ColumnSimone Atangana Bekono

In schaamteloosheid kan schoonheid huizen

null Beeld Simone Atangana Bekono artikel
Beeld Simone Atangana Bekono artikel
Simone Atangana Bekono

In de trein naar een Engels poëziefestival werd ik uit mijn slaap geschreeuwd. Een bom van dialect en piepende glitterballonnen ging af toen een kleurrijke groep vrouwen – sommigen in tuttige jurkjes, anderen in baggy spijkerbroeken – de West Midlands Train in kwam gestommeld. De groep liet zich al miniflesjes gin en halve liters Strongbow drinkend in de vrije stoelen van de coupé vallen. Ze hadden allemaal een goudkleurige button met de tekst ‘BRIDE’S BEST’ op de borst gespeld. Er werd luidkeels Peter Gabriel gezongen. De bruid to be (tiara in geblondeerd haar, tule sleep verstrikt geraakt met de riem van haar schoudertasje) stommelde door de gang en brabbelde mee. Het was half zes ’s avonds, een vrijdag.

Eén van de vriendinnen – nuchter, zuchtend – probeerde de bruid van de schoot van een passagier te trekken. De bruid viel haar recht naast mijn stoel dramatisch in de armen.

‘I just want to party!’, riep ze. Vriendin trok een gezicht naar me, verontschuldigend. Omdat ik zelf vaak genoeg lam en luid in de trein heb gezeten – dat hoort bij opgroeien in een dorp – maakte ik een sussend gebaar. De bruid werd richting de andere vriendinnen geleid, die achter dat fort van glitterballonnen zaten.

Mijn reisgenoot, organisator van het literaire programma waar ik moest voordragen, boog zich naar me toe.

‘This is what we call a hen do’, zei hij, alsof ik nooit voet in Amsterdam had gezet. Een van de vrouwen draaide zich als gestoken naar ons om.

‘No,’ riep ze quasi-streng, ‘This is a proper lesbihen.’

Het verklaarde de regenboogkleurige shirts en truckercaps. Ik feliciteerde haar met haar vriendin en keek verlangend toe hoe nog meer Strongbow achterover werd geslagen.

Nuchter naar de lesbihen kijken deed me denken aan de iconische foto’s van Dave Swindells, de fotograaf die eind jaren tachtig het hedonisme van de Britse acid house-ravers vastlegde in kleurrijke, hysterische foto’s. Maar ook aan Maciej Dakowicz, die tussen 2005 en 2011 ’s weekends het sluiten van de kroegen in St Mary Street, Cardiff fotografeerde. Zijn foto’s van het dronken vechtende, kotsende, kebabvretende uitgaanspubliek haalden hem de woede van de Daily Mail op de hals, maar belandden ook in het fotografieblog van The New York Times. Zijn werk valt te vergelijken met die beroemde foto van Oud en Nieuw in Manchester: de op het asfalt liggende man grijpend naar een fles drank, de ME in actie, een verwarde vrouw in witte winterjas die als misplaatste engel het tafereel gadeslaat. Deze lesbihen zou zonder twijfel in eenzelfde soort tableau vivant eindigen. In schaamteloosheid kan schoonheid huizen, wil ik zeggen.

De groep reisde voor het echte feest door naar Hereford, de stad waar Albert Heijn tot zijn dood in 2011 heeft gewoond. Ellie Goulding komt ervandaan. En Frank Oz, die onder andere Fozzie Bear speelde in The Muppet Show. Ik vroeg de organisator of we niet mee konden. Nachtje doorhalen, de eerste trein naar het festival. Mocht niet. We stapten uit in Ledbury, een typisch, slaperig provinciestadje waar je binnen een uur alle bezienswaardigheden hebt gezien. Ik droeg gedichten voor in een in Tudorstijl gebouwde evenementenhal en verkocht bundels aan bejaarden. Na het programma dronken we ale in een lokale pub en keken naar een eenzame alcoholist die over straat waggelde. Ik dacht weemoedig aan de lesbihen en ging vroeg slapen.

Simone Atangana Bekono is dichter en schrijver. Haar debuutroman ‘Confrontaties’ werd dit jaar bekroond met de Anton Wachterprijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden