Grote verwachtingenAlbert Verlinde

‘Ik wilde bewijzen dat ik méér was dan mijn geaardheid’

Wat dachten we, wie waren we en hoe is het allemaal zo gekomen? Een gesprek aan de hand van veelzeggende jeugdfoto’s van een bekendere Nederlander. Deze week: Albert Verlinde.

Beeld Privé-archief Albert Verlinde

Naam: Albert Verlinde

Leeftijd: 59

Is: Presentator en managing director bij Stage Entertainment Nederland

Werkte: o.a. als producer & redacteur bij de AVRO, bij Showtime, RTL Boulevard en 6Inside, richtte eigen theaterbedrijf V&V Entertainment op

Als jongetje met rode fiets

‘Dit was mijn eerste fiets, die ik kreeg voor mijn eerste communie – kijk, ik heb mijn pak nog aan. Ik woonde toen in het Limburgse Susteren en zat op een katholieke jongensschool. Ik woonde zowat in de kerk, want ik zat in het toneelclubje en zong in het koor van pater Botermans. En hoewel ik dat allebei heel erg leuk vond, was ik geen sociaal kind. Ik was erg op mezelf, stil, las veel en bedacht stukjes. Er was toen net televisie, dat vond ik magisch. Peyton Place werd bijvoorbeeld uitgezonden. Dat mocht ik niet zien vanwege het late tijdstip, maar in de televisiegids las ik wat er ging gebeuren. Als mijn tantes op bezoek kwamen, zei ik: ‘Het is toch wat met die Rodney en Betty’, waarop zij verbijsterd opmerkten tegen mijn moeder: ‘Je moet die jongen echt vroeger naar bed doen.’ ‘Hij léést het’, antwoordde ze dan, haha. Ik had een kerststal waarmee ik een soort soapserie speelde, elke dag een nieuw stukje. Ik weet niet of ik er toen al bewust van droomde, maar ik was altijd bezig met theater en tv.

Ik heb nog steeds warme gevoelens voor de kerk, maar geloof niet meer. Het breekpunt kwam door diezelfde pater. Hij wist hoe dol ik was op zingen en spelen, en hij zei: ‘Ik heb een kist met allemaal toneelspullen, misschien krijg je die nog wel een keer van mij.’ Niet veel later bleek die kist niet te bestaan en toen dacht ik: als dat al een leugen is, hoe zit het dan met de God waar je het steeds over hebt?’

Beeld Privé-archief Albert Verlinde

Op het toneel met bril

‘De drang om leiding te geven zat er al vroeg in. Hier zie je mij als 14-jarige in een schooltoneelstuk, waarvan ik ook de producent, regisseur en schrijver was. Ik weet nog dat ik er niet op vertrouwde dat mijn klasgenoten konden zingen, dus als er een liedje kwam, hoefden zij alleen hun lippen te bewegen en ging ik het nummer vanaf de gang zingen. Erg hè? Maar dat vonden de andere kinderen niet erg, want ik organiseerde altijd van alles. Ik richtte bijvoorbeeld clubs op: de BOE, de Big Obervation Expedition. Nam ik ze mee naar het bos om te wandelen en vogels te spotten. Of De Zwarte Hand, waarvoor ze per persoon tien cent contributie moesten betalen. Van de opbrengst kocht ik een Rode Ridder-album.

Ik ben ook altijd ondernemend geweest. Als ik iets wil, dan ga ik linksom of rechtsom om mijn doel te bereiken. Toen ik net als junior producer bij de AVRO werkte, kreeg ik een bandje binnen van een radioprogramma: Andermans Veren. Ik vond het fantastisch, mijn baas niet. Vervolgens ben ik er net zolang mee rondgegaan – heb zelfs geld opgehaald om het te kunnen maken bij de vader van John de Mol – totdat het er kwam. Het programma heeft de Zilveren Reissmicrofoon gewonnen en bestaat nog steeds. Daar ben ik trots op.

Van mijn vader, die pas op zijn 40ste zijn plek vond, heb ik geleerd dat je zelf je leven moet oppakken; niemand anders gaat dat voor je doen. Doen, vertrouwen hebben, springen. Ja, het kan misgaan. Maar het kan ook goed gaan.’

Beeld Privé-archief Albert Verlinde

Als mijmerende student

‘Ik heb deze foto gekozen vanwege mijn blik. Naar binnen gekeerd. Ik was in deze periode – ik ben hier een jaar of 24 – heel erg op zoek naar wie ik was en wat ik wilde. Ik was net klaar met de Kleinkunstacademie in Amsterdam, woonde in een armetierig woninkje en had een aanvullende uitkering. Ik vulde mijn dagen met lezen, elpees kopen bij Concerto en heel veel uitgaan. Terwijl ik ook in de gaten kreeg dat ik regelmaat in mijn leven moest gaan creëren.

Waar die jaren ook voor staan, mede door het vele uitgaan, is mijn seksuele geaardheid. Die heb ik tot mijn 19de verborgen gehouden voor mijn omgeving, en daarna zelfs ook nog op de Kleinkunstacademie – terwijl dat de laatste plek was waar je je hoefde te schamen. Maar ik zei niks, omdat ik wilde bewijzen dat ik méér was dan alleen dat, dat daarin niet het speciale van mij schuilde. Daardoor kreeg ik een verknipt leven, want zoiets verborgen houden is niet handig als je zo’n opleiding doet.

Toch is dat achteraf misschien ook mijn redding geweest. Want in die tijd kwam aids opzetten. En omdat ik geen openlijk homoleven leidde, heeft me dat beschermd. Arjan Ederveen zei ooit dat het voor onze generatie een soort trauma is geweest. Eigenlijk zou je je golden years moeten hebben, maar dat kon niet: je ging eraan dood. Alles wat te maken had met liefde en seks, was besmet. De dood hing in de stad, ik kan zo tien vrienden opnoemen die er niet meer zijn. Het is bijna niet uit te leggen hoe ingrijpend dat was.’

Beeld Privé-archief Albert Verlinde

Met ouders

‘Er móét een foto van mijn ouders bij. Simpelweg omdat ik heel blij ben dat zij mijn vader en moeder waren. Laat, maar gelukkig nog ruim op tijd, heb ik pas beseft hoe bijzonder het was dat zij mij – hun enige zoon die bovendien goed kon leren – zo hebben gestimuleerd in mijn keuzes. Ze hadden er van alles van kunnen denken en vinden, hoopten misschien dat ik dokter of advocaat zou worden, maar ze besloten mijn manier van denken en doen volledig te accepteren. Toen ik in Amsterdam studeerde en werkte, liet ik, zoals heus wel meer jonge mensen, soms weken niks van me horen. Terwijl zij thuis natuurlijk ook de krant lazen, en meekregen wat aids aanrichtte. Daar moeten ze zich zorgen over hebben gemaakt.

Ze zeiden altijd: ‘Wij zijn er voor de eerste twintig jaar van je leven, en daarna moet jíj nog zestig, zeventig jaar door. Dus richt het in zoals je wilt.’

Toen ik bij RTL Boulevard werkte, hebben ze nooit iets gezegd over de ethische strubbelingen waarin ik regelmatig was verwikkeld. Wel hebben ze me af en toe gewaarschuwd: ‘Pas op met wat je zegt.’ Ik ben bedreigd, heb een kogelbrief gekregen, de politie heeft me een paar keer laten weten dat mijn naam rondzong onder criminelen als we in het programma een bepaald crime-onderwerp hadden behandeld. Dat was best pittig.

Natuurlijk weet ik welke bijnamen ik heb vergaard, mede dankzij Youp van ’t Hek en consorten. Maar daar herken ik mezelf helemaal niet in. Ik geniet liever van mensen die iets aardigs over me te zeggen hebben.’

Meer in deze serie

Hanneke Groenteman – ‘Na een leven ploeteren, proberen, mislukken en opstaan weet ik dat familie het dierbaarste in mijn leven is’

Wilfried de Jong – ‘Dat is het verhaal van mijn leven: dobberend op de golven, zonder een idee van waar het naartoe gaat’

Sinan Can – ‘Ik ben er na al die jaren wel achter dat sommige mensen gewoon slecht zíjn’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden