Column Arthur van Amerongen

In een dronken bui stelde ik woningruil voor. Hij mijn strandhuis, ik zijn woonst in Moskou

Ik was nog nooit in Rusland maar ik weet zeker dat ik mij daar thuis zou voelen, met mijn inktzwarte Slavische ziel. Slechts mijn uiterlijk is onbekommerd mediterraan.

Ik vind het heerlijk na een wodkabacchanaal en een hartstochtelijke discussie over Tolstoj, Poesjkin, Tsjechov, Gogol en Toergenjev in huilen uit te barsten en om mijn gesprekspartner te omhelzen. 

In een ver verleden woonde ik op het Friese platteland en dat is een soort Rusland. Stoere, zwijgzame kerels die hun gevoelens pas uiten na een liter beerenburg. Dat ogenschijnlijk nurkse maar uiteindelijk vurige karakter kenmerkt het werk van Slauerhoff en Vestdijk maar ook de liedjes van Meindert Talma.

Sinds ik mij ruim zeven jaar geleden in de Algarve nestelde, ben ik helaas de belichaming van het zorgeloze zuiden van Europa geworden. Steeds meer Nederlanders emigreren na het lezen van mijn columns naar mijn biotoop. Ik ben een kaars die motten lokt.

Zo wilde Pieter Waterdrinker, de romancier die in Rusland resideert, graag mijn buurman worden. Hij bezocht mij en wordt sedertdien verteerd door een martelend verlangen naar het zuiden. 

Ik kreeg honderden handgeschreven brieven, met teksten als: o, die wuivende dadelpalmen bij jou! De azuren schittering! Die overdekte vismarkt! Besef jij wel wat het is, als je op een armzwaai van Helsinki en op hinkstapsprong-afstand van Moermansk woont? Als het vlak voor vieren alweer grijsdonker is? Met sneeuw? En als de Arctische kou op straat meteen tegen je ballen slaat?

In een dronken bui stelde ik woningruil voor. Hij mijn strandhuis, ik zijn woonst in Moskou en zijn pied-à-terre in Petersburg. 

Pieter zou het goed doen in de Algarve, met zijn robuuste kop, baret, zijden shawl en zwierig loopje. 

‘Senhor escritor’ glijdt er bij de warmbloedige omaatjes hier in als Gods woord in een ouderling.

Ik raadde kunstbroeder Waterdrinker aan Fernando Pessoa te gaan lezen en stuurde hem mijn favoriete citaat: ‘Ik beschouw het leven als een herberg waar ik moet verwijlen tot de diligence van de afgrond arriveert.’

Pieter moest niet denken dat de Algarve een soort shangri-la is. Ik waarschuwde hem: geloof mijn vrolijke advertorials in de Volkskrant niet. Ik ben een stiekeme broodschrijver in loondienst bij het Portugees Verkeersbureau.

Daarom stelde ik een compromis voor: ‘We gaan deze zomer saampjes naar Israël, Pjotr. Dat is een soort Rusland, maar met palmbomen en gans het jaar strandvertier. Als je dat overleeft, praten we verder.’

En zo zal geschieden. Onze koffertjes in Petersburg en Olhão staan klaar.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden