Column Arthur van Amerongen

In de Algarve is de Hollandse adventsgezelligheid ver te zoeken

Eigenlijk wilde ik mijn cursiefje ‘Kinderloos’ als titel geven, maar dat oogt zo ongezellig in deze feestelijke maand. Bovendien lijkt het dan net of ik depressief ben omdat ik geen nageslacht heb. Het tegendeel is waar, want juist in december ben ik op mijn vrolijkst.

Niks donkere dagen voor Kerst in de Algarve: het is hier al de hele week 22 graden met een knalblauwe hemel. Alles groeit en bloeit in de Ria Formosa, het natuurgebied dat ik als mijn achtertuin beschouw, en op het strand van Cacela Velha is het een drukte van belang. Daar scharrelen vooral meneren met bergschoenen, snorren en rugzakjes en gelukkig weinig gezinnetjes. Maar goed, de schoolvakantie moet nog beginnen.

Ik merk nergens aan dat Kerstmis nadert. De Hollandse adventsgezelligheid is hier ver te zoeken. Dorpjes en stadjes zijn weliswaar geïllumineerd en opgevrolijkt met een presépio, een aandoenlijke kerststal, maar de inheemsen zijn helemaal niet in blijde verwachting, en brommerig en stoïcijns als altijd.

Bij de Lidl en de Aldi is de gedroogde kabeljauw in de aanbieding, want dat vindt de Algarviaan lekker op Kerstavond: bacalhau met aardappelen en tot moes gekookte kool.

Beeld Gabriël Kousbroek

Ik heb die consoada, zoals dat avondmaal heet, een keer mogen genieten bij een Portugese familie. Iedereen had een jas aan, een zwerm peuters terroriseerde de grote mensen, tl-buizen knipperden en zoemden dat het een aard had en de televisie stond zo hard aan dat een fatsoenlijk gesprek onmogelijk was. Die avond kon ik me iets voorstellen bij infanticide à la koning Herodes én familicide.

Vijf jaar geleden organiseerde ik in mijn hut een kindervrije pakjesavond met expats, maar – de lezer raadt het al – er zat alleen maar Colombiaans marcheerpoeder in de pakjes en het hele zwikkie was al stomdronken en wappie voordat de ingehuurde Kerstman binnenstrompelde. Ik was de benjamin, want de gemiddelde leeftijd lag rond de 70.

Sindsdien beperk ik het kerstgevoel tot buffelen bij de all you can eat-Chinees in Faro, een bastion van huiselijke warmte in vergelijking met de restauratie van het treinstation. Moeders de vrouw is altijd in haar nopjes met de kalender die we bij de rekening krijgen. 

Eens vroeg de eigenaresse van de vreetschuur of het niet treurig was om kinderloos door het leven te gaan. Toen schonk ik haar de Chinese vertaling van de bestseller van Corinne Maier: No Kid. 40 redenen om je vooral niet voort te planten

Een jaar later, bij de volgende kerstmaaltijd, was ze hoogzwanger. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.