ColumnAaf Brandt Corstius

Ik werd geconfronteerd met een simpele natuurwet: duiven kunnen absoluut geen nesten bouwen

null Beeld

Het was alsof de paashaas, de Sint en de kerstman tegelijk waren langsgeweest, en nu eens zonder dat ik daar zelf een bol.com-bestelling voor had moeten plaatsen. Een vogel had een nestje gebouwd op het balkon. In een windstille hoek waren twee eitjes neergelegd, met daarnaast drie takjes.

Een voor een nam ik de kinderen mee naar boven, met de stem van een kleuterjuf die iets heel speciaals gaat laten zien. ‘Kom maar, kom maar kijken…’ Ik troonde ze mee naar het raam, en daar deden ze wat ik had gehoopt, maar wat ik gezien het cynisme van de gemiddelde tien- en elfjarige niet had durven hopen. Ze zuchtten ontroerd en zeiden: ‘Aaahhh…’ Daarna vroegen ze of de eieren echt waren.

De eieren waren echt, en afkomstig van een duif die ik heel soms op de reling van het balkon zag neerstrijken, maar verder nooit op de eieren zag zitten. ‘Ze is druk bezig met takjes zoeken’, zei ik met mijn kleuterjuffenstem tegen de kinderen. Maar eigenlijk was ze daar helemaal niet druk mee bezig. Ook na een week lagen er nog steeds maar drie takjes naast de eieren.

Ik stelde de vraag ‘Is dit een nest?’ aan een vriendin die veel van vogels weet, en vervolgens aan de sociale media. Onmiddellijk werd ik in duizendvoud geconfronteerd met een simpele natuurwet: duiven kunnen absoluut geen nesten bouwen. Gebombardeerd werd ik, met foto’s van intens slechte duivennesten. Midden op een drukke stoep: drie takjes. In een koekenpan die iemand bij het keukenraam had laten staan: drie takjes. In een kattenbak: drie takjes.

Het lijkt alsof elke duif na drie takjes denkt: zo, nu is het wel goed. Dit is de beschutting die mijn kinderen nodig hebben. Ik ga er verder ook niet op zitten, want dit biedt zoveel warmte. Ik moet trouwens nodig weg, want ik moet nog ergens iemand wakker koeren, bijna onder iemands fiets lopen en wat mensen de stuipen op het lijf jagen met mijn morsige pootstompje.

Nadat ik het advies om het zogenoemde nest te verwijderen talloze keren had gekregen, met de nodige schrikbeelden erbij voor als ik dit wél op zijn beloop zou laten – een leven vol poep, duiven die eeuwig zouden terugkeren en ‘duivenbaby’s zien er heel eng uit’ – trok ik keukenhandschoenen aan en gooide ik de hele boel, twee eitjes, drie takjes, in de vuilcontainer. Ik voelde me er niet schuldig over, want hoe moesten deze eieren tot wasdom komen als er nooit een duif op zat? Duiven zijn nalatige moeders, dat was duidelijk. Die ook niet kunnen bouwen.

De vraag blijft wel waar die overvloed aan duiven in de stad eigenlijk vandaan komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden