Column Thomas van Luyn

In Artis is Thomas van Luyn één met de kunstmatige natuur

Thomas van Luyn Beeld Valentina Vos

Lang niet naar de dierentuin geweest, dus op naar Artis. Vlak bij de ingang is een speeltuintje. Mijn jongste rent er meteen heen en komt er niet meer uit. Kostte toch nog 20 euro om hem binnen te krijgen, dus daarmee heeft Artis de duurste zandbak van Amsterdam. Althans dat mag ik hopen, in Amsterdam weet je het nooit. Wie weet is er eentje op de bovenste verdieping van het Marriott Hotel. Een zandbak met uitzicht over de stad, voor creatieve teamvergaderingen en deep tissue-brainstorms. Wie weet kun je in de gym van Arie Boomsma met een personal trainer wat extreme zandbakking doen.

Ik lok hem eruit met het vooruitzicht van een ijsje, mits hij meekomt naar de zeeleeuwen, want het is ook een beetje mijn uitje. Bij de zeeleeuwen vertelt een oppasser met een emmer vis over de Californische zeeleeuw en hoe die verschilt van zeehonden. Dat doet hij erg goed, en ik vraag me af hoe ze aan dat soort lui komen. Mensen die de flair hebben om met branie en humor op te treden voor de meute dagjesmensen, maar tegelijkertijd kunnen knuffelen met zeezoogdieren van 300 kilo. Dat is me het skillsetje wel. Hij had ook een ouderwets Amsterdams accent. Dat vind ik mooi: plaatselijke dierentuin, plaatselijk accent. Zou hij het hebben aangeleerd voor zijn voederverhaaltje? Moet haast wel, want de kans dat je overal een vermakelijke zeeleeuwenkenner vindt kan niet groot zijn.

Ondertussen springen de zeeleeuwen achter gegooide visjes aan. Dierenactivisten hebben er moeite mee, ik snap het, maar die beesten zijn altijd in een uitstekend humeur. Dat is iets wat je kunt zien, of ze blij zijn of niet, daarvan ben ik overtuigd. Leeuwen, orang-oetans: je voelt dat er iets niet klopt, hoe leuk die kooien ook zijn ingericht. Bij de zeeleeuwen echter spat het plezier ervan af. Letterlijk, want de voorste rij wordt zeiknat.

Niet ver ervandaan staan twee grote witte dino’s in het gras. Dat is de volgende attractie voor de kleine, en tevens de laatste, want hij heeft een vriendje gemaakt, dus twee uur lang klauteren zij er joelend op en af. Geen olifant, giraffe of ringstaartmaki krijgt hem eruit. Verderop staat een kinderwagen met een peuter erin. Daarnaast ligt de vader, kapót, wijdbeens in het gras, alsof hij zojuist is doodgeschoten. De peuter heeft een zakje chips en een tuitbeker, dus die valt hem voorlopig niet lastig. Slechts een spijlenhek scheidt papa’s voeten van de openbare weg, zodat zijn voeten bijna op de stoep liggen. Elke voorbijganger barst in lachen uit. Een enkeling maakt een foto. Het zal menig Instagramaccount hebben opgeleukt: #dad #tired #goodparenting #dead.

Lang nadat het vriendje is verdwenen zit de kleine op de stegosaurus. Iedereen is weg behalve wij. De doodgeschoten papa is ook verdwenen. Sluitingstijd. We wandelen in stilte door oerwouden en langs savannes, één met de kunstmatige natuur. Op weg naar de uitgang klimmen wij op een rotspartij die ons boven de kooien brengt. Plots staan we oog in oog met een zwarte panter. Op minder dan een meter zit hij achter gaas. Hij kijkt ons recht aan. Ik hoor hem ademen. Hij knippert traag, precies zoals mijn poes en laat zich langzaam zakken. Uit het zicht hoor ik de kussentjes van zijn voeten over de bladeren sloffen.

Mijn zoon geeft me een mep, roept ‘tikkie!’ en rent terug naar de dino’s.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden