sander donkersin 150 woorden

In mijn lege huis zong André Hazes – zo werd ‘het rijk alleen’ vanzelf gewoon ‘alleen’

Mijn vrouw was naar het oosten vertrokken, mijn dochter naar het zuiden. Op tafel lag de berg werk die ik zou verzetten, daarnaast de telefoon waarmee ik vrienden zou bellen. Maar eerst zapte ik langs een live-concert van André Hazes – senior, wel te verstaan.

Godallemachtig! Concertgebouw 1982, de volkszanger op de top van zijn kunnen, elke noot raak. De teksten waren krom en plat, maar Hazes’ oneindige droefenis droop de kamer in, waar hij knaagde aan mijn daadkracht. Ja, ik kon voor mezelf gaan koken, maar was het niet beter om de regendruppels op het raam te tellen, en te mijmeren over alles wat voorbij was en nooit meer terug zou keren?

Terwijl Hazes zong, werd ‘het rijk alleen’ vanzelf gewoon ‘alleen’. Ook leek het steeds waarschijnlijker dat vrouw en dochter mij voorgoed hadden verlaten. Je kon er van alles tegen inbrengen, maar dat heeft weinig zin wanneer je je eenmaal voelt als een ‘kerstboom zonder piek’.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden