COLUMNAaf Brandt Corstius

In vroeger tijden (12 maart en daarvoor) had ik erg gelachen om mensen die in het park extatisch dansen

In een poging mijn goede gewoonten uit de lockdown te transporten naar het semi-normale leven maakte ik een avondwandeling. Het is ongelofelijk hoe snel je aan een nieuwe situatie went; in de lockdown maakte ik elke dag een wandeling, nu vind ik dat ineens niet meer nodig. In de lockdown nam ik overal een thermosfles thee en twee bruine broden mee naartoe in het kader van zelfcatering, nu heb ik acuut weer het gevoel dat ik een grote, dure ijskoffie moet bestellen op een terras.

De avondwandeling dus. Dat was een prima ritueel, dat moest ik gewoon weer doen. Rond negenen ’s avonds wandelde ik het park in. Daar, op het grote, ronde grasveld in het midden, waren een stuk of honderd mensen extatisch aan het dansen.

Later zou ik ontdekken dat extatisch dansen ook echt de term was voor wat ze aan het doen waren. Extatisch dansen is een ding – het is dansen zonder drank en drugs. Op extatische wijze. Daar kun je je voor inschrijven, je kunt als je van huis gaat, mededelen: ‘Doei, ik ga even extatisch dansen.’ Maar je zag het ook zonder dat je de term kende. Ze waren aan het dansen. En ze deden dat extatisch.

De dansende mensen hielden allemaal keurig afstand van elkaar, dat zeg ik er meteen bij, anders moeten we er weer weken over nadiscussiëren. Muziek hoorde ik niet, maar ik zag dat er een dj achter een houten tafeltje stond. Na een tijdje zag ik pas dat de dansende mensen koptelefoons op hadden.

De andere mensen in het park waren ook extatisch, want zij lachten de extatisch dansende mensen uit. Een beetje wonderlijk zag het er ook wel uit – zo zonder muziek, en met des te meer expressie. Sommige dansers hadden zich afgezonderd van de groep, en dat had iets vervreemdends. Zo zag ik een man een heel stuk verderop, onder de overhangende tak van een treurwilg, in zijn eentje ontzettend extatisch dansen. Er waren veel vloeiende bewegingen met armen, benen die wijd uit elkaar stonden en om en om opgetild werden. Er was een significant groot aantal harembroeken. En haar, veel haar, waarmee in het rond gezwaaid werd.

In vroeger tijden (12 maart en daarvoor) had ik hier erg om gelachen, net als veel andere mensen in het park nu deden, of de dansers gefilmd met mijn telefoon, wat ook veel gebeurde, of, volgende stap, zelf op ironische wijze extatisch gedanst met mijn eigen groepje, en dat gefilmd, met op de achtergrond de echt extatisch dansende mensen.

Maar nu wilde ik alleen maar meedoen, dansen, extatisch, in een groep mensen, desnoods mensen die ik totaal niet kende, desnoods in een harembroek. Dat virus heeft me echt veranderd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden