ColumnAaf Brandt Corstius

Ik weet ook niet hoe dat kan. Nergens zie je meer een kraker, een junk of een pak vanillevla

null Beeld

In de Tweede Kamer gaat het ineens over krakers. Krakers moeten strenger aangepakt worden; ze moeten, als ze zich in een pand verschansen (dit mooie woord leen ik uit De Telegraaf), er binnen drie dagen uitgezet kunnen worden. Femke Halsema heeft zich tegen dit wetsvoorstel verzet, onder andere omdat er amper nog wordt gekraakt.

Ik was zelf ook een beetje verbaasd toen ik las dat politici zich druk maken om krakers. Ik heb al jaren geen kraker gezien. Ik heb ook al jaren geen leegstaande woning gezien.

Als er een woning leegstaat, dan melden zich daar binnen twee minuten zeventig kopers die elkaar met een ton overbieden. Dat zijn de officiële cijfers, maar soms zijn het minder minuten, meer kopers en meer tonnen. Dit leidt tot nul krakers. Er zullen misschien heel soms nog ergens krakers zitten, maar ik heb niet het gevoel dat ze momenteel voor grote overlast zorgen.

Dit alles deed me wel terugverlangen naar de viezigheid van de vorige eeuw. Ik zal het even schetsen: overal lagen hondendrollen, er woei veel vuil rond, als je een fiets had, was hij roestig en knalde je hem tegen een willekeurige muur als je hem moest parkeren, die fiets werd vervolgens gestolen door een junk, want overal stonden junks uit pakken vanillevla te drinken, en je had dus krakers.

Die krakers woonden in grote, statige panden middenin de stad die ze naar eigen inzicht en smaak hadden beschilderd. Ze deden er bepaald niet geheimzinnig over dat ze er woonden. Binnen hadden ze ook allemaal nerinkjes, zoals een kraakcafé of een kraakdiscotheek. Of een veganistisch krakersrestaurant, want op sommige trends (veganisme, bakfietsen, okselhaar) liepen krakers heel ver vooruit.

Ik had, omdat ik in die tijd tuttiger was dan de tijdgeest, veel afkeer van krakers. Dat kwam ook omdat een vriendin van mij een tijdje in een kraakpad had gewoond waar geen wc was. Volgens haar deden mensen daar drollen in de hoek van de kamer. Er waren wel veel kamers, zei ze erbij, maar toch leek het me onprettig.

In de loop der tijd is dit allemaal opgeruimd en weggevaagd, ik weet ook niet hoe dat kan. Nergens zie je meer een kraker, een junk of een pak vanillevla. Niemand steelt ooit meer een fiets, althans, niet als hij niet elektrisch is. Op een gewone fiets kijken dieven neer.

Dus, zoals dat gaat, nu mis ik die tijd. Mijn enige daad van verzet is dat ik mijn fiets nog steeds heel 20ste-eeuws tegen een pui aanknal als ik hem ergens moet neerzetten. Ik kan het nog niet aan dat hij in een vak moet.

Op die momenten voel ik me een ontzettende kraker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden