Column Aaf Brandt Corstius

Ik wil absoluut niet in een huis vol Ikeameubels wonen, maar ­tegelijkertijd wil ik dat ergens wel

Ik ben een beetje verslaafd aan de woonfrustratievideo’s op het ­YouTubekanaal van Ikea. Ik vind ‘woonfrustratie’ al een heel goed woord, en Ikea is goed in alles, dus, blijkt nu, ook in filmpjes maken.

Het zijn metamorfosefilmpjes, sowieso mijn favoriete genre, maar dan zonder alle zaken die afleiden van de metamorfose zelf. Dus geen lange gesprekken of interieurstylisten, die doen alsof ze lang wikken en wegen tussen twee kandelaars. Nee: de bewoner in kwestie legt in drie zinnen uit wat zijn of haar frustratie is: een volwassen vrouw die nog bij haar moeder woont wil eindelijk eens een goede gamekamer, of een millennial met een klein huis wil een plek voor haar sieradenwebshop.

Vervolgens gaat de bewoner even buitenshuis koffiedrinken en bam, vijf minuten later heeft de Ikea het halve huis verbouwd en zitten de kamers vol met, want daar is Ikea een ster in, creatieve oplossingen.

Er zit ineens een bureautje in de inloopkast; er zijn honderd vitrinekasten geplaatst met plastic gamepoppetjes; een tuin is omgetimmerd tot witte loungeruimte en er is iets gedaan met ingebouwde LED-verlichting. Bijkomend effect is dat de bewoner dan dus in een huis vol Ikea­meubels woont.

En dit vind ik het fascinerende: ik wil absoluut niet in een huis vol Ikeameubels wonen, maar ­tegelijkertijd wil ik dat ergens wel. Want ik ben altijd heel jaloers op de mensen van de woonfrustratie. Dat ze thuiskomen na het koffiedrinken en alles in hun huis dan gestroomlijnd en Zweeds is, en voorzien van vloeiend glijdende ­laden waar je rechtop borden in kunt zetten (of zoiets, dat is dus een creatieve oplossing).

Datzelfde gevoel heb ik altijd als ik in de Ikea door de voorbeeldkamertjes loop – ‘Zo kun je ­wonen op 35 m2!’, staat er optimistisch op de muur – en ik er ineens heilig van overtuigd raak dat dit exact is hoe ik wil wonen. In een Ikea-showroom. Met die staande papieren lamp in de hoek die Sollefteå heet.

Niks geen ‘ik struin tweedehands marktjes af en heb zo een heel eigen interieur samengesteld’. Niks geen ‘ik heb een oud dressoir van mijn oma een nieuw leven gegeven met whitewash-verf’. Niet eens ‘wij mixen thuis vintage met Ikea en zo onstaat onze eigen stijl’.

Nee, alles van Ikea. Gewoon alles. Uitgevoerd in wit triplex en met generieke Ikeakunst aan de muur. Ja, gewoon keihard die zwart-witfoto van Manhattan uit de lucht, of die sepiafoto van een Amsterdamse fiets aan een bruggetje. En al mijn kleren in een Paxkast, die barst van de creatieve oplossingen. En geurstokjes op mijn nachtkastje.

En dat een team van Ikea het in elkaar komt zetten terwijl ik een kop koffie drink. Ook dat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden