In de moskee

De imam begon op stoom te komen. De islam werd bedreigd en dat allemaal door die politicus. De meerderheid van de Nederlanders was voor hem, ze haatten de islam, ze haatten de moslims....

Dikke Ayse verveelde zich en begon honger te krijgen. Haar scootmobiel had ze buiten moeten achterlaten, om weg te komen had ze hulp nodig. Ze pakte haar wandelstok bij de hals en prikte er mee in de rug van de dochter van Zehra. Het kind was een beetje sloom maar gedwee. Precies degene die ze nodig had om uit dit hol te komen zonder al te veel vragen.

Het meisje reageerde niet. Ze gaf nog een por. Nog steeds niets. Misschien was ze wel in slaap gedommeld.

Dikke Ayse keek om zich heen. Door de jaren heen had ze geconstateerd dat er drie manieren waren waarop mensen zich gedroegen in de moskee. Vleermuis Sebahat, die zich hulde in een zwarte boerka vanaf het moment dat haar man overleed en sindsdien achter haar rug om vleermuis Sebahat werd genoemd, zat weer eens in vervoering te huilen. Nog even en ze zou flauwvallen als bewijs van haar godsvruchtigheid.

Anderen zaten gedwee te luisteren en weer anderen hadden de ogen gesloten, lieten een kralenketting onder voortdurend gemompel tussen hun vingers glijden en Dikke Ayse wist zeker dat ze aan het slapen waren.

De gast van de avond, een Turks gemeenteraadslid, begon de geëmotioneerde menigte toe te spreken. Van haat, met alle respect zeer geëerde imam, was geen sprake. Een klein gedeelte van de Nederlanders waren echte aanhangers van deze man en zijn ideologie. De rest wilde vooral kunnen zeggen wat ze wilden. Dat er een rechtszaak kwam, was juist een bewijs dat de Nederlandse staat rechtvaardig is. De man was gekomen om zo veel mogelijk mensen te verzamelen om te protesteren tijdens het proces. We moeten onze stem laten horen, benadrukte hij. Laten zien dat we voor vrijheid zijn maar ook voor respect.

Dikke Ayse had er genoeg van, besloot Vleermuis Sebahat voor te zijn en liet zich met een dramatische zucht vallen. Na tien minuten, terwijl ze zich met de ogen dicht liet dragen door vier sterke mannen, kwam Dikke Ayse ‘bij’, sloeg alle hulp af, ging op haar scootmobiel zitten en reed in volle vaart naar huis.

Het was koud, maar dat was het al een hele tijd. Ze herinnerde zich haar eerste tien jaar in Nederland. Mensen waren vriendelijk. Ze werd aangekeken en begroet. Daarna kwamen de donkere tien jaren. Haar man werd ziek en stierf. Zij werd ook ziek. En wie hielp haar? Joris de fysio, Koelkamp haar huisarts, Jenny van het maatschappelijk werk. De laatste tien jaar waren de beste. Extra zwemlessen aanvragen voor haar knie, fysio, bijdrage voor haar scootmobiel. Nederland was een boek dat ze had leren lezen.

Die man van de gemeente was lief maar ook naïef. Ze had de verandering gevoeld, rondrijdend op haar scootmobiel. Hun geduld was op. Waarom? Geen idee. Maar soms moet je grenzen stellen. Net zoals bij gekke Ali. Hij verwerd van lieveling van het dorp tot een paria en werd uiteindelijk verjaagd.

De eerste keer dat gekke Ali ongevraagd op het erf ging zitten van een van de dorpelingen wist Dikke Ayse, toen nog maar een kind, dat hij een grote fout had begaan. Hij was te dichtbij gekomen. Hij betrad de verboden ruimte, had gedacht dat hij gelijk kon zijn.

Dikke Ayse genoot van de snijdende Nederlanse wind en stopte even bij een bejaarde man om naar haar eigen adres te vragen. Het gaf haar de kans hem volledig te bekijken terwijl hij iets uitlegde wat ze allang wist. Zij was gek op Nederland. Niemand pakte haar dat af. En ze zou als haar tijd was gekomen rotten in deze aarde. Afgebakend, met garantiebewijs dat dat stukje aarde van haar was.

vk.nl/columnisten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden