland niet meer zo voelt. Dat verklaart vast deels ons ontheemde gevoel. Alleen ís Nederland het afgelopen jaar ook gewoon veranderd. Aan de ene kant moeten we wennen aan het coronastressniveau, dat in Nederland aanmerkelijk hoger lijkt te liggen dan in Zweden, aan de andere kant aan de – met dat stressniveau in tegenspraak lijkende – lossere (omgang met) coronarichtlijnen.

Ik vraag me ook af hoeveel lol ik nog ga halen uit het spelen van een cabaretprogramma als het publiek anderhalve meter uit elkaar moet zitten en hoeveel voldoening ik nog haal uit mijn werk aan de universiteit als ik mijn studenten en collega’s alleen online zie. Terwijl, cabaret en universiteit, dat waren voor mij nu juist twee belangrijke redenen om terug te komen.

Wat wel hielp, waren alle welkomstkaartjes en -appjes, en quarantainegesprekken staand in onze deuropening en hangend uit het slaapkamerraam. En het ís inderdaad leuk om vrienden, buren en familie weer te spreken en zien. Maar we kunnen toch nog niet helemaal beamen ‘dat het vast ook lekker is om weer terug te zijn’. Ik snap dat het troostend is bedoeld, maar het voelt ook als een soort ontkenning van hoe fijn we het in Zweden hadden. Dat we dat maar niet goed uitgelegd lijken te krijgen maakt het extra eenzaam.

De hamvraag is natuurlijk of het allemaal gewoon een kwestie is van wennen of dat dat jaar in Zweden ons zo heeft geraakt dat we dit niet meer rechtgebreid krijgen. Is dit als het verdriet na een intense vakantieliefde en groeien we er wel weer overheen, of laten we nu de liefde van ons leven lopen en zal dat altijd blijven knagen?

Als ik ’s avonds te suf ben om nog door te schrijven, besluit ik te gaan hardlopen. Het is tien uur, donker en het regent. Mijn kaarsrechte route gaat over een viaduct over de A13. Het oranje natriumlicht van de lantaarnpalen en de warme regen slaan tegen mijn lijf. Onder me acht banen bewegend staal en licht. Filmisch, alsof ik een Nike-reclame in ben gelopen. Ineens voel ik weer de positieve kant van het grootstedelijke. Energie. Dynamiek. Mogelijkheden. 

Ik snap het wel. Ik zie het ook wel. Ik weet alleen niet of dit nog is wat ik wil. Dat zal de komende tijd moeten uitwijzen.

Lees ook

De berichtgeving over de coronacrisis in Zweden was vooringenomen en selectief.

We gingen van een Zweedse plattelandsprovincie met nauwelijks besmettingen naar de dichtstbevolkte provincie van Nederland, met oplopende besmettingen. Maar wíj moesten in quarantaine.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden