Column Thomas van Luyn

Ik wil niet weer naar die Zweedse woonmoloch, en dan daar gaan zoeken naar iets dat er niet zo Ikea uitziet

Het is een gezellig ­geluid, een kat die een sofa kapot krabt. Je weet dan dat het dier gelukkig is en dat is ook wat waard. Meer dan de sofa in ieder geval, die is niks meer waard. Ooit was het een peperdure designbank, ­althans, zo ervoeren wij het. Achtereenvolgende katten ervoeren ’m vooral als een hele grote krabpaal. Ik heb van alles geprobeerd om te voorkomen dat zo’n beest zich erop uitleefde. Ik heb geschreeuwd, ik heb met het waterpistool in een hinderlaag gelegen, ik heb de bank in aluminiumfolie gewikkeld (echt) – het mocht allemaal niet baten.

Toen ging de kat weg en kregen wij een poes die geen krabdwang had. Even had het zit­meubel respijt. Echter, rond die tijd kregen we ook kinderen, en al gauw begon het Grote Plassen. Inmiddels hebben zij hectoliters urine op de bank laten lopen, dus hij ruikt een beetje... laten we zeggen: huiselijk. Bovendien liet elke plasbroek een vlek achter, en dat zijn er zó veel geworden dat het inmiddels lijkt alsof de bank bedrukt is met een grillig en ­interessant ­patroon van bruine ringen.

Lang deden wij wat iedereen met een lelijke bank doet, namelijk een lap stof eroverheen draperen die net niet groot genoeg is, zodat er een tweede lapje bij moet. Je kunt zo’n lap ‘grand foulard’ noemen en als je er met samengeknepen ogen naar kijkt, kun je jezelf wijsmaken dat je een bohemien en artistieke toevoeging aan je huiskamer hebt gedaan, maar feitelijk heb je natuurlijk je woning onbewoonbaar verklaard. Een schaamlap over de bank verandert immers elk paleis in een studentenhok.

Ik heb, in een vlaag van daadkracht, besloten onze kapotgekrabde, urineverzadigde bank weg te doen. Ik ben online wezen kijken wat er tegenwoordig gebeurt in de wereld op sofa­gebied. Niet veel, zo blijkt. Je hebt nog steeds maar drie soorten: type design-hipster-loft-minimal-Deens, type stacaravan-slagroomtaart-Russische maffia, en type shagroker-hondenhaar-pizza-voor-de-tv. Alledrie zijn ze veel te duur. Heel even speelde ik met de gedachte om er eentje op Marktplaats te kopen, maar dan koop je een bank waar god-weet-wat op is gebeurd. Er is niet heel veel fantasie voor nodig om je banken voor te stellen waarop je absoluut nooit zou willen zitten. Dan is ­kinderpis nog het minst erge.

De sofa’s die ik online bekijk hebben allemaal recensies van kopers, en dat maakt het vreselijk ingewikkeld. Want bij elke bank staat wel een puntje van kritiek waar ik nog niet aan had gedacht: ‘Zit heerlijk, maar na een paar maanden verschoven de naden’. Is dat erg, ­verschuivende naden? Nu wel dus, nu ik weet dat dit een ding is. Maar is dat dan erger dan: ‘Stevig ontwerp, maar zit een beetje hard’? Ik weet niet of ‘een beetje hard’ niveau latten­bodem, gevangenisbrits of hunebed is.

De enige manier om een autonoom oordeel te vellen, is natuurlijk er eentje gaan uitproberen in de winkel, en daar heb ik geen zin in, omdat we allemaal weten welke winkel dat wordt. Ik wil niet weer naar die Zweedse woonmoloch, en dan daar gaan zoeken naar iets dat er niet zo Ikea uitziet. Dat zoiets is als naar de Mc­Donald’s gaan en iets zoeken wat niet naar Mc­Donald’s smaakt. Futiele exercitie. Hoewel: de Mackroket is onkarakteristiek heerlijk. Maar dat terzijde. Ik zoek een bank. Tips, ­iemand?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden