'Ik wilde niet haar extraatje zijn'

Op de tennisclub viel Kees (51) voor haar strakke billen en groene ogen. Maar ze ging níet bij haar man weg, waarschuwde ze hem.

'Na een potje tennissen stond ik wat te praten met iemand, toen ik plotseling een kneepje in mijn arm voelde. Ik keek op en zag de vrouw voorbij lopen die me een paar dagen eerder was opgevallen vanwege haar mooie billen. Ze glimlachte naar me en even later sprak ik haar aan en dronken we een kopje koffie. Ik vind je heel bijzonder, flapte ik er al snel een beetje onnozel uit. Natuurlijk noemde ik niet die billen, die strak en klein waren, een beetje zoals in de Victoria Secret-advertenties, dat zou een vreemde indruk hebben gemaakt. Bovendien was er meer aan de hand. Ze had ogen die zo groen waren dat het leek of ze me doorboorden. En nog belangrijker dan dat: ze begreep me toen ik vertelde dat ik kort daarvoor was gestopt met mijn werk op de Amsterdamse Zuidas om te ontsnappen aan de eeuwige ratrace. Voor een veel lager salaris wilde ik iets totaal anders gaan doen. Ze knikte en prees me, anders dan de meesten uit mijn eigen wereld. En ik zat daar, met die kop koffie, en van het ene op het andere moment veranderde ik in een jongen die voor het eerst inziet waar het in het leven echt om draait: om het delen van inzichten en sensaties. Tot dan toe had ik gedacht dat verliefdheid is voorbehouden aan pubers. Zelf trouwde ik al op mijn 24ste en daarna was ik nooit meer verliefd geweest. Maar mijn koffie was nog niet op en ik was totaal van de kaart. Deze vrouw kende ik niet en toch spraken we met elkaar zonder ook maar één ongemakkelijke stilte. Het was of haar energie overdraagbaar was, of ze me ontvlamde met haar vrolijkheid. Ik dacht: wat is deze vrouw sterk en onafhankelijk en mysterieus en toch toegankelijk, alles tegelijk, ik kon wel jubelen. Eng was het ook een beetje, want deze ontmoeting was zo nieuw voor me dat ik niet langer kon leunen op ingesleten omgangsvormen. Na een half uurtje stond ik op en vroeg ze: mag ik je nummer?

Nauwelijks thuis stuurde ze me al een berichtje. Zullen we een keer iets gaan doen, schreef ze. Verbaasd schreef ik terug: mijn gevoel zegt dat we dat moeten doen. Waarop ze terugschreef: ik ben benieuwd wat je gevoel nog meer zegt. Ik kneep in mijn mobiel, het was alsof alles om mij heen net iets sneller ging dan ik. Mijn vrienden hebben bijna allemaal scharrels naast hun huwelijk. Een van hen heeft bij hotel Van der Valk zelfs een lopende rekening onder een andere naam. Maar zelf had ik in de 25 jaar dat ik getrouwd was nooit naar een ander getaald. Ik had een prima huwelijk, vond ik. Maar deze ontmoeting zette plotseling alles in een ander licht.

We spraken af te gaan wandelen in een bos en op een open plek zei ze me te willen kussen. Er liepen mensen langs die ik slechts opmerkte als schimmen en toen we zoenden was het of ik nooit eerder had gezoend. De zoen was een bezegeling van iets wat in noodtempo was ontstaan en waar ik nu al niet meer zonder kon: begrip voor wie ik echt was. Als ik geweten had dat dit bestond, was ik er misschien wel eerder naar op zoek gegaan. En heus, ik ben geen man die met zich laat sollen, in mijn vak leer je het wel af in je hart te laten kijken. Maar deze groenogige met de strakke billen leek me met haar mond uit te kleden en maakte me weerloos. Ik dacht zinnen die zo teder waren dat ik er bijna om moest lachen, zoals: op deze vrouw heb ik altijd gewacht. Het was of ik aan haar vastgeklonken zat zonder ook maar een moment bevrijd te willen worden.

Vanaf dat moment zagen we elkaar in het geheim eens per week en appen deden we de hele dag door. Het was nogal vermoeiend, maar de momenten dat we samen waren gaven genoeg kracht om de dreigende uitputting van het dubbelleven het hoofd te bieden. Als bonus spraken we eens in de maand af in een hotel. Ik checkte in en belde dan haar het kamernummer door. De eerste keer begon wat onwennig, maar toen we ontdekten hoe die paar vierkante meter de enige waren waarop we niet op onze hoede hoefden te zijn, werd Van der Valk onze tempel. Daar in die kamer konden we doen of we echt een stel waren. Zonder oordelende buitenwereld, zonder schroom, zonder over onze schouder te hoeven kijken of we betrapt zouden worden. Schuldig heb ik me nooit gevoeld. Schuld paste niet bij de zuiverheid van wat zich binnenskamers afspeelde. 'Jij bent mijn extraatje', zei ze altijd tegen me. Dan antwoordde ik: 'Ik wil jouw extraatje niet zijn.' Mijn vrienden waarschuwden me, je gaat te ver, neem afstand, maak je niet afhankelijk. En zelf zei ze als ik liet vallen dat ik wilde scheiden om altijd met haar te kunnen zijn: 'Ik ga nooit bij mijn man weg.' Waarop ik zei: 'Je weet dat we bij elkaar horen, je probéért alleen maar me je extraatje te laten zijn.' Zij antwoordde dan: 'Nee, dat ben je.' En ik weer: 'Nee, dat probeer je.'

Na een anderhalf jaar was de groei eruit, we stonden stil. Ik was in het buitenland toen ze me belde dat we een time-out moesten overwegen en eenmaal thuis maakten we in het bos van de eerste zoen onze laatste wandeling. Ze zag er moe en aangeslagen uit. Ik had intussen mijn scheiding in gang gezet. Nu ik wist wat liefde allemaal kon zijn, wilde ik niet langer getrouwd blijven en hoewel mijn vrouw niks wist van dit alles, zag ook zij in dat we beter af waren zonder elkaar. Nog één poging deed ik die middag om mijn grote liefde te behouden, ik zei simpelweg: 'Wat doen we? Het is ja of nee.' 'Dan wordt het nee', antwoordde ze een beetje kil. Twee maanden later kwam ik haar tegen op straat. Ze zag bleek en haar ogen gloeiden niet meer. We wisselden wat snelle informatie uit. 'Zien we elkaar nog eens?', vroeg ze. En ik antwoordde: 'Ik kan niet je extraatje zijn.' Waarop ze doorliep. 'Jammer.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Kees gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl


Dit is de vrouw achter Lust & liefde

De afgelopen 15 jaar maakte Corine Koole meer dan duizend interviews, reportages en verhalen over de liefde. Haar wekelijkse rubriek Lust & liefde, over de liefdesescapades van gewone Nederlanders, is vermoedelijk de meest gelezen rubriek van Volkskrant Magazine, misschien zelfs wel van de hele Volkskrant. In dit artikel beantwoordt Corine vragen van haar grootste fans.

Waarom storten al die mensen toch hun hart uit bij haar? En heeft iedereen zo'n liefdesverhaal? Je hoort het in deze aflevering van het Volkskrantgeluid met Laura van der Haar. En hoe goed is haar eigen huwelijk eigenlijk?

Onlangs verscheen haar nieuwste boek 'De zeven wetten van de liefde'. Over dat boek zegt ze: 'Het is eigenlijk een zelfstudieboek. Voor iedereen die wil weten hoe de liefde precies werkt en wat je precies kunt doen om gelukkiger te worden.'

Beeld Anne-Claire de Brij
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.