Column Ibtihal Jadib

Ik word een beetje flauw als het gaat over slecht waarneembare maagdenvliezen

Ibtihal Jadib. Beeld Valentina Vos

Ik las een bericht van de Wereldgezondheidsorganisatie waarin wordt opgeroepen de maagdelijkheidstest uit te bannen die in veel landen bestaat. De test zou niet alleen vernederend zijn en pijnlijk, maar ook een wetenschappelijke grondslag ontberen: het is onmogelijk de maagdelijkheid van een meisje vast te stellen.

Wat een desillusie. Ik heb de hele dag ontgoocheld voor me uit gestaard. Al die jaren was ik zo trots op mijn maagdelijkheidscertificaat, dat ik - tot ongemak van mijn ouders - boven onze eettafel had opgehangen in een gouden lijst. Het liefst had ik gewaarmerkte kopieën meegegeven aan de visite, maar dat vonden ze te zot. Een gemiste kans, want voor valse bescheidenheid is geen ruimte meer als je zo’n certificaat in je poes kunt steken.

Sorry, ik word een beetje flauw als het gaat over slecht waarneembare maagdenvliezen. Helaas is het onderliggende leed te ernstig en kom ik het veel te vaak tegen. Zo zag ik eens een jong meisje op de stang van het klimrek vallen, waarna de moeder in paniek naar de huisarts wilde om te controleren of het maagdenvlies nog intact was. Ik stond ernaast en werd kwaad op de moeder omdat ze panisch tussen de benen van het huilende meisje ging wroeten in plaats van het kind te troosten.

Ook sprak ik eens een vrouw die vanuit Marokko in Nederland kwam wonen om bij haar kersverse echtgenoot in te trekken. Vlak voor vertrek had ze een maagdelijkheidtest gedaan, zodat ze er niet van kon worden beticht een bruid uit de B-klasse te zijn. Geen waterdichte garantie als je het mij vraagt, want ze had zonder repercussies op de vlucht naar Amsterdam nog alle mannelijke passagiers kunnen afwerken. Maar goed, later bleek mij de waarde van zo’n pre-huwelijkse apk toen een jonge vrouw in onze familie met een klootzak was getrouwd. Hij behandelde haar slecht en sloeg haar zelfs. Verschillende familieleden gingen bij hem langs om hem eens goed de oren te wassen, zoals dat dan mooi heet. De man in kwestie verdedigde zich met een sterk argument: hij beweerde dat de vrouw op de huwelijksnacht geen maagd was gebleken. Iedereen schrok zich rot en maakte zich met het schaamrood op de kaken uit de voeten.

Een ander familielid, een nichtje uit Frankrijk, was tijdens de zomervakantie in Marokko met een jongen naar bed geweest. Die jongen bleek minder bezig te zijn geweest met de liefde en meer met zijn ticket voor Europa. Pedant stapte hij naar de vader met de mededeling: ‘Je dochter is met mij naar bed geweest, dus nu moet ze met me trouwen.’ In plaats van die jongen een klap voor zijn smoel te verkopen, sloeg de vader zijn dochter in elkaar en vertrok de vader naar Frankrijk. Zonder haar.

Een paar weken geleden nog zat ik met een Marokkaanse moeder aan tafel. Ze stortte haar hart uit over de ondraaglijke schaamte waaronder ze gebukt gaat, omdat haar dochter is ontmaagd. Ik begreep het verdriet van die moeder, want ik ken de Marokkaanse gemeenschap. Ik troostte haar en vroeg wat ze van die sociale veroordeling vond. Als Marokkanen het zo belangrijk vinden dat hun kinderen bij ongewenst gedrag door de gemeenschap worden gecorrigeerd, waarom is er dan zo weinig veroordeling van stelende, drugsdealende of overlast gevende types? Al die jochies die de naam van de Marokkaanse gemeenschap besmeuren, daarover worden mismoedig schouders opgehaald, maar als een meisje de naam van haar familie besmeurt, gaat iedereen op z’n strepen staan. Wat een idiote prioriteiten.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden