alfabetsoepKaneesha Nadal, non-binair en biseksueel

‘Ik wil niet in een jasje worden gepropt dat mij niet past’

Kaneesha Nadal. Beeld Harmen Meinsma - Visagie: Ed Tijsen
Kaneesha Nadal.Beeld Harmen Meinsma - Visagie: Ed Tijsen

Hoe ziet het leven van lhbti’ers er vandaag de dag uit? Haroon Ali interviewt wekelijks iemand over seksualiteit, genderidentiteit, hokjes en alles wat daarbuiten valt.


De jeugd van Kaneesha Nadal (31) op Sint-Maarten werd gekenmerkt door botsende denkbeelden. ‘Mijn vader is antireligieus en zeer kritisch, maar ik had de pech dat mijn moeder een evangelische christen is, met een blind vertrouwen in God.’ Homoseksualiteit werd afgekeurd, helemaal op Sint-Maarten. ‘Als tiener haatte ik mezelf, omdat ik meisjes ook leuk vond.’

Op het gebied van gender was er ook veel verwarring. ‘Ik voelde me zowel een jongen als een meisje. Dat ik geen interesse had in supervrouwelijke dingen vond mijn moeder eerst prima, want dan was ik tenminste kuis. Maar toen ik ouder werd, moest ik me juist vrouwelijker kleden in de kerk, anders zouden mensen roddelen.’

Toen Nadal op 17-jarige leeftijd naar Nederland verhuisde, volgde een lange zoektocht naar een passende seksuele geaardheid en genderidentiteit. Na veel tegenslagen heeft Nadal een studie moleculaire biologie afgerond en werkt nu bij een farmaceutisch bedrijf. Nadal is inmiddels drie jaar getrouwd met een vrouw. Ze kochten onlangs een huis in Flevoland.

Hoe label je jezelf?

‘Ik ben non-binair en biseksueel. Omdat ik uit Sint-Maarten kom, ben ik een soort expat, maar officieel ben ik Nederlands. Mijn familie is een mengelmoes en niemand weet waar onze wortels liggen. Ik had vroeger rood haar en sproetjes, maar mijn ouders zijn donker. Ik ging naar een witte basisschool op een zwart eiland, dus ik was te donker voor mijn klasgenoten en te licht voor de lokale bevolking. Ik viel buiten alle hokjes, daarom blijf ik nu weg van sociale constructen en classificaties.’

Hoe verliep jouw coming-out?

‘Op mijn 13de werd ik verliefd op mijn beste vriendin, en zij op mij. Sint-Maarten is een klein eiland, dus kinderen op school kwamen erachter. De decaan zag mij als de dader in dit verhaal. Ik deed alsof ik had geleerd van mijn fout, maar stiekem ging ik door met experimenteren. Toen dat later ook uitkwam, moest ik van mijn moeder een conversietherapie ondergaan. Gelukkig kwam er geen geweld bij kijken, want die verhalen zijn er ook. Ik moest vooral veel bidden en mijn zonden toegeven.

‘Mijn ouders hebben me op mijn 17de naar Nederland gestuurd om bij mijn tante te gaan wonen. Aangezien ik door haar aan mijn lot werd overgelaten, kon ik in redelijke vrijheid mijn seksualiteit ontdekken. Via internetfora zocht ik naar huisfeestjes met andere biseksuele vrouwen, want in de lesbische scene voelde ik me niet welkom, omdat ik ook op mannen val – en dat werd daar toch gezien als verraad.’

En hoe ontdekte je dat je non-binair bent?

‘Ik vond pas een woord voor mijn genderidentiteit toen ik in het bestuur kwam van Stichting Prisma Groep (voor biculturele lhbti’ers, red.). Door gesprekken met transgender mannen en vrouwen wist ik dat ik niet trans ben. Ik wil mijn uiterlijk niet aanpassen aan een norm, en niet in een jasje worden gepropt dat mij niet past. Als ik uitga, draag ik soms een jurk, make-up en pornohakken. Maar omdat ik brede schouders en stevige spieren heb, word ik geregeld aangezien voor een man. Ik voel me alleen niet comfortabel bij de woorden hij, zij, hem en haar, dus ik wil dat mensen mij genderneutraal aanspreken, al snap ik de taaltechnische uitdaging.’

Hoe gaat je familie er nu mee om?

‘Toen ik met mijn vrouw op Sint-Maarten was, vroeg mijn moeder wanneer ik kinderen krijg met een man, ook al weet ze van ons. Mijn vrouw is van Afghaanse afkomst, en haar familie is islamitisch, maar zij hebben mij altijd beter behandeld. Haar coming-out was ook niet makkelijk, maar een groot deel van de familie weet het. Ik werd zelfs uitgenodigd voor de bruiloft van haar zus. Evangelische christenen willen vaak dat je al je zonden eruit gooit, omdat ze denken dat ze je dan kunnen genezen. Moslims praten liever niet over dit soort dingen, maar laten je ook meer in je waarde. Mijn vrouw en ik hebben zelfs een islamitische bruiloft gehad, met een homoseksuele imam. We zijn ook voor de Nederlandse wet getrouwd, want mocht mij iets overkomen, wil ik niet dat alles naar mijn familie gaat.’

Wat is de grootse hindernis die je hebt overwonnen?

‘Kansenongelijkheid en racisme in het onderwijs. Op Sint-Maarten zat ik in 5 vwo, maar na de verhuizing bleef ik zitten, omdat ik een tiende punt te laag stond voor Nederlands. Omdat ik niet nog twee jaar havo wilde doen en in armoede bij mijn tante wilde wonen, stapte ik over naar het mbo, zodat ik studiefinanciering kon aanvragen en op kamers kon. Ik heb uiteindelijk twaalf jaar gedaan over het mbo en hbo, omdat ik geen stages kon vinden. Als er al werd gereageerd op mijn brieven, schrokken ze van wie ik was: een lhbti’er van kleur. Uiteindelijk heb ik tienduizend euro uitgegeven om stage te lopen in de VS. Via die omweg kreeg ik mijn huidige baan.’

Wat hoop je voor de toekomst?

‘De lhbti-gemeenschap heeft me zo veel gegeven, dus ik help graag anderen. Ons nieuwe huis is vrij groot, dus we willen mensen uit de community opvangen, als een soort samengesteld gezin. Met de Prisma Groep willen we bezoekers niet alleen steun bieden, maar ook meer met kunst en muziek gaan doen. Mijn vrouw wil coach worden en schrijft een boek. Het systeem kan je vaak het gevoel geven dat je niks kunt, maar we zetten door. Als je iets wil bereiken, moet je het toch zelf doen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden