Lust & LiefdeAlexander (51)

‘Ik verloor mijn grote liefde zonder haar ooit te hebben gekust’

Alexander (51) verloor zijn grote liefde zonder haar ooit te hebben gekust.

Beeld Sasa Ostoja

'Die dag in 1999 kwam ik te laat op het bedrijfsdiner van de Franse firma waar ik werkte en nam plaats op de enige vrije plek aan de lange tafel: onder het schijnsel van een lamp die, zo bleek toen ik eenmaal zat, de vrouw tegenover mij schitterend verlichtte. Haar huid was bleek en stak af tegen het zwarte haar, dat kort geknipt was tot aan de oren. Verder had ze een volle mond en het groefje tussen haar neus en mond - daar moet een naam voor zijn -, dat leek wel gebeeldhouwd. Onmiddellijk raakten we aan de praat, alsof we oude bekenden waren die niet konden wachten de draad van het vorige gesprek weer op te pakken. De sociale conventie schreef voor dat we wat oppervlakkige wederwaardigheden uitwisselden, maar binnen tien minuten hadden we het over Keats, onze gedeelde held uit de Engelse dichtkunst. Allebei kenden we sommige van zijn gedichten uit ons hoofd en vol verbazing over deze ontdekking, declameerden we om beurten zijn regels. Flirterig werd het de hele avond niet. Op een of andere manier vereist flirten een eigenschap die zij noch ik bezat: het vermogen te jongleren met ironie en dubbele bodems en betekenissen waarnaar de ander moet raden. Ik was bovendien getrouwd en ook al wisten mijn vrouw en ik toen al dat ons huwelijk een vergissing was, zij was mijn lief en ik was haar trouw.

In de maanden erop ontwikkelde zich tussen deze slimme, prachtige vrouw en mij een onwaarschijnlijk innige vriendschap. Ik stelde haar voor aan mijn echtgenote en het gebeurde dat ik 's avonds thuiskwam en de twee vrolijk kletsend aantrof. Ik vond het allang best, elke glimp, elke ontmoeting, hoe gedeeld en vluchtig ook, was een ervaring. Maar er was ook een donkere kant, er hing een zweem van pijn om haar heen. Ik wilde niet het risico lopen haar verder te beschadigen en snapte meteen dat ik beter mijn handen kon thuishouden. Maar tja, hoe gaat dat als je een geweldige vrouw leert kennen. Eerst denk je: nee, dat doe ik natuurlijk niet, dan denk je, nou misschien toch één keertje. Op een dag vroeg ik haar mee te gaan zwemmen en ze zei beslist: dat kan niet. En ik zei, maar het is weekend, het is hoog zomer. Nee, zei ze nog eens. Haar beslistheid maakte duidelijk dat ze argumenten had die niet genoemd konden worden. Wel zagen we elkaar steeds vaker na het werk voor een drankje en als de een een mooi concert had gehoord, stuurde de ander een mail om de ontroering te delen. Op een dag belde ze me. Haar grootmoeder lag op sterven in Monaco, of ik haar vanuit onze woonplaats in Zuid-Frankrijk ernaartoe wilde brengen. Ik had als 32-jarige net een nieuwe Renault Laguna op de kop getikt en daarin gingen we - ik verrukt - op weg. Toen het gesprek langzaam verstomde, reden we zwijgend verder, stopten voor benzine en koffie en reden weer door. De intimiteit in de auto viel te lezen in haar blikken. 'Als ik nu kon dan zou ik..., en jij?', zo keek ze. En ik beantwoordde die blikken woordeloos met: 'Als ik de mogelijkheid had, jazeker.' Waarop zij weer keek: 'Ja, maar.' En ik: 'Ja maar?'

In haar hals lagen dezelfde blauwe aderen als in haar blanke armen en handen, voor mij volkomen vanzelfsprekend, een zo intense vrouw kon niet anders dan slagaders hebben die zichtbaar, net onder de oppervlakte klopten. Een keer tijdens die rit legde ze haar hand losjes op die van mij op de versnellingspook. Ik glimlachte, in mijn hoofd klonk opgewonden muziek. En later die dag, nadat ik haar weer had opgehaald, en we gingen eten, zag ik iets wat me nog nooit eerder was opgevallen. Ik had honger, viel aan op de bouillabaisse, maar zij at niet. Voor het eerst drong tot me door dat ik haar nooit had zien eten. Anorexia kon het niet zijn, haar heupen waren voor iemand van haar leeftijd zelfs tamelijk mollig, maar welke eetstoornis haar ook hinderde, met een harde dreun begreep ik: ze lijdt. Ze lijdt en ik kan haar niet helpen. Zo breekbaar leek ze daar aan tafel met haar geheim, in haar peilloze schoonheid, dat ik besloot niet verder te vragen. Het kennen van de oorzaak zou niets aan haar situatie hebben veranderd. Op de terugweg reden we via Mont St. Victoire, niet ver van waar we woonden. Ik ken een plek onder een boom waar precies een auto past, daar parkeerde ik onder het snel zakkende licht. Toen kon ik me niet langer beheersen, pakte haar hand en streelde die. Ze verwachtte me en antwoordde: je t'aime tant, Alexander, maar ik kan het niet. Haar stem brak en ik wist niet of ik teleurgesteld moest zijn omdat ze me niet wilde of blij omdat ze zo veel van me hield.

Niet lang daarna kreeg ze een aanstelling aan een Amerikaanse universiteit. Ik verhuisde ook, naar de andere kant van Frankrijk. Mijn vrouw en ik hadden inmiddels als vrienden afscheid genomen. De Verenigde Staten zijn ver weg, het contact verwaterde, tot ik op een dag werd gebeld door de rector van haar universiteit. Of ik wist dat ze mij als contactpersoon had opgegeven. Ik verijsde. 'Nee. Zegt u het maar.' Toen hoorde ik dat de vrouw die zonder haar zelfs maar één keer te hebben gekust in alle opzichten mijn grote liefde was, een einde aan haar leven had gemaakt. Na afloop van het gesprek heb ik nog lang met de hoorn in mijn handen gestaan. Van mijn spaargeld ben ik met de Concorde naar Amerika gevlogen en samen met haar moeder heb ik haar begraven. Twee decennia later voel ik me nog steeds bevoorrecht haar te hebben gekend, maar in mij zit een leemte. Want de wereld zal nooit meer zo vol schakeringen zijn als toen bij zonsondergang op de Mont St. Victoire.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Alexander gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden